De bakstenen muur in de woonkamer trekt meteen de aandacht, maar het is vooral de manier waarop die wand doorloopt in de open leefruimte die het interieur bepaalt. Zwart staal, hout en gemetselde vlakken staan dicht op elkaar, zonder dat het druk wordt. Tussen bank, trap en keuken blijft het zicht open. Het keukeneiland staat in dezelfde zichtlijn als de leefruimte en de glazen deuren naar het dakterras, waardoor de plattegrond zich in één beweging laat lezen.

Woonkamer en keuken in één open lijn

In de zitkamer staat een hoekbank tegenover lage tafels en een maatwerk dressoir onder het trapniveau. De afwerking blijft strak, met ingebouwde kasten en rechte lijnen langs de wand. Verderop vormt het keukeneiland het vaste middelpunt van de ruimte. De kookplaat zit in het blad, terwijl de opbergruimte in het volume zelf is weggewerkt. Daardoor blijft het beeld rustig, ook al liggen wonen, koken en doorlopen hier dicht bij elkaar.

De bakstenen muur woonkamer werkt niet als losse wandbekleding, maar als ankerpunt tussen de verschillende delen van het interieur. Links ervan zit een haardopening in het metselwerk; rechts schuift de keukenopstelling in beeld met een lichte achterwand en zwarte randen. Het contrast is sober en helder. Hout verzacht de harde lijnen van steen en metaal, vooral waar kasten, tafelbladen en trapdelen elkaar raken.

Keukeneiland en zicht op buiten

Het keukeneiland staat direct voor grote glazen puien, waardoor de overgang naar het buitengebied zichtbaar blijft terwijl je in de keuken staat. Die relatie met buiten is niet decoratief maar ruimtelijk: het eiland markeert de binnenruimte en wijst tegelijk naar de opening aan de achterzijde. Rondom de keuken blijven de materialen terughoudend. Baksteen, zwart metaal en lichtgrijze vlakken brengen de opstelling terug tot de essentie, met het eiland als vast punt in het midden.

In de open leefruimte zorgt de combinatie van grote glasvlakken en ingebouwde kasten voor een duidelijke route. Je kijkt vanaf de bank naar de keuken, vervolgens naar de trap en door naar de deuren richting het dakterras. Het interieur is daardoor niet opgedeeld in losse kamers, maar opgebouwd uit herkenbare zones. De maatwerkoplossingen houden die zones leesbaar: lage onderkasten, gesloten fronten en nissen laten de ruimte doorlopen zonder visuele onderbreking.

Open trap met houten treden

De open trap met houten treden vormt een tweede sterke lijn in het interieur. De zwarte leuning tekent zich scherp af tegen de lichte wand en de baksteen ernaast. Vanuit de woonkamer zie je de trap niet alleen als verbinding naar boven, maar ook als onderdeel van de ruimteopbouw beneden. Onder de trap blijft plek voor een lage kast, waardoor de overgang tussen wonen en circuleren compact blijft. De treden zijn zichtbaar vanuit meerdere hoeken, wat de trap een duidelijke rol geeft in het geheel.

Van bovenaf wordt die constructie nog scherper zichtbaar. De houten treden lopen in een strakke lijn omhoog, terwijl kleine lichtpunten langs de wand de rand van de route aangeven. Dat maakt de trap meer dan een doorgang. Hij stuurt het ritme van de woning en koppelt de open leefruimte aan de verdiepingen daarboven. De combinatie van hout, zwart metaal en steen herhaalt zich hier zonder overdreven nadruk.

Werkplek aan het raam

Naast de hoofdruimtes ligt een werkplek die dicht bij het raam is geplaatst. Het bureau staat tegen een bakstenen wand, met gordijnen en raamnissen vlak naast het werkblad. Die opstelling maakt de hoek compact en leesbaar. De materialen blijven in dezelfde lijn als beneden: een donker metalen onderstel, lichte oppervlakken en metselwerk als achtergrond. Door de directe nabijheid van het raam krijgt de werkplek wel licht, maar geen eigen podium.

Ook hier speelt maatwerk interieur een duidelijke rol. De wand is niet gevuld met losse meubels, maar met ingebouwde elementen die de ruimte afbakenen zonder hem dicht te zetten. Een lineaire lichtlijn volgt de wand en laat de diepte van de nis zien. Zo ontstaat een rustige werkhoek binnen een huis dat vooral draait om open zichtlijnen en aaneengesloten ruimten.

Zolderkamer met schuine kap

Boven is de zolderkamer kleiner van schaal, maar niet minder zorgvuldig ingedeeld. De schuine kap drukt de ruimte naar beneden, terwijl de raampartijen en gordijnen het volume weer openen. Het tweepersoonsbed staat laag in beeld en volgt de hellende lijnen van het dak. Houten accenten in de kap en de vaste verlichting maken de kamer leesbaar, zonder dat er veel nodig is. De ruimte blijft functioneel en direct, met daglicht op de schuine vlakken en langs de ramen.

De zolderkamer schuine kap laat zien hoe de woning boven een andere sfeer krijgt, zonder los te raken van de rest van het interieur. Ook hier komen hout en zachte lichte tinten terug, maar de indeling is compacter. De ramen bepalen waar het oog naartoe gaat. Daardoor voelt de kamer niet afgesloten, al is de hoogte beperkt.

Badkamer met tegels en ronde vormen

In de badkamer met tegels ligt de nadruk op vlakverdeling en uitsparingen. Tegels lopen door over wand en vloer, terwijl een raamnis licht naar binnen haalt. Het toilet staat in dezelfde zichtlijn als het wasmeubel, dat een ronde spoelvorm heeft en ingebouwde open vakken bevat. De combinatie van rechte tegelvlakken en afgeronde vormen maakt de ruimte helder leesbaar. Er is niets toegevoegd dat het beeld zwaarder maakt dan nodig.

De vrijstaande ronde badkuip staat los in de ruimte en breekt het strakke raster van tegels en voegen. Rondom blijft de afwerking rustig, met donkere accenten op de wand en een duidelijke scheiding tussen natte zones en loopruimte. Het resultaat is geen uitgesproken showruimte, maar een badkamer waarin materiaal en indeling precies genoeg aandacht krijgen.

Dakterras boven de rode dakpannen

Buiten ligt het dakterras als een smalle, harde strook boven de rode dakpannen en de donkere randafwerking. De vloer is donker betegeld en houdt het beeld compact. Ligstoelen staan in de open lucht, dicht bij de opbouw. Vanaf hier is goed te zien hoe het interieur zich naar buiten toe opent: niet via een groot gebaar, maar via een duidelijke overgang van glas, dakrand en terrasvloer. Het terras sluit aan op de open leefruimte beneden en versterkt zo de doorlopende route door de woning.

Diezelfde lijn is ook in de details terug te zien. Waar binnen baksteen en staal domineren, maken buiten de dakpannen en het donkere terrasvlak de overgang zichtbaar. Het dakterras is daarmee geen los element, maar het sluitstuk van een huis dat voortdurend schakelt tussen open zicht, ingebouwde kastruimte en duidelijke materiaalvlakken. Juist die afwisseling geeft de woning zijn eigen ritme.