De houten ribben lopen verticaal door over de gevel en zetten meteen de toon van dit familiehuis met verticale houten gevelribben. Daaronder ligt een basement van lange grijze bakstenen, wat de woning stevig aan de straatzijde verankert. Die tweedeling is niet alleen visueel sterk, maar stuurt ook hoe je het huis leest: boven ritme en lucht, onder massa en rust. Aan de voorzijde blijft de gevel gesloten, zodat privacy vanaf de straat het uitgangspunt blijft.

Een voorgevel die zich afschermt

De straatkant laat weinig los. In plaats van grote openingen kiest de woning voor een gesloten karakter, met de verticale houten gevelribben als scherm en de bakstenen basis als duidelijke onderlijn. Daardoor valt het oog eerst op de verhouding tussen hout en steen, niet op het binnenleven. Die terughoudendheid past bij een stadswoning die midden in een stedelijke omgeving staat en toch besloten aanvoelt. Het resultaat is een gevel die zich niet opdringt, maar wel stevig aanwezig is.

Juist door die gesloten voorzijde krijgt de achtergevel meer gewicht. Waar de straatkant afremt, opent de woning zich aan de andere zijde met royale glazen puien. Het contrast is direct leesbaar: aan de ene kant dichte lagen, aan de andere kant glas van vloer tot plafondhoogte dat licht binnenhaalt en zicht geeft op de omgeving. Zo ontstaat een duidelijke overgang van privacy naar openheid, zonder dat de woning zijn rustige lijn verliest.

Glazen puien aan de achterzijde

Aan de achtergevel maken de grote glasvlakken het verschil. Ze halen daglicht diep de woning in en trekken het uitzicht naar binnen. In de bron wordt dat uitzicht beschreven als een weids zicht over het water; in de praktijk betekent dat vooral lange zichtlijnen die verder reiken dan de achtergevel zelf. De woning gebruikt glas niet als los gebaar, maar als middel om de ruimte aan te sluiten op de omgeving. Daardoor voelt de achterzijde lichter en opener dan de straatkant.

Ook in de plattegrond werkt dat door. Door de woning lopen lange zichtlijnen, waardoor vertrekken niet abrupt worden afgekapt maar in elkaar doorlopen met zicht op het water en het groen in de omgeving. Dat geeft de stadswoning een heldere leesbaarheid. Je merkt hoe de ruimten zijn gericht op kijken, niet alleen op verblijven. De glazen puien zijn daarbij meer dan een sluiting van de gevel; ze sturen het beeld, het licht en de route door het huis.

Van straat naar uitzicht in één beweging

De combinatie van een gesloten voor- en achtergevel met privacy en uitzicht maakt dit huis interessant vanuit de overgangen. Aan de voorkant blijft het volume compact en afgewogen, terwijl aan de achterkant de openingen groot en transparant worden. Die verschuiving zie je niet pas binnen, maar al in de manier waarop de gevels zich tot elkaar verhouden. Het huis bewaart aan de straat zijn afscherming en gebruikt de achterkant om licht, zicht en lucht te laten werken.

Een interieur dat het uitzicht ruimte geeft

Binnen is de opzet sereen en helder, zonder zware gebaren of drukke materiaalwisselingen. De afwerking laat groen en water beter uitkomen doordat de binnenruimten niet concurreren met wat buiten te zien is. Witte vlakken, rustige lijnen en een duidelijke ordening van de ruimtes maken het interieur leesbaar. Dat blijkt ook in de manier waarop de woning het zicht vasthoudt: een raam of pui sluit niet zomaar een kamer af, maar vormt een deel van de blik naar buiten.

De foto’s laten een modern interieur met houtaccenten zien, maar steeds met behoud van rust. Een trap met donkere houten treden en een zwarte leuningstang brengt een strakker lijnenspel in de woning. Verderop duiken ingebouwde maatwerkkasten op, waarin paneeldelen en vlakke fronten de wand rustig houden. Zulke onderdelen trekken zich niet op de voorgrond, maar structureren de ruimte precies genoeg om de openheid van de woning te dragen.

Maatwerk dat wanden laat werken

De interieurbeelden tonen verschillende zones waarin maatwerkkasten en ingebouwde wanden het beeld bepalen. Een woonkamerwand combineert een open haard met een lage tv-meubelzone, waardoor de wand niet alleen een achtergrond vormt, maar ook een duidelijke functie krijgt. De horizontale lijn van het meubel sluit aan op de strakke opzet van de ruimte, terwijl de haard een vast punt in de kamer markeert. Het is een ingetogen ingreep, maar wel een die de wand actief maakt.

Ook in de werkkamer en slaapkamer keert dat principe terug. In de werkkamer zorgen ramen, grijze gordijnen en meerdere hanglampen voor een heldere, gerichte inrichting, zonder overdaad. De slaapkamer laat houtaccenten op de wand zien, wat de ruimte tactieler maakt zonder de rustige basis los te laten. Overal ligt de nadruk op vlakken, aansluitingen en maatvoering. Dat maakt het interieur minder losstaand en meer afgestemd op de architectuur van de woning zelf.

Hout als doorlopende rode draad

Hout verbindt buiten en binnen hier op een subtiele manier. Buiten verschijnt het als verticale ribben in de gevel; binnen komt het terug in de trap, wandpanelen en diverse afwerkingen. Daardoor ontstaat geen letterlijke herhaling, maar wel herkenning in materiaal en ritme. De harde rand van baksteen buiten en de rustige, lichte binnenruimtes krijgen zo een duidelijke tegenhanger. Het hout verzacht die overgang zonder dominant te worden.

Dakterras met jacuzzi en uitzicht in de hoogte

Boven op de woning ligt een dakterras met grijze keramische tegels en een jacuzzi. De vloerafwerking houdt het terras rustig en vlak, zodat de aandacht uitgaat naar het uitzicht en de open ligging. Ook hier werkt de woning met duidelijke lijnen: een rechte terrasrand, glas dat de opening begrenst en hout in de gevel die de achtergrond vormt. De jacuzzi staat niet los van het geheel, maar maakt deel uit van een buitenruimte die als extra laag boven het huis is geplaatst.

Vanaf deze plek reikt het zicht verder dan de directe omgeving van de woning. In combinatie met de grote glazen puien beneden en de lange zichtlijnen door het huis ontstaat een helder ruimtelijk verloop: straat, woning, achtergevel, water en dan opnieuw horizon. Die opeenvolging van gesloten en open delen geeft het familiehuis zijn eigen ritme. Niet door veel te tonen, maar juist door op de juiste plekken te openen.

Fotografie: Jansje Klazinga