In de keuken zet een witte tegelwand meteen de toon. Daartegen staan massieve houten kasten en een marmerachtig blad dat het licht zacht opvangt. Dat contrast loopt door in het landhuis interieur: natuursteen, tegels, eik en metaal zijn niet los gebruikt, maar telkens per ruimte herschikt. De woning kreeg een nieuwe indeling zonder de afzonderlijke kamers hun eigen ritme te ontnemen.

Van schuur naar landhuis met een nieuw plan

Wat ooit begon als een oude schuur, werd later al eens omgevormd tot landhuis en vervolgens volledig gestript voor een nieuwe inrichting. De ingreep focust op verbinding. Openingen zijn hertekend, zichtlijnen verschoven en materialen opnieuw ingezet zodat de kamers elkaar ontmoeten zonder in elkaar over te lopen. In de woonkamer, hal en keuken blijft elke zone leesbaar, met eigen wandafwerking, vloer en proportie. Zo krijgt het huis ruimte voor een groot gezin en voor samenkomen met familie.

Die manier van werken zie je meteen in de overgangen. Een deuropening maakt plaats voor een bredere passage of een boogvormige uitsnede in de wand. Elders vangt een paneeldeur het ritme op van de paneling ernaast. Het resultaat is geen aaneenschakeling van gelijke kamers, maar een plan waarin de verbinding voelbaar blijft terwijl privacy behouden wordt. Het landhuis interieur leeft juist van die kleine verschuivingen in looplijnen en drempels.

Keuken met tegelwand en marmerachtig blad

De landhuis keuken heeft de duidelijkste visuele laag. Witte tegeltjes lopen als een lage wand door achter het werkblad en geven het geheel een nuchtere basis. Daarvoor staan houten fronten met zichtbare nerf en lades met messingkleurige grepen. De marmerachtige werkbladen trekken licht naar zich toe, terwijl de grote hanglampen erboven de werkzone scherp afbakenen. Het is een keuken die open genoeg blijft voor dagelijks gebruik, maar voldoende schakering heeft om een volwaardig deel van het huis te zijn.

Tegels, hout en steen in dezelfde lijn

De materialiteit is hier consequent opgebouwd. De keukenwand verwijst naar klassieke tegelbekleding, maar de uitvoering blijft strak en helder. Hout, tegel en steen wisselen elkaar af zonder drukte. In de spoelzone komt daar een kraan in een goudtint bij, die het geheel net genoeg spanning geeft. Ook in de foto’s is te zien hoe de lichtinval op het blad en de wandtegels verschuift; daardoor leest de keuken meer als een ruimte met diepte dan als een enkel meubelvolume.

Het kookgedeelte en het eiland liggen stevig in het midden van de ruimte. Dat centrale gebaar maakt de keuken tot schakelpunt tussen de rest van het huis. Ronde lampvormen en rechte kastlijnen houden elkaar in evenwicht, terwijl de gebruikte materialen de ruimte aan de klassieke kant houden. Hier werkt het maatwerk interieur niet als decor, maar als de basis voor het dagelijks gebruik van de kamer.

Trapzone met boogarchitectuur en donkere leuning

De trapzone brengt een ander register binnen. Witte wandvlakken zijn er uitgewerkt met boogvormige uitsparingen, en de leuning tekent een donkere lijn langs de trap. Dat contrast maakt de overloop leesbaar op afstand. In de beelden zie je hoe de afgeronde vormen verzachten wat anders een strakke doorgang zou zijn. De trapzone interieur werkt zo als overgangsruimte én als onderdeel van de architectuur van het huis.

Verder in de hal duiken opnieuw houten paneeldeuren op, soms onder een brede boogopening, soms als dubbele deur in een vlakke wand. De combinatie van wit stucwerk, donker metaal en hout geeft de passage gewicht zonder ze zwaar te maken. Het is precies in deze zones dat de woning zijn klassiek karakter toont: niet via ornament alleen, maar via de manier waarop opening, leuning en wand met elkaar spreken. De boogarchitectuur interieur wordt daardoor een vast onderdeel van de route door het huis.

Massief eiken schrijnwerk dat de kamers aan elkaar rijgt

Het eiken schrijnwerk vormt de rode draad doorheen het project. Massieve eiken paneeldeuren, paneling en bibliotheekwanden met ingewerkte pivotdeuren zorgen voor herhaling, maar nooit op een vlakke manier. Elke toepassing is afgestemd op de ruimte waarin ze staat. In de bibliotheekwand verdwijnen doorgangen in het geheel, terwijl elders een deur juist zichtbaar het ritme van de wand overneemt. Dat geeft het eiken schrijnwerk een functionele rol die verder gaat dan afwerking alleen.

Ook de vloeren sluiten daarbij aan. Gerecupereerde, ruw geborstelde eiken planken lopen door verschillende kamers en dragen sporen van gebruik in zich. Hun oppervlak dempt het licht en laat de andere materialen duidelijker afsteken. In combinatie met verouderd brons en messing in details ontstaat een interieur dat niet op één register leunt. De warme klassieke afwerking zit hier in de verhouding tussen oud en nieuw materiaal, niet in een opgelegd thema.

Natuursteen en tegels in keuken, mudroom en sanitair

Naast het hout spelen natuursteen en tegels een tweede, even belangrijke rol. Italiaanse rode marmer in geborstelde en verouderde uitvoering komt terug als opvallend oppervlak, terwijl pietra dei medici en gerecupereerde terracotta vloeren andere delen van de woning dragen. In de minder representatieve zones, zoals mudroom en sanitaire ruimtes, zorgen stuctechnieken voor een afwerking die eenvoudig te onderhouden blijft. Daar worden de randen zachter, maar de ruimte verliest niets aan karakter.

Een vloer die van kamer naar kamer mee verandert

De vloerkeuze volgt de functie van de ruimte. Waar eiken planken liggen, voelt het huis langer en rustiger. Waar terracotta of verouderde tegels verschijnen, komt meer structuur in beeld. Die afwisseling is zichtbaar in drempels en zichtlijnen, zeker waar de keuken uitkomt op andere woonruimtes. Het maakt het natuursteen en tegels-verhaal niet tot een accent, maar tot een dragend onderdeel van het volledige landhuis interieur. De materialen brengen telkens een andere korrel in de ruimte.

In de mudroom en sanitaire zones blijft de afwerking sober, maar niet kaal. Een donker natuurstenen blad, een houten omkadering en een ingebouwde wastafel geven de ruimte een duidelijke taak. De beelden tonen hoe de steen het water en het gebruik letterlijk opvangt, terwijl hout en stuc de rand verzachten. Dat soort ingrepen houdt het huis intern samen: niet door overal hetzelfde te maken, wel door elk programmaonderdeel in dezelfde materiaaltaal te vertalen.

Een huis dat samen leven mogelijk maakt

Door materialen te hergebruiken, openingen te herdefiniëren en maatwerk per zone te ontwerpen, kreeg het huis een indeling die familiegebruik aan kan zonder de kamers te laten verdwijnen. De woonruimtes zijn verbonden, de trapzone trekt de verdiepingen samen en de keuken vormt een duidelijk middelpunt. Dat maakt dit landhuis interieur minder formeel dan het verleden van het gebouw zou doen vermoeden, maar wel stevig opgebouwd in hout, steen en tegel. Precies daarin ligt de kracht van het project: in de manier waarop de ruimte weer dagelijks gebruikt kan worden.

Het geheel leest als een huis waarin materiaalkeuzes de architectuur sturen. Eik markeert de overgangen, steen vangt de meest gebruikte zones op, en tegels brengen schaal in wand en vloer. Het zijn geen losstaande ingrepen. Ze zijn op elkaar afgestemd in de keuken, in de trapzone interieur en in de rustigere ruimtes daarachter. Zo blijft het plan helder, terwijl elke kamer toch zijn eigen huid houdt.