Een gevel in langformaat metselwerk zet hier meteen de toon. De zilvergrijze steen loopt in lange banen door, terwijl zwarte raamprofielen en verticale houten latten het vlak onderbreken. Daardoor leest de woning niet als één massief blok, maar als een samenstelling van lagen, openingen en sprongen in het volume. Binnen speelt hetzelfde idee verder: het interieur met niveauverschillen maakt van de route door het huis een reeks kleine verschuivingen, met licht dat telkens anders binnenvalt.

Lang metselwerk dat de gevels in smalle stroken opdeelt

Het langformaat gevelmetselwerk geeft de woning een uitgesproken horizontale lijn. De stenen zijn in wildverband verwerkt, waardoor het oppervlak minder strak oogt dan een klassieke stapeling. In het licht krijgt het zilverkleurig metselwerk een zachte, bijna poederige schakering. Die keuze werkt goed samen met de grote glaspartijen in de woning, waar de profielen bewust donker blijven. Tussen steen en glas ligt geen zwaar decor; de overgang gebeurt via maat en ritme.

Diezelfde gevel leest op verschillende manieren per zijde. Aan voor- en achtergevel keren de verticale houten accenten terug, terwijl de zijgevels sterker inzetten op zwart aluminium en openingen. Het resultaat is geen gesloten doos, maar een woning met langformaat gevelsteen die voortdurend van aanzicht verandert naarmate je rondloopt. De steen blijft de basis, maar krijgt steun van hout, glas en terugliggende volumes. Zo ontstaat een gevelbeeld dat aandacht vraagt zonder zich op te dringen.

Hout als tegengewicht voor het metselwerk

De houten gevelbekleding staat hier niet los van het metselwerk, maar snijdt er dwars doorheen. De smalle latten in afrormosia lopen verticaal en geven hoogte aan de gevels waar het langformaat vooral horizontaal werkt. In beeld valt vooral op hoe dat hout de hoeken verzacht en de overgang tussen dichte vlakken en grote glaspartijen trager maakt. De materiaalkeuze blijft beperkt, maar precies daardoor treedt elke verbinding duidelijk naar voren.

Ook de geïntegreerde carport maakt deel uit van die gevelcompositie. In zwart aluminium vormt hij een brede overkapping langs de straatzijde, met plaats voor de voordeur en de zijdeur naar fietsenberging en technische ruimte. Onder die luifel komt een groot raam in beeld, dat extra licht vangt via een opening in het dak. Dat detail trekt de schaduwzone open en laat zien hoe een praktische ingreep tegelijk de gevel kan sturen.

Het verzonken gelijkvloers verschuift de woningindeling

Achter de zwarte voordeur ligt een lichtrijke hal die direct overgaat in de nachthal en de trap. De vloer en de trap zijn uitgevoerd in een lichtgrijze gietvloer, bijna op de grens van zichtbaar en onzichtbaar. Juist dat rustige vlak maakt de kleine niveauverschillen duidelijker. Het gelijkvloers is gedeeltelijk verzonken, en in de nachthal worden die sprongen leesbaar via enkele treden op en neer. Het interieur met niveauverschillen krijgt daardoor een concrete, bijna choreografische laag.

De keuze om de slaapruimtes beneden en de leefruimtes boven te plaatsen, verandert de manier waarop de woning werkt. Niet de gebruikelijke plattegrond bepaalt hier de volgorde, maar de lichtinval en de relatie met buiten. De keuken, eetplaats en salon liggen hoger en krijgen daardoor meer daglicht binnen. Vanuit dat bovenste niveau loopt het zicht verder, over de tuin en naar de randen van het perceel. Het huis toont zijn organisatie niet in grote gebaren, maar in verschuivingen van hoogte en uitzicht.

Box-in-the-box volume met zicht rondom

Op de verdieping staat een box-in-the-box volume dat rondom is omgeven door royale raampartijen. Dat maakt de bovenste woonlaag helder en open, zonder dat de ruimte plat wordt. De ramen brengen niet alleen licht binnen, maar zetten ook de randen van het volume scherp af tegen de buitenlucht. Vanuit de leefruimte wordt het contact met de omgeving voortdurend opnieuw ingekaderd. In combinatie met de grote glaspartijen in de woning krijgt de verdieping zo een bijna paviljoenachtige aanwezigheid.

Het terras in ipé hout ligt op kruinhoogte van de bomen en is bereikbaar via de keuken-eetruimte én via een buitentrap. Dat dubbele toegangspunt maakt de overgang tussen binnen en buiten leesbaar in beweging. Op het houten dek verandert de schaal meteen: de gevels verdwijnen iets meer naar de achtergrond en het groene kader komt dichterbij. In de tekst wordt dat ervaren als een boomhutgevoel, en in de beelden zie je waarom. Het terras staat niet onder de tuin, maar ertussen.

Grote glaspartijen sturen licht, zicht en route

De grote glaspartijen in de woning zijn niet alleen bedoeld om te openen, maar ook om te organiseren. Langs de leefruimte trekken ze het zicht door naar buiten en verbinden ze de eetplaats met het terras. In de achtergevel zorgt het glas voor lange lijnen die de ruimte breder laten lezen dan ze is. In de binnenbeelden wordt dat effect nog duidelijker: de leefruimte blijft licht, met een heldere vloer en strakke wanden die het daglicht niet opslorpen.

Ook buiten blijven die glasvlakken prominent aanwezig. Een glazen scherm op de hoek, een overdekte zone met duidelijke randen en de strakke aansluiting op metselwerk en hout tonen hoe zorgvuldig de openingen zijn geplaatst. De woning gebruikt glas niet als transparant decor, maar als middel om volumes te verbinden. Daardoor blijft de relatie tussen woning en tuin voortdurend zichtbaar, zelfs wanneer je door de hal of langs de trap beweegt.

Een buitenzijde met duidelijke lagen

De straatzijde combineert massa en terughoudendheid. De carport ligt onder de gevel, het bovenste volume trekt zich terug als een donkere box en de rest van het gelijkvloers werkt met steen, hout en glas in duidelijke stroken. Die gelaagdheid zie je ook in de tuinzone, waar terrassen, lage muurelementen en verharding de overgang naar het perceel begeleiden. Het onregelmatige hoekperceel van 1.420 m² wordt niet dichtgesmeerd, maar in stukken gelezen.

Wat deze woning met langformaat gevelsteen sterk maakt, is de manier waarop elk onderdeel een andere rol krijgt. De steen draagt het ritme, het hout markeert verticale lijnen, het glas haalt licht binnen en de niveauverschillen houden de plattegrond wakker. Het geheel leeft van contrasten tussen zwaar en licht, gesloten en open, laag en hoog. Toch blijft de opbouw rustig genoeg om elke ingreep afzonderlijk te laten spreken, van de carport tot het terras in ipé hout.

De beelden laten tenslotte zien hoe het materiaalgebruik binnen en buiten in elkaar grijpt. De houten planken van het terras, de zwarte profielen rond de ramen en het langgerekte metselwerk van de gevel herhalen elkaars lijnen zonder letterlijk te worden. Daardoor voelt de woning niet als een verzameling losse onderdelen, maar als een reeks consequente keuzes. De architectuur zet telkens opnieuw een stap tussen stenen basis, open woonlaag en verhoogd buitenplatform.