Op het terras valt eerst de voet op: zwaar en compact, maar afgestemd op het blad erboven. Die verhouding keert terug in de nieuwe elliptische betonnen eettafel, waar de centrale poot de vorm van het blad volgt. De collectie breidt uit met drie nieuwe varianten: een kleinere ronde tafel met een diameter van 1,2 meter, een elliptische tafel van 2,5 bij 1,3 meter en een vierkante tafel met afgeronde hoeken van 1,5 bij 1,5 meter. In de beelden staat die vormentaal rustig tussen grind, beton en slanke stoelen.

Een blad dat de poot tekent

De centrale poot is geen losse drager, maar een vorm die het blad bijna lijkt te herhalen. De tekst noemt het met recht een cirkant: geen zuivere cirkel, geen zuiver vierkant, maar een tussenvorm die de geometrie zichtbaar maakt. Vooral bij de ovale tafel centrale poot werkt dat goed, omdat de onderbouw de lengte van het blad niet onderbreekt. In de foto’s ligt de tafel als een helder vlak in de buitenruimte, met een voet die het midden vasthoudt zonder zwaar te ogen.

Voor de kleinere ronde en elliptische variant is er ook een nieuwe voet voorzien. Die is smaller en eleganter dan die van de eerder genoemde uitvoering. In de beelden zie je daardoor meer lucht onder het blad, terwijl de basis toch stevig blijft aanvoelen. Dat verschil is subtiel, maar precies daardoor leesbaar. De tafel krijgt een lichter profiel, zeker in combinatie met de neutrale tinten van vloer, muur en zitting rondom het meubel.

Rond, elliptisch en vierkant met afgeronde hoeken

De uitbreiding draait niet om één enkele vorm, maar om drie duidelijke richtingen. De ronde betonnen tuintafel is compact en geschikt voor een kleine setting, terwijl de elliptische versie langer doorloopt en meer tafelrand biedt. De vierkante tafel met afgeronde hoeken brengt een strakkere contour, maar zonder scherpe overgangen. Die afgeronde hoeken verzachten het silhouet meteen. Samen maken de afmetingen van 1,2 meter, 2,5 bij 1,3 meter en 1,5 bij 1,5 meter de collectie leesbaar in verschillende buitenopstellingen.

Op de foto’s werkt vooral de schaal tussen blad en onderbouw. Een ronde tafel staat los op een brede tegelplaat, een elliptische tafel strekt zich uit boven een grindvloer, en de kleinere varianten ogen geschikt voor een compacte opstelling. De beelden laten ook een top-down ovale tafel zien, waarbij de symmetrie van blad, stoelen en vloeroppervlak extra duidelijk wordt. Vanuit bovenaf wordt zichtbaar hoe het blad de zitplaatsen ordent.

De voet als overgang tussen blad en vloer

De betonnen voet doet meer dan dragen. In de tuinsetting vormt hij een overgang tussen tafelblad en ondergrond, of dat nu grind, beton of een lichte terrasvloer is. Door de stevige basis krijgt het blad een rustig middelpunt. Bij de ovale en ronde tafels is dat goed zichtbaar in de detailbeelden, waar de voet zich als een massief blok onder het blad plaatst. Het resultaat is een duidelijke constructie zonder zichtbare drukte.

Diezelfde basis maakt de tafel inzetbaar in verschillende scènes. Soms staat hij naast een lage keermuur en hoge beplanting, soms voor een beige wand, soms in een strakke opstelling met meerdere stoelen eromheen. De materialen in de omgeving blijven ingetogen: beton, metaal, hout en textiel. Daardoor krijgt de tafelvorm alle aandacht, niet door kleurcontrast, maar door lijn en verhouding.

Een moderne tuinset met betonnen voet en slanke stoelen

De beelden tonen hoe de tafel zich laat combineren met stoelen uit een andere collectie. Die stoelen hebben slanke frames, soms zwart met een open rug, soms met houten accenten of lichtgrijze bekleding. Rond de elliptische tafel staat een stoelenring die de lengte van het blad volgt. Bij de ronde variant is het beeld compacter, met stoelen die dichter op de voet staan en de cirkelvorm onderstrepen. Zo ontstaat een moderne tuinset betonnen voet zonder dat het geheel stijf wordt.

Ook de texturen spelen mee. Op enkele beelden vallen gestreepte stofferingen op, elders een gaasachtig zitvlak of een lichte bekleding die tegen de betonkleur afsteekt. Het gaat niet om decoratie, maar om ritme in een buitenruimte die verder rustig is gehouden. De tafel blijft het ankerpunt. De stoelen voegen maat en richting toe, zeker rond de elliptische versie waar de opstelling vanzelf langgerekt wordt.

Een tafel die zich makkelijk laat onderhouden

Volgens de projecttekst zijn alle tafels zeer gemakkelijk te onderhouden. Dat past bij de manier waarop ze in beeld zijn gebracht: zonder overdaad, met een oppervlak dat weinig afleiding vraagt. De tafelbladen en de voet vormen één heldere sculptuur in de tuin of op het terras. In combinatie met grind, beton en steenachtige achtergronden ontstaat een gebruiksobject dat niet hoeft te verdwijnen tussen de andere elementen. Het houdt de setting rustig en leesbaar.

Wat de foto’s laten zien

De beeldreeks helpt de verschillen tussen de vormen snel uit elkaar te houden. De ovaal staat in een top-down compositie met stoelen rondom een rechthoekige betonnen plaat. De ronde tafel verschijnt juist in een tuinopstelling met lagere muren en groene beplanting op de achtergrond. In andere beelden krijgt de elliptische tafel extra lengte door de plaatsing van de stoelen in de richting van het blad. Zo worden de verhoudingen van de collectie niet alleen beschreven, maar ook direct zichtbaar gemaakt.

Opvallend is hoe vaak het beton terugkomt, zonder dat het zwaar wordt uitgespeeld. De tafelvoet is sculpturaal, de vloer vaak lichtgrijs of grindachtig, en de muurvlakken blijven neutraal in beige of steen. Daardoor krijgen de vormen ruimte. De elliptische betonnen eettafel leest in dat kader bijna als een lijntekening in volume, terwijl de ronde en vierkante varianten de collectie verbreden naar compactere en strakkere settings.

De kracht van deze uitbreiding zit in de duidelijkheid van de vorm. Elk model heeft een eigen houding: rond, elliptisch of vierkant met afgeronde hoeken. De centrale poot volgt dat gebaar en maakt de bladgeometrie zichtbaar, van de kleinere ronde tafel tot de langgerekte variant. In de combinatie van beton, slanke stoelen en een rustige buitenvloer ligt precies de reden waarom deze collectie zo herkenbaar blijft.

Wie de beelden naast elkaar legt, ziet geen grote sprong maar een reeks verschuivingen. Een voet die smaller wordt, een blad dat langer reikt, een hoek die afbuigt in plaats van afsnijdt. Juist dat soort aanpassingen geeft de tafels een eigen plaats binnen een tuin- of terrasopstelling. De collectie blijft helder, maar krijgt meer manieren om zich aan te passen aan de ruimte eromheen.