De eerste stappen van dit project werden niet bepaald door een ontwerptekening, maar door sloop, bodemsanering en een lange vergunningsroute. De grond bleek ernstig vervuild en moest bouwschoon worden gemaakt voordat de bouw kon beginnen. In die tussenliggende tijd werkte het ontwerp door, zodat de vertraging niet alleen uit wachten bestond, maar ook uit het scherp krijgen van een nieuwbouw woning jaren-30 modern met een duidelijke gevelcompositie en een interieur dat hoogteverschillen benut.

Een straatbeeld in baksteen, teruggezet in staal en zink

Aan de straatzijde ligt het hoofdvolume stevig in baksteen, met een tuitgevel die direct naar de jaren-30 verwijst. Dat volume sluit aan op de vormentaal die in de welstandsnota werd gevraagd, maar blijft niet hangen in een historiserende kopie. De baksteen gevels met boogopeningen geven het deel aan de straat een herkenbare opbouw, terwijl het geheel door de strakke lijn van de kozijnen en de zinken accenten een eigentijdse spanning krijgt. Juist die wisselwerking maakt het jaren-30 en modern ontwerp leesbaar.

Het tweede volume staat enkele meters terug en maakt van die afstand een zichtbaar verschil. Hier verschuift het materiaalpalet naar staal, zwart zink en afrormosia hout. Ook dit deel eindigt in een tuitgevel, maar dan uitgevoerd als een slanke stalen vorm die het oudere volume niet herhaalt, maar wel terug laat komen als motief. Zwarte kozijnen en zwarte zinken dakkapellen trekken de lijn door over de rest van het huis, waardoor de woning van verre een rustig silhouet houdt en van dichtbij juist veel detail prijsgeeft.

De tuitgevel als terugkerend motief

Die tuitgevel duikt niet één keer op, maar keert terug in meerdere lagen van het ontwerp. Aan de achtergevel ligt boven het dakterras een staalframe dat dezelfde vorm oppakt en losjes in de lucht lijkt te zetten. Daardoor krijgt het dakterras een duidelijke rand, terwijl het silhouet van de woning ook aan de tuinzijde herkenbaar blijft. Het stalen frame dakterras maakt de overgang tussen open buitenruimte en gebouwdeel zichtbaar, zonder dat het zwaar wordt aangezet.

Ook het zwart stalen balkon en de grotere glasvlakken dragen bij aan die hedendaagse laag. De woning opent zich met grote glaspartijen met tuinzicht, waardoor de gevel niet alleen uit dichte vlakken bestaat. In beeld vallen de zwarte profielen en het contrast met de baksteen direct op. De gevel is daardoor niet vlak of gesloten, maar opgebouwd uit stukken met een eigen diepte. Dat werkt zowel aan de straatkant als richting tuin, waar glas en metaal de massa lichter laten ogen.

Hoogteverschillen als onderdeel van de plattegrond

Binnen verschuift de aandacht van de gevel naar de beweging door het huis. Een vide aan de voorgevel, een open trap en verschillen in vloerniveau geven de plattegrond een gelaagdheid die je meteen voelt wanneer je de ruimte in kijkt. De opdrachtgever wilde hoogteverschillen in het ontwerp terugzien, en die wens is niet als detail toegevoegd, maar in het hart van het huis gelegd. Daardoor ontstaat een route die telkens iets anders laat zien: zichtlijnen omhoog, een doorkijk naar de verdieping en een vloer die niet overal op dezelfde hoogte ligt.

De keuken en woonkamer profiteren van die ingrepen. Bij de keuken is de vrije hoogte 2900 millimeter, terwijl de vloer aan de tuinzijde is verlaagd tot een hoogte van 3500 millimeter. Boven de eettafel loopt de vide op tot 6000 millimeter. Dat levert geen abstracte monumentaliteit op, maar een duidelijk voelbaar verschil in schaal. Het gevelraam aan de zuidzijde haalt daar licht bij, zodat de ruimte niet alleen hoger wordt, maar ook diepte krijgt door de manier waarop het daglicht de wanden en vloeren raakt.

Een trap van oude eiken wijnvaten

Het trappenhuis trekt de aandacht van buiten én van binnen. De treden zijn gemaakt van oude eiken wijnvaten, waardoor het hout een zichtbaar doorleefd oppervlak krijgt. In combinatie met de open trap en het zwarte hekwerk vormt dat een sterk middelpunt in de woning. Het is een element dat je niet pas bij binnenkomst ontdekt; al aan de buitenzijde is de trap als onderdeel van de gevelopbouw afleesbaar. Zo wordt de circulatie niet verstopt, maar onderdeel van de architectuur.

Diezelfde helderheid zit ook in de zelf ontworpen keuken van de opdrachtgevers. De ruimte ligt niet los van de rest van het huis, maar sluit aan op de vide, de trap en de verschillende vloerniveaus. In de beelden is een moderne keuken met blauwgrijze kasten en een steenlook werkblad te zien, wat de ruimte strak houdt zonder dat ze kil wordt. De keuken staat daarmee midden in het huis, tussen hout, staal en daglicht, en krijgt steun van de extra hoogte rondom.

Materiaal dat de vormen ondersteunt

Het ontwerp leunt op een beperkt palet, maar gebruikt elk onderdeel precies waar het nodig is. Baksteen houdt het straatvolume vast, staal tekent de terugliggende delen en afrormosia hout voegt een warmere toon toe aan de moderne laag. De zwarte zinken dakkapellen binden de volumes visueel samen en versterken het profiel van het dak. In de gevelzone zorgt het verticale hout voor een ander ritme dan de steen ernaast, waardoor de woning niet uit één vlak bestaat maar uit duidelijk leesbare delen.

De glaspartijen maken die opbouw nog scherper zichtbaar. Overal waar het glas groot is, komt de verhouding tussen dicht en open naar voren. In de tuinbeelden is dat goed te zien: bestrating, beplanting en gazon lopen door tot aan de woning, terwijl de grote pui de grens tussen binnen en buiten openlegt. Binnen keren die doorzichten terug in lichte ruimtes met rustige wanden, zwarte details en een trap die het zicht niet blokkeert maar stuurt.

Ook de badkamer sluit aan op dat sobere materiaalgebruik, met een inloopdouche, licht tegelwerk en heldere lijnen in het glas. Het project draait daarmee niet alleen om één opvallend gebaar, maar om herhaling van dezelfde logica in verschillende ruimtes: een duidelijke vorm, een beperkt palet en een zichtlijn die ergens op uitkomt. Zo blijft de nieuwbouw woning jaren-30 modern leesbaar van gevel tot interieur, zonder dat elk onderdeel om aandacht hoeft te vragen.

Fotografie: Valentina Buonanno