Schuine wanden bepaalden hier niet alleen de plattegrond, maar ook de manier waarop het interieur opnieuw leesbaar werd. In plaats van de loze ruimten te laten liggen, zijn ze uitgehaald met eenvoudige ingrepen, terwijl de functies op hun plek bleven. Daardoor krijgt het interieur villa met schuine wanden meer rust in de looplijnen en meer ruimte in het woongedeelte. De eerste indruk komt van de breedte tussen vloer, wand en zichtlijnen: geen overdaad aan gebaren, wel een scherpe ordening van banken, openingen en materiaalvlakken.

Ruimte maken rond de schuine wandpartijen

De grootste winst zit in wat niet meer stoort. De schuin geplaatste wanden maakten het interieur onlogisch en lieten resthoeken achter die weinig deden voor het gebruik. Door die plekken terug te brengen tot een heldere indeling, verschuift de aandacht naar de kamers die wel moeten werken. Het woongedeelte krijgt lucht, terwijl de maat van de ruimte toch behapbaar blijft. In het interieur villa met schuine wanden is dat vooral zichtbaar in de manier waarop de route langs de wanden vanzelf naar de zithoeken en de tuinzijde wordt geleid.

Twee zithoeken die elkaar niet imiteren

De twee zithoeken staan dicht genoeg bij elkaar om één woongedeelte te vormen, maar krijgen elk een eigen begrenzing. Twee karpetten trekken de contouren strak, zonder dat de overgang hard wordt. Daardoor ontstaat een tweedeling die niet geforceerd aanvoelt: een plek om langer te zitten bij de haard en een tweede zone die meer open ligt in de richting van de rest van het interieur. In deze opzet krijgt de term twee zithoeken interieur een concrete betekenis, omdat de meubels, vloerkleden en zichtlijnen elk deel apart laten lezen.

Zwart gebeitst eiken als schakel tussen de zones

Het verbindende element tussen beide zithoeken brengt verschillende materialen samen. Zwart gebeitst eiken, natuursteen en leer komen er bij elkaar, waardoor de overgang tussen de zitplekken stevig aanvoelt zonder zwaar te worden. Het donkere hout vangt het licht anders op dan de steen en het leer, en juist dat verschil maakt het element zichtbaar in de ruimte. Wie langs dit deel van het interieur beweegt, ziet niet één meubel of wand, maar een horizontale drager die de zitplaatsen aan elkaar vastmaakt. Het zwart gebeitst eiken geeft daar een heldere lijn aan.

Die materiaalkeuze werkt ook omdat de vloer niet wegvalt in het geheel. De eiken vloer in Hongaarse punt legt een rustig ritme onder het interieur, met genoeg richting om de ruimte optisch te openen. Het patroon trekt niet alle aandacht naar zich toe, maar ondersteunt de lengte van de kamers en de oriëntatie van de bankopstellingen. Samen met de zachte textuur van de karpetten ontstaat een gelaagde vloerzone waarin de zitplekken steviger lijken te staan. Zo krijgt de eiken vloer Hongaarse punt een duidelijke rol in de ruimtelijke werking van het woongedeelte.

Open haard en natuursteen als vaste ankerpunten

In de woonkamer staat de open haard in een stenen ombouw die meteen gewicht geeft aan de ruimte. Het vuur zit niet los in het beeld; het is ingebed in een kader dat de wand als architectonisch vlak gebruikt. Daardoor krijgt de haard een functie die verder gaat dan warmte alleen. De omlijsting van natuursteen sluit aan op de donkere materialen elders in het interieur en versterkt het contrast met de lichte banken en het open vloerbeeld. Als referentiepunt in de ruimte werkt de open haard in natuursteen bijna als een rustpunt tussen de twee zithoeken.

De zithoeken zelf blijven ingetogen in kleur, met grijstinten, lichte bekleding en een beperkt aantal duidelijke materialen. Daardoor komen de randen beter uit: tafelbladen, stoffering, vloerkleden en de steen van de haardpartij onderscheiden zich zonder nadruk. Dat maakt de woonkamer leesbaar, ook vanuit verschillende posities. Vanuit een bank zie je de andere zithoek, het haardvlak en de muurvlakken eromheen als onderdelen van één ruimte die met weinig middelen veel diepte krijgt.

Een kookgedeelte dat naar de tuin kijkt

Het kookgedeelte is naar de tuin gericht, en dat merk je aan de manier waarop licht en zicht de zone openen. De keuken trekt de ruimte niet dicht; de blik kan verder naar buiten. Hout, brons en natuursteen vormen er een warme tegenhanger van beton en glas. Die combinatie maakt het keukenbeeld minder hard dan de materialen op papier doen vermoeden. Een kookeiland met steenachtige vlakken en donkere fronten sluit aan op de rest van het interieur, terwijl de lijn van het meubel de overgangen ordent. Het kookgedeelte met uitzicht op tuin krijgt zo niet alleen een betere positie, maar ook meer aanwezigheid in het geheel.

De foto’s laten zien hoe maatwerk en zichtlijnen elkaar versterken: donkere kasten, een lange wandopbouw en een werkvlak dat stevig in de compositie ligt. Daartegenover staan de openingen naar de leefruimte, waar dezelfde materialen terugkeren in een andere schaal. Het is geen keuken die zich losmaakt van de woning. Ze deelt juist de taal van hout, steen en metaal, waardoor de overgang tussen koken, eten en zitten rustig blijft verlopen.

Beton ciré en hout rond het binnenzwembad

De zwembadzone verschuift de sfeer van het woondeel zonder de materiaaltaal te breken. Beton ciré en hout bepalen er de wanden en omliggende vlakken, zodat de ruimte aansluit op de rest van het interieur. Het water ligt helder in een strakke, overwegend rustige setting, met tegelvloeren en houten lamellen die de wand breken in een ritme van smalle lijnen. Dat maakt de zone zakelijker dan een klassieke wellnessruimte, maar ook visueel rijker dan een puur technische ruimte. Het binnenzwembad met hout sluit daardoor direct aan op de woonkamersfeer.

Op de foto’s is goed te zien hoe deze natte zone niet als los volume is ontworpen. De donkere en lichte grijzen sluiten aan op de overige ruimtes, terwijl het hout een zachtere rand zet tegen steen, glas en beton. De rand rond het water blijft helder, waardoor de ruimte bruikbaar oogt zonder druk te worden. In combinatie met de overige materialen van het interieur ontstaat een doorlopende lijn van woonkamer naar keuken en zwembad, zonder dat één onderdeel de rest overschreeuwt.

Leer, steen en donkere houttonen in detail

Het detailniveau van het interieur zit vooral in de manier waarop materialen elkaar afwisselen. Leer verzacht het harde oppervlak van natuursteen, terwijl zwart gebeitst eiken diepte geeft aan de verbindende elementen. Op verschillende beelden verschijnen ook donkere wandvlakken, glas en steenachtige afwerkingen naast elkaar, waardoor de ruimtelijke ingreep zichtbaar blijft in de afwerking zelf. Zelfs de tafels dragen datzelfde principe: slanke onderstellen, steenachtige bladen en een sobere verhouding ten opzichte van de banken eromheen. Zo wordt de afwerking een verlengstuk van de plattegrond, niet een laag eroverheen.

Wat deze villa vooral laat zien, is hoe weinig middelen nodig zijn om een lastige indeling te ordenen. De schuine wanden zijn niet weggepoetst; ze zijn ingezet als aanleiding voor een logischer interieur. Twee zithoeken, een keuken die naar de tuin opent en een zwembadzone met hout en beton ciré geven elk hun eigen plek binnen dezelfde taal van steen, eiken en glas. Daardoor blijft het geheel helder van opzet, met genoeg variatie om per ruimte een andere sfeer te laten ontstaan.

Foto’s: René Gonkel
Tekst: Paul Geerts