Een gietijzeren voordeur, een centrale trap en marmeren schouwen zetten meteen de toon in deze woningrenovatie met behoud van historische elementen. De ingrepen blijven dicht bij wat al aanwezig was, maar maken tegelijk ruimte voor een andere manier van wonen. Binnen verschuift het zwaartepunt naar een heldere leesbaarheid van de plattegrond, nieuwe materiaalkeuzes en een indeling die de kamers beter laat samenwerken zonder het karakter van het huis weg te drukken.

Art Deco-details die zichtbaar blijven in het dagelijks gebruik

Het huis dateert uit omstreeks 1928 en draagt nog altijd duidelijke Art Deco-elementen. De centrale trap vormt een vast ijkpunt in de circulatie, terwijl de marmeren en zandstenen schouwen in verschillende ruimtes als vaste ankerpunten gelezen worden. In plaats van die details te overschaduwen, is de renovatie erop gericht ze opnieuw te laten spreken. Ook de originele deur- en meubelbeslag is opgeknapt en herplaatst, zodat kleine handelingen (een deur openen, een overgang nemen) dezelfde materiële laag blijven houden als de grotere ruimtelijke gebaren.

Nieuwe materialen naast eikenhout, cementtegels en steen

De materiaalkeuze in het interieur volgt geen decoratieve logica maar een reeks duidelijke overgangen. In de keuken ligt granito dat de sprong maakt tussen het originele eikenhouten parket in de eetruimte en de cementtegels in de gang bij de toegang. Het blad en de achterwand kregen marmer, net als de masterbadkamer, waar de boekgematchte platen in de lijn van het huis gelezen worden. Daartegenover staat zwart-wit schrijnwerk dat bewust terughoudend blijft, zodat de nerf van de bestaande houten deuren zichtbaar blijft.

Die spanning tussen oud en nieuw is ook voelbaar in de manier waarop oppervlakken elkaar ontmoeten. Het marmer heeft een uitgesproken tekening, maar de rechthoekige platen houden zich stil tegenover de rijkere houtstructuren en de bestaande schouwen. Nergens wordt geprobeerd om alles gelijk te trekken. De renovatie laat juist verschillende materialen naast elkaar bestaan, met een heldere hiërarchie: steen op de plekken waar slijtage en gebruik samenkomen, hout waar de oorspronkelijke woning haar ritme behoudt.

Open indeling woning voor wonen, eten en ontvangen

Op de hoofdverdieping zijn enkele muren weggenomen om meer openheid en flexibiliteit te creëren. Daardoor vloeien woonkamer, eetruimte en familiekamer vlotter in elkaar over, met meer zichtlijnen en meer speelruimte rond de bestaande structuur. Dat maakt het huis bruikbaarder voor momenten waarop meerdere mensen tegelijk samenkomen, zonder dat de ruimtelijke leesbaarheid verloren gaat. De nieuwe open indeling woning werkt niet met grote gebaren, maar met aangepaste overgangen en een betere onderlinge verhouding tussen de kamers.

Een ruimtelijke route die minder onderbroken aanvoelt

Waar vroeger afzonderlijke kamers elkaar mogelijk strakker opvolgden, laat de nieuwe opzet meer adem tussen de functies. De eetruimte ligt niet los van de rest van het huis, maar vormt een schakel tussen parket, granito en de meer private zones. Daardoor komt het licht verder binnen en krijgt de centrale structuur rond trap en schouwen meer visuele rust. De woning voelt niet groter door spektakel, maar door het verdwijnen van enkele harde grenzen.

De entreezone als overgang tussen steen, metaal en glas

Ook buiten geeft de woning meteen prijs hoe oud en nieuw hier naast elkaar staan. De entreezone toont bakstenen accenten, met een moderne luifel of dakrand die de voordeur aflijnt. Aan de zijkant brengen grote glasramen meer licht in de inkom, terwijl metaal en pleisterwerk de opening scherp houden. Het is geen los gevelbeeld, maar een duidelijke aanzet naar het interieur, waar het ritme van openingen, materialen en zichtlijnen verdergezet wordt.

Baksteen als ondersteunend gebaar, niet als decor

De bakstenen rond de toegang zijn niet opgevoerd als effect, maar als deel van een leesbare overgang. Ze begeleiden de stap van straat naar huis en koppelen het bestaande volume aan de nieuwere ingreep boven de deur. In combinatie met de glaspartijen ontstaat een entreezone met baksteen en metaal die functioneel blijft in gebruik, maar ook meteen laat zien dat de woning verschillende bouwlagen en tijdslagen in zich draagt. Dat sluit aan bij de rest van de renovatie, waar elke toevoeging een bestaande lijn moet respecteren.

Nieuwe beplanting rond de oorspronkelijke tuinstructuur

De landschapsaanleg tuin is aangepast met nieuwe aanplanting en gesnoeide hagen, terwijl de oorspronkelijke aanleg als vertrekpunt behouden bleef. De buitenruimte wordt daardoor niet opnieuw uitgevonden, maar aangescherpt in zones en randen. Hagen trekken grenzen waar nodig, nieuwe planten vullen open plekken op, en samen geven ze de tuin meer leesbaarheid rond de woning. De ingreep blijft in verhouding met het huis zelf: ingetogen, maar voldoende precies om de buitenruimte anders te laten werken.

Die terughoudendheid past bij het hele project. Binnen houden de houten deuren, schouwen en traphal het geheugen van het huis vast; buiten structureren beplanting en hagen de ruimte zonder haar dicht te zetten. In de materiaalkeuze blijft de blik gericht op concrete overgangen: van parket naar granito, van steen naar hout, van baksteen naar glas. Het resultaat is een particuliere woning renovatie waarin de bestaande woning niet wordt uitgevlakt, maar opnieuw wordt geordend rond gebruik, licht en herkenbare details.

Fotografie: Cafeine