Op de rand van het bos staat een minimalistische villa met twee volumes die zich niet laat lezen als één gesloten massa. Het witte, deels verzonken blok ligt lager in het maaiveld, terwijl het houten volume daar haaks op is gezet. Die verschuiving maakt de woning direct leesbaar: beneden de ruimten voor overdag, boven de kamers voor rust. Tussen die twee delen zit spanning in de manier waarop ze op elkaar inhaken, maar ook in het verschil tussen glad pleisterwerk en houtbekleding.

Twee rechthoekige volumes die elkaar scherp afbakenen

De plattegrond begint bij twee rechthoekige bouwvolumes die op elkaar zijn gedraaid. Het onderste volume is wit en strak gehouden, met gerichte openingen in de gevel. Daarboven ligt het houten volume dwars, waardoor aan meerdere zijden overkragingen ontstaan. Die overstekken trekken de schaduw onder de gevels en maken de overgang naar buiten merkbaar. Zo krijgt de minimalistische villa met twee volumes niet alleen een duidelijke hoofdvorm, maar ook een reeks kleinere plekken eromheen.

Vanaf de oprijlaan werkt de compositie langzaam naar zich toe. Eerst zie je vooral de combinatie van wit en hout, daarna vallen de gevelopeningen op die ogenschijnlijk los van elkaar zijn geplaatst. Juist in dat ritme van ramen en dichte vlakken krijgt het strakke blok bovenin iets luchtigs. De woning blijft sober van opzet, maar de verschuiving tussen de twee volumes voorkomt dat de massa vlak wordt gelezen.

Het witte ondervolume als basis voor het dagelijks gebruik

Het onderste deel is deels in de grond verzonken door het split-level. Daardoor ligt het lager in de tuin en voelt het compact aan, zonder donker te worden. In dit witte volume liggen de functies die samen het dagelijkse leven dragen: keuken, living, tuinkamer, werkkamer en lounge-ruimte. De glazen openingen zorgen voor zicht op groen en maken de route tussen binnen en buiten direct. In plaats van een lange gang verbindt de lounge het benedeniveau subtiel met het gedeelte erboven.

Die verbinding is vooral ruimtelijk voelbaar. De lounge ligt niet los naast de andere kamers, maar werkt als schakel tussen de publieke functies van beneden en het houten volume daarboven. Door de split-level woning met publieksfuncties in te zetten als basislaag, krijgt het huis een logische opbouw. De leefruimten liggen dicht bij het terrein en de tuin, terwijl de overgang naar het private deel via hoogteverschil in plaats van via een harde scheiding verloopt.

Grote glaspartijen naar tuin en terras

De leefruimten openen zich met grote glaspartijen naar buiten. De pui aan de tuinzijde trekt het zicht door naar terras en beplanting, en maakt de grens tussen vloer en buitenruimte dun. In de keuken en living valt het daglicht diep naar binnen, terwijl de strakke kozijnen de gevel rustig houden. Het beeld is niet spectaculair door vormtaal, maar door de manier waarop glas, tuin en vloerniveau precies op elkaar aansluiten. Zo ontstaat een directe relatie met de moderne tuin met waterpartij en terras.

Het houten bovenvolume met slaapkamers en badkamers

Boven het witte onderdeel ligt een houten volume dat haaks is geplaatst en daardoor op meerdere punten uitsteekt. In dit bovenste deel liggen de slaapkamers en badkamers. De houten bekleding geeft de bovenbouw een andere schaal dan het witte blok eronder; warmer van toon, maar ook strakker door de rechte belijning. De verschillende gevelopeningen zijn niet symmetrisch gerangschikt. Daardoor krijgt het compacte volume een onverwachte dynamiek, zonder de rustige hoofdvorm te verstoren.

De overkragingen met houtbekleding definiëren plekken buiten het huis. Onder de uitstekende delen ontstaan beschutte zones die de woning naar de tuin toe verlengen. Het zijn geen losse toevoegingen, maar onderdelen van de architectuur zelf. Door de positionering van het bovenvolume tekent het schaduw op de gevel van beneden en ontstaat er diepte tussen de twee lagen. Dat maakt de relatie tussen massa en buitenruimte zichtbaar, vooral langs de randen waar het volume uitkraagt.

Gevelopeningen die het strakke blok minder gesloten maken

In het houten volume zijn de openingen verschillend geplaatst, alsof ze reageren op de kamers erachter in plaats van op een vast patroon. Daardoor krijgt de gevel een speels accent, maar blijft het blok duidelijk leesbaar. Het effect zit niet in decoratie, maar in verschuiving. Een raam hoger, een opening verder naar de hoek, een tweede uitsparing elders: samen breken ze de strengheid van het volume. De grote glaspartijen naar tuin zijn elders weer ruimer, waardoor binnen en buiten op verschillende manieren met elkaar in contact komen.

Buitenruimte met terras, waterpartij en strakke randen

Rondom de villa ligt een buitenruimte met rechte lijnen, verharding en een langgerekte waterpartij. Het terras sluit direct aan op de leefruimten en is in vlakken opgebouwd, met beton en houten delen die elkaar afwisselen. De vijver heeft een smalle vorm en scherpe randen, waardoor het water als een stille strook door het ontwerp loopt. Dat rustige oppervlak werkt als tegengewicht voor de hoekige volumes van de woning.

De tuin is niet volgezet met losse elementen. Gazonvakken, strakke bestrating en beplanting blijven ondergeschikt aan de hoofdstructuur van huis en terras. Juist daardoor komen de overkragingen sterker naar voren, omdat ze boven een heldere ondergrond hangen. De moderne tuin met waterpartij en terras volgt dezelfde nuchtere logica als de woning: rechte lijnen, weinig ruis en duidelijke overgangen tussen hard en zacht.

Materialen die het verschil tussen boven en beneden leesbaar maken

Wit pleisterwerk, hout, glas en steen vormen hier geen decoratief palet, maar een manier om de opbouw van het huis zichtbaar te maken. Beneden overheerst het lichte, gesloten volume met doelbewuste openingen. Boven ligt hout als bekleding om de private laag af te bakenen. In het interieur duiken daarnaast steen en hout op in de trapopgang en rond de haardwand, waardoor de woning ook binnen dezelfde spanning tussen vlak, lijn en massa vasthoudt.

Die terughoudende materiaalkeuze werkt vooral omdat ze consequent is doorgezet. De woning zoekt geen contrast in kleur, maar in plaatsing en verhouding. Het witte blok blijft laag en stevig in de tuin liggen, het houten volume maakt daar bovenop een scherp gedraaide tweede laag. Zo krijgt de minimalistische villa met twee volumes een duidelijke logica, waarin buitenruimte, licht en indeling telkens uit dezelfde basis zijn opgebouwd.