Neutraal crèmekleurig metselwerk legt hier het ritme vast. De gevel leest als een appartementengebouw in metselwerk met lage, horizontale lagen, terwijl afgeronde openingen en zachte boogvormen het strakke raster telkens even onderbreken. Donkere balkonleuningen tekenen zich scherp af tegen de lichte steen, en de grote glasvlakken trekken de wand open zonder het volume zijn gewicht te ontnemen.

Een horizontale opbouw die per verdieping verschuift

Het gebouw bestaat uit vier niveaus en telt dertien appartementen. Die opbouw is duidelijk afleesbaar in de gevel. Elke verdieping wordt gemarkeerd door een smalle schijf in crèmekleurig metselwerk, waardoor de lagen zich los van elkaar tonen. Onder die lijnen ligt een rechthoekig baksteenvolume dat vooral horizontaal werkt. De massieve onderbouw krijgt tegengewicht van openingen die doorlopen tot aan de dakrand. Zo ontstaat een appartementengebouw in metselwerk waarin de gevel niet vlak blijft, maar in trappen en uitsneden wordt opgebouwd.

Die geleding maakt de maat van het geheel helder. De rechte banden geven rust, maar de verschuivingen in de gevel laten het volume bewegen. Op het tweede niveau springen de afgeronde gevelkolommen terug, waardoor de wand plaatselijk diepte krijgt. In de lichtval wordt dat effect sterker: de schaduwlijn onder de schijf, de ronding van de kolom en het vlak van de baksteen lezen telkens anders. Het is precies die wisselwerking tussen rechte en ronde lijnen die de gevel zijn karakter geeft.

Ronde gevelnissen tussen rechte banden

De ronde gevelnissen en boogvormen zijn geen los detail. Ze zitten ingebed in de lange horizontale compositie en maken de gevel minder voorspelbaar. In de metselwerkbanden verschijnen afgeronde uitsparingen naast raamzones en balkonranden, waardoor de wand op bepaalde plekken bijna wordt uitgehold. Dat effect is zichtbaar in de gevelopeningen én in de bogen die de steenlaag optillen. Het neutraal crèmekleurig metselwerk vangt dat spel rustig op; de kleur houdt de openingen samen, ook wanneer de vormen wisselen.

Op de foto’s leest die boogvorm extra duidelijk in de details rond een balkon en een opening op maaiveldniveau. Daar toont het metselwerk hoe een ronde vorm in een verder rechte opbouw wordt ingepast. De gevel krijgt daardoor meer dan alleen een functionele indeling. Ze bouwt spanning op tussen vlak en diepte, tussen massa en uitsparing. Dat maakt dit appartementengebouw in metselwerk vooral interessant van dichtbij, waar de rondingen pas echt zichtbaar worden.

Donkere balkonleuningen als scherp tegenbeeld

De balkons brengen een strakkere lijn in de gevel. Donkere balkonleuningen en balustrades met verticale spijlen snijden helder tegen het lichte metselwerk in. Dat contrast werkt zonder veel nadruk; de metalen lijnen zijn dun, maar ze kaderen de open ruimtes wel stevig af. Bij sommige balkons loopt de reling vlak voor grote glaspartijen, waardoor het transparante vlak en het donkere raster elkaar overlappen. Zo krijgt elk balkon een duidelijke rand, terwijl de gevel als geheel luchtiger blijft.

Die balkonranden herhalen zich over meerdere verdiepingen en geven de horizontale gevelcompositie extra maat. De spijlen zorgen voor een zichtbaar ritme, vooral wanneer ze naast de gesloten steenbanden worden gelezen. Ook de ramen spelen mee: hun donkere kaders liggen dieper in de gevel en versterken het verschil tussen open en gesloten delen. Het zijn precies zulke schakeringen die het appartementengebouw in metselwerk minder eenduidig maken dan een puur vlakke wand.

Een daklaag die terugwijkt en zich opsplitst

Bovenaan trekt de dakverdieping terug. Die bovenste laag bestaat uit twee penthouses met grote terrassen en een groendak, maar visueel staan de volumes los van elkaar. Daardoor eindigt het gebouw niet in één zwaar dakvlak, maar in twee afzonderlijke delen. De raampartijen lopen tot tegen de dakrand, wat de bovenbouw lichter maakt dan de onderliggende massa. In de gevel leest dat als een duidelijke overgang: steen daaronder, hout en glas bovenaan.

Het dakvolume is uitgevoerd in warm hout, dat ook terugkeert in het schrijnwerk. Tegen het neutraal crèmekleurig metselwerk krijgt die houttoepassing een andere toon, zonder hard contrast. De terrassen liggen teruggeschoven en maken ruimte vrij rond de bovenste gevelrand. Vanaf de straat blijft vooral de verspringing zichtbaar, samen met het begroeide dakdeel. Zo sluit de hoogste laag het gebouw niet af, maar trekt ze de compositie juist open.

Schaduw, voeg en ritme in het metselwerk

Het metselwerk is verwerkt in wildverband met een voeg van 12 mm, wat het oppervlak een onregelmatig ritme geeft. Daardoor leest de gevel niet als één glad vlak, maar als een huid met kleine verschuivingen. De crèmekleurige tint blijft rustig, al breekt het licht op de voegen en op de afgeronde kolommen telkens anders. In de nabijopnames zie je hoe de boogvorm en de rechte steenlagen samen een duidelijke randaanduiding maken. Dat detailniveau verklaart waarom het appartementengebouw in metselwerk ook op korte afstand veel te lezen heeft.

De combinatie van massieve steen, glas en metaal blijft consequent doorgezet. De balkons met verticale spijlen liggen als dunne lagen voor de gevel, terwijl de raampartijen het metselwerk op verschillende punten openen. Het resultaat is geen druk beeld, wel een gevel die per laag iets anders doet. Onderin zwaar en gesloten, hogerop opener en terugwijkend. De materiaalkeuze ondersteunt die opbouw zonder haar te overstemmen.

Wat de foto’s van dichtbij laten zien

De beelden tonen vooral hoe zorgvuldig de gevel is opgebouwd uit herhaalde delen. Een brede opname laat het appartementengebouw in metselwerk zien als een helder gestapeld volume, met balkons die over meerdere niveaus in hetzelfde ritme terugkeren. In detailfoto’s zie je de ronde uitsparing in de steen, de donkere aansluitingen van kozijnen en de verticale spijlen van een balkonrand. Die kleine onderdelen zorgen ervoor dat het geheel niet alleen van veraf, maar ook van dichtbij leesbaar blijft.

Op een andere foto verschijnt de bovenste laag met groen op het dak, net boven de steenbanden. Het zachte groen maakt de terugliggende dakverdieping extra zichtbaar en benadrukt het verschil tussen de gesloten onderbouw en de lichtere bovenkant. Elders staat een balkon bijna los van de gevel door de combinatie van glas, donker kader en boogvormig metselwerk. Zo krijgt elk detail een eigen plaats binnen dezelfde horizontale gevelcompositie, zonder dat de gevel zijn samenhang verliest.

Architectuur hier draait niet om één uitgesproken gebaar, maar om opeenvolgende verschuivingen: een terugtredende daklaag, afgeronde nissen, donkere relingen, glas dat tot hoog in de gevel reikt. Samen maken ze van een appartementengebouw in metselwerk een leesbare stapeling van volumes, lijnen en uitsneden. Het crèmekleurige metselwerk houdt alles bij elkaar, terwijl de rondingen en de balkonranden de gevel net genoeg beweging geven om bij elke nieuwe blik iets anders te tonen.

Architect: Caan Architecten
Opdrachtgever: Rietveld Projects
Gevelstenen: Brick7 Nature7 Brick J
Verwerking: wildverband, crèmekleurige geborstelde voeg
Fotografie: © Eli Lammertyn