Donkere gevelstenen zetten meteen de toon. Boven een lichtere sokkel lijkt het verdiepingsvolume los te komen van de grond, terwijl glasvlakken en hout het onderste deel opener maken. Het beeld is helder opgebouwd: een zware bakstenen laag bovenaan, een lichter raamwerk eronder, en daarachter de tuin met zwembad en terras als verlengstuk van het wonen.

Een zwevend baksteenvolume boven een lichte sokkel

De verdieping is uitgewerkt als een massief baksteenvolume dat optisch lijkt te zweven. Die indruk komt niet alleen door de opbouw, maar ook door de manier waarop de sokkel in hout en glas is vormgegeven. Aan de voorzijde reageert het volume gesloten en horizontaal, met lange lijnen die de lengte van de gevel benadrukken. De tuinmuur en tuinpoort lopen mee in datzelfde gebaar, waardoor de voorgevel zich als één doorlopend vlak leest.

Vanuit de tuinzijde verschuift het beeld volledig. Daar openen grote glaspartijen de woning naar buiten, en de overkragende luifels maken van het terras een beschutte overgangszone. Het gewicht van de bovenbouw blijft zichtbaar, maar wordt visueel opgetild door de transparantie van het gelijkvloers. Zo ontstaat de kern van deze hedendaagse woning: niet een gesloten doos, maar een duidelijke stapeling van volumes met verschillende gradaties van openheid.

Opengewerkte achtergevel met diepe schaduw

De opengewerkte achtergevel is het tegenbeeld van de gesloten voorzijde. Brede overspanningen steken ver uit en werpen schaduw over de leefruimtes en het terras. Die overkragende luifel doet meer dan alleen beschutting bieden tegen fel licht; hij tekent ook de rand van de woning af en geeft de gevel een scherpe horizontale snede. In de beelden is die schaduwzone goed leesbaar, zeker waar de onderzijde van het overstek wit afsteekt tegen het donkere volume erboven.

Op het gelijkvloers en op de verdieping zorgen de luifels voor een stevige dieptewerking. De glazen achtergevels blijven daardoor open, maar niet onbeschermd. Het terras sluit direct aan op de leefruimte en loopt door naar het zwembad, dat in het zichtveld ligt zonder het rustige gevelbeeld te verstoren. De buitenruimte is hier niet los toegevoegd; ze zit vast aan de maat en de ritmiek van de architectuur zelf.

Het contrast tussen hout en baksteen

Donkere gevelstenen krijgen hier gezelschap van zwart geolied hout en zwarte aluminium ramen. Dat contrast hout en baksteen is nergens nadrukkelijk gemaakt, maar wel voortdurend aanwezig in de verhoudingen en overgangen. De verticale houten latten aan de achtergevel breken het strakke horizontale karakter van de baksteenlaag erboven. Daardoor leest het volume niet als een zwaar blok, maar als een zorgvuldig opgebouwde stapeling van vlakken en richtingen.

De materiaalkeuze ondersteunt ook de leesbaarheid van de woning in de groene, bosrijke omgeving. De baksteen sluit aan bij het natuurlijke kleurbeeld, terwijl de donkere houten vlakken en raamprofielen de contouren verscherpen. Vooral waar het glas de tuin opentrekt, werkt dat contrast in op de diepte van de gevel. Het huis vangt licht op verschillende manieren: het ene vlak absorbeert, het andere reflecteert, en het baksteenoppervlak houdt het midden.

Lange stenen, strakke randen

Het lange formaat van de gevelstenen geeft de dakranden en luifels een slankere aanzet. In de gevels zie je daardoor geen log volume, maar een lange horizontale lijn die telkens wordt onderbroken door glas, schaduw of een hoek. De metselverbanden lopen rustig door, met fijne lagen die de lengte van de woning versterken. Vooral aan de voorzijde is dat effect duidelijk: daar duwen de donkere gevelstenen de massa naar voren en houden ze de compositie laag en breed.

Diezelfde steenmaat zorgt aan de achterzijde voor een ander soort spanning. Tegenover de verticale houten afwerking werkt het metselwerk meer als een rustend vlak, terwijl de houten stroken het beeld optrekken. Het resultaat is een duidelijke lijnvoering, met een ritme dat van veraf al leesbaar is. De woning krijgt daardoor een bijna tektonische helderheid: steen draagt, hout versnijdt, glas opent.

Metselwerkdetail en overstek van dichtbij

In close-up tonen de donkere gevelstenen hun horizontale opbouw zonder opsmuk. De voegen blijven strak, de lagen zijn goed afleesbaar en onder het overstek verschijnt een helder wit vlak dat de schaduw scherp maakt. Net die onderzijde van de luifel laat zien hoe belangrijk het detail is voor het totaalbeeld. Wat van op afstand als een strakke lijn oogt, blijkt van dichtbij een spel van laagjes, aansluitingen en materiaalovergangen.

Ook de openingen in de gevel dragen bij aan die leesbaarheid. Grote verticale raamformaten snijden door de baksteenmassa en brengen licht diep naar binnen. Ze vermijden dat het verdiepingsvolume te zwaar wordt. Samen met het horizontale metselwerk leveren ze een gevel op die tegelijk rustig en gespannen aanvoelt, met duidelijke accenten op randen, schaduwen en naden.

Wonen met tuin, terras en zwembad in één beweging

Achteraan vloeien binnen en buiten visueel in elkaar over. Het terras ligt tegen de open woonruimte aan en kijkt uit op het zwembad, dat als een strak vlak in de tuin ligt. De luifels bepalen hier de bruikbare zone: onder de uitkraging ontstaat beschutting, terwijl het open deel van de tuin vrij blijft. Die afwisseling maakt de achterzijde rijker dan een gewone glasgevel; ze werkt als een reeks overgangszones met elk een eigen licht en schaal.

In deze opzet krijgt de woning een duidelijke relatie met de groene omgeving zonder die volledig open te geven. De opengewerkte achtergevel maakt contact met de tuin, maar de gesloten voorzijde bewaart de massa. Juist dat spanningsveld geeft het project zijn kracht. De donkere gevelstenen, de luifels en het contrast hout en baksteen sturen het beeld, terwijl glas en terras de woning naar buiten trekken. Het resultaat is een hedendaagse woning waarin volume, licht en afscherming zorgvuldig op elkaar reageren.

Architect: niet vermeld
Aannemer: niet vermeld
Gevelstenen: Infinitum 7012
Verwerking: zacht wildverband in dunbedmortel