Aan de rand van het villapark staat een jachthuis dat zijn lange lijn in de kap houdt, maar binnen en rondom volledig is omgezet. Het jachthuis verbouwen begon met een huis uit 1930 dat zijn potentie liet zien in de massa, de kapvorm en het torentje. In plaats van één grote ingreep is het volume stap voor stap vergroot, zodat het gebouw zijn kleinschalige karakter niet verloor. De nieuwe toevoegingen schuiven langs het bestaande huis, waardoor je steeds een ander deel ziet zodra je verder loopt.

Meerdere kleine aanbouwen in plaats van één groot blok

De uitbreiding met meerdere aanbouw is hier de sleutel. Het bestemmingsplan is nauwkeurig doorgenomen om te bepalen waar er aangebouwd mocht worden, en dat leidde tot een reeks bescheiden ingrepen in plaats van één zware massa. Daardoor blijft het jachthuis leesbaar als een compact huis met afzonderlijke delen. Vanaf de tuin zie je telkens een andere hoek, een andere dakrand of een nieuwe sprong in het volume. Die gelaagdheid maakt de uitbreiding rustig in aanzicht, terwijl er binnen wel degelijk ruimte is toegevoegd.

Dat kleinschalige werken zie je ook terug in de routes om het huis heen. Een terras, een pad en een waterpartij leggen de lijnen in de tuin vast, zonder de woning op te sluiten. De verharding trekt het oog langs de gevel en vervolgens naar het erf. Het effect is helder: de uitbreiding groeit mee met het huis, niet eroverheen. Juist daardoor blijft het oude jachthuis moderniseren geloofwaardig; het nieuwe deel duwt het historische casco niet weg, maar volgt de bestaande proporties.

Stijlkenmerken die in de nieuwe delen terugkomen

De herkenbare vormen van het oorspronkelijke jachthuis zijn doorgezet in de nieuwe delen. De stolpkap, de knik kap en het torentje blijven zichtbaar en bepalen de silhouetlijn van het geheel. Ook de metselwijze is niet losgelaten: het oude huis was gemetseld in kettingverband en dat patroon keert terug in de nieuwe delen. Daardoor leest het nieuwe metselwerk niet als een vreemd aanhangsel, maar als een voortzetting van dezelfde bouwlogica. Het torentje houdt daarbij zijn eigen positie, met een rieten dak zoals vroeger.

Die keuze voor rietdak en historische stijlkenmerken geeft de verbouwing richting zonder het huis in een replica te veranderen. De nieuwe vlakken zijn strakker, de aansluitingen zijn scherper en de massa’s zijn soberder uitgewerkt. Tegelijk blijft het historische profiel aanwezig in de kap en in de kleine verschuivingen van de volumes. Wie rond het huis loopt, ziet geen vlakke gevelwand, maar een opeenvolging van toppen, knikken en dakranden die elkaar afwisselen.

Wit gesaust als verbinding tussen oud en nieuw

De buitenzijde is volledig wit gesaust, juist om de verschillende bouwdelen samen te brengen. Het werkt als een dunne laag die de overgang tussen het oude jachthuis en de nieuwe aanbouwen zichtbaar maakt én verzacht. In dat witte vlak vallen de daklijnen sterker op, net als de donkere gebinten en de zinken dakkapellen. Het huis oogt daardoor lichter en frisser, terwijl de oorspronkelijke structuur nog steeds afleesbaar blijft. De witte laag haalt bovendien de nadruk weg bij de verschillende bouwfasen en zet de kap en de volumes centraal.

Naast het wit zijn de materialen scherp gekozen. Er zijn vlakke dakpannen toegepast, samen met stoere, dik aangezette zwart gebeitste gebinten. De zinken dakkapellen voegen een strakke lijn toe aan de kap. Alleen het torentje wijkt daarvan af: dat houdt zijn rieten dak. Door dat ene onderdeel te laten afwijken, krijgt het geheel een duidelijk ankerpunt. Het is een klein gebaar, maar wel een dat direct laat zien waar het historische hart van het huis zit.

Van massale vertrekken naar kleinere plekken door de dag heen

De plattegrond is net zo ingrijpend veranderd als de buitenkant. Waar het jachthuis eerst bestond uit grote en zware ruimtes, is gekozen voor kleinere kamers en meer gerichte plekken. De familie wilde niet één groot volume, maar een huis met verschillende momenten over de dag. In de woonkeuken begint de ochtend met koffie, in de voorkamer ligt ruimte voor een boek, en later op de dag trekt de woonkamer met haardvuurtje de aandacht. De kamers zijn niet breed uitgespreid, maar compact en duidelijk van elkaar te onderscheiden.

Die indeling past bij een oud jachthuis moderniseren zonder de schaal van het huis te verliezen. De kleinere ruimtes geven elke plek een eigen gebruik en een eigen licht. Een zitkamer voelt daardoor anders dan de woonkeuken, al liggen ze in hetzelfde huis. Voor de drie kinderen is er bovendien een eigen plek met slaapkamer, badkamer en inloopkast. Dat zijn geen losse toevoegingen, maar kamers die echt deel uitmaken van de nieuwe plattegrond, met genoeg rust om zich even terug te trekken.

Een huis dat stap voor stap leest

Wat opvalt als je langs het huis kijkt, is dat je nooit in één oogopslag alles ziet. Een hoek verstopt een aanbouw, een daklijn trekt je verder, een ander volume komt pas in zicht achter de volgende gevelsprong. Die leesbaarheid in stukken maakt het project sterker dan een grote uitbreiding had gedaan. Het jachthuis blijft compact in aanzicht, terwijl de inhoud veel groter is geworden. Dat samenspel tussen buitenmaat en binnenruimte maakt de verbouwing overtuigend, zeker bij een woning met zo’n uitgesproken historische basis.

Een tuin met waterpartij en strakke verharding

Rond het huis ligt een buitenruimte die de woning niet romantiseert, maar ordent. De tuin met waterpartij en terras brengt reflectie en lijn in het erf. De waterpartij ligt strak tussen de verharding en het groen, waardoor de gevels worden gespiegeld in een vlak van licht. Tegels en paden lopen in rechte banen langs de woning, terwijl het gazon de ruimten ertussen open laat. Juist door die heldere indeling krijgt het huis lucht, ook bij de nieuwe volumes.

De buitenruimte sluit aan op de manier waarop het huis is verbouwd: niet met één gebaar, maar met meerdere duidelijke zones. Het terras ligt als een vaste plek aan de rand van het huis, de bestrating stuurt de route en de waterpartij legt een rustpunt vast in het geheel. Vanuit de ramen is de tuin geen losse achtergrond, maar een onderdeel van het dagelijks gebruik van het huis. Daar, tussen steen, water en glas, komt de verbouwing samen.

Besproken, getoetst en opgeleverd

Het plan is met trots gepresenteerd aan welstand. Gemeente en welstand reageerden enthousiast op het uitgewerkte ontwerp, dat de historische vorm van het jachthuis respecteert en tegelijk een nieuwe woonindeling mogelijk maakt. Inmiddels is het nieuwe jachthuis opgeleverd. De witte gevelvlakken, de kapvormen, de kleine aanbouwen en de tuin met waterpartij laten samen zien hoe een oud gebouw een nieuwe gebruikslogica kan krijgen zonder zijn oorsprong te verliezen. Fotograaf van project: Dick Ruumpol.