De bamboe gevelbekleding trekt meteen het oog, nog vóór het interieur zichtbaar wordt. Verticaal ritme, grote glasvlakken en een schoorsteen met forse rotsblokken geven de villa een duidelijke gelaagdheid. Het terras ligt iets opgetild, met grindachtige verharding en ronde plantenbakken langs de gevel. Vanuit die buitenruimte loopt het zicht door naar binnen, waar een doorkijkhaard de overgang tussen woonkamer en terras markeert.

Een gevel van bamboe, glas en steen

De buitenzijde is opgebouwd uit houten, bamboe-achtige bekleding in smalle verticale delen. Daartegenover staan de zwarte kozijnen en de zware natuursteenaccenten rond de schoorsteen. Die combinatie maakt de massa van de villa leesbaar: licht hout aan de huid, steen in de kern. De grote raampartijen openen de gevel zonder dat het volume zijn samenhang verliest. Op het terras ligt geen harde scheiding; de stenen ondergrond loopt vlak langs de puien en laat de gevel rustig landen in het landschap van groen en grind.

Opvallend is hoe de schoorsteen niet als een smalle pijp is uitgewerkt, maar als een zichtbaar bouwdeel. De grote rotsblokken geven het natuursteen schoorsteenaccent gewicht, bijna alsof het onderdeel is van de rotsachtige ondergrond rond het huis. Juist daar komt de villa tot zijn eigen taal. De bamboe gevelbekleding wordt niet gladgestreken of opgepoetst; ze blijft zichtbaar in het lijnenspel van de latten, terwijl steen en glas de maat houden.

Doorkijkhaard tussen woonkamer en terras

De doorkijkhaard terras ligt precies op de grens van binnen en buiten. Aan de ene kant sluit hij aan op de woonkamer, aan de andere op het terras. De opening is breed genoeg om het zicht erdoorheen te laten lopen, maar compact genoeg om het haarddeel als vast punt te laten werken. In de nis zijn glazen deuren zichtbaar, met daarboven hout dat de horizontale lijn versterkt. Het vuur vormt geen los element; het trekt het binnen- en buitenleven in één zichtas.

Van dichtbij laat de haard zien hoe ruw en precies naast elkaar kunnen bestaan. De steen van de nis heeft een stevige huid, terwijl het glas helder en vlak blijft. Die tegenstelling werkt ook buiten: het terras leest lichter door het vele glas, maar de haard brengt massa terug. Daardoor krijgt de woonkamer een duidelijke richting naar buiten, zonder dat de tuin alleen decor wordt. De haard maakt de overgang meetbaar.

Materialen die niet wegvallen

Binnen kiest de villa niet voor één doorlopend gebaar, maar voor meerdere materialen die zich expliciet tonen. Handbeschilderd leerbehang, koperkleurig stucwerk, een warm houten plafond en stalen deuren bepalen de ruimten. Geen van die onderdelen probeert te verdwijnen. Het leerbehang heeft een tactiele aanwezigheid, het stucwerk vangt licht in een metaalachtige tint en de stalen deuren tekenen scherpe lijnen tussen de zones. Samen geven ze het interieur een stevige huid, zonder dat alles dichtslibt.

Het houten plafond maakt de kamers lager of hoger afhankelijk van waar je staat. Onder de vlakke delen en de inbouwspots ontstaat een rustige bovenlaag, terwijl de wanden juist meer textuur tonen. In de hal valt die wissel direct op: een steenachtige wandafwerking in wit en grijs, spots in het plafond en een donkere houten deur die zich losmaakt van de lichtere achtergrond. De route door het huis wordt daardoor niet alleen functioneel, maar ook visueel afleesbaar.

Stalen deuren en een warme bovenlaag

De stalen deuren verbinden en scheiden tegelijk. Door hun slanke profielen blijven zichtlijnen intact, terwijl de ruimtes toch een eigen verhouding krijgen. In de zithoek onder het houten plafond ligt het accent laag: een bank bij het raam, veel glas en daarboven de vlakke houten kap met ingebouwde verlichting. Dat plafond werkt als een horizontale rustlaag boven de meer uitgesproken materialen op wand- en vloerniveau.

Ook in de trapzone komt dat materiaalspel terug. Houten treden, donkere accenten en lange inbouwverlichting langs de wand maken van het trappenhuis meer dan een doorgang. De lijnen zijn strak, maar de afwerking blijft warm door het hout en de belichte wandpanelen. Het resultaat is een huis waarin de beweging tussen verdiepingen niet wordt verstopt, maar juist zichtbaar wordt gemaakt.

De keuken als lange werklijn

In de keuken loopt het natuursteen werkblad 7,5 meter door. Dat ene gebaar zet de toon voor de hele ruimte. Het blad vormt een lange, stevige lijn langs donkere kastfronten met greeploze apparatuur van Miele, waardoor het oppervlak rustig en helder blijft. Achter het werkdeel loopt een wand met groen-rode geglazuurde zeshoekige tegels, terwijl andere beelden turquoise hexagon tegels laten zien als achterwand. De tegelvlakken brengen kleur en textuur zonder de lange maat van het blad te onderbreken.

De keuken voelt daardoor als een uitgewerkte werkruimte, niet als een losse opstelling van losse onderdelen. Het natuursteen vangt licht in zachte schakeringen en houdt de lengte van het blad zichtbaar. In een nis staat bovendien een wijnkast met glazen deur, waardoor de opbouw nog een tweede laag krijgt. De combinatie van steen, tegel en donkere kasten laat zien hoe precies de keuken is ontworpen rond materiaal en lijn.

Hexagon tegels en steen in de keuken

De hexagon tegels keuken zijn meer dan decoratief. Ze breken de rechte lijnen van de kasten en het werkblad, vooral daar waar de achterwand in beeld komt. Groen-rode geglazuurde tegels geven de keuken een uitgesproken oppervlak, terwijl de turquoise varianten op andere foto’s de nis en de wand rond de keuken openzetten. Door die glans reageren de tegels sterk op licht, vooral naast het matte natuursteen en de donkere fronten.

De 7,5 meter lengte van het natuursteen werkblad 7,5 meter blijft ook in detail voelbaar. Er is ruimte om te snijden, neer te zetten en te bewegen zonder dat de werkzone versnipperd raakt. Tegelijk blijft het blad onderdeel van het geheel, omdat de kleur van het steen terugkomt in badkamers en niswanden elders in de villa. Zo ontstaat een materiaalritme dat door het huis heen beweegt, zonder herhaling op de automatische piloot.

Badkamer en wellness met steen en glas

De badkamers zetten het harde materiaalgebruik voort, maar in een andere schaal. Een ovaal bad staat voor grote ramen, naast natuurstenen wandvlakken die het licht zacht weerkaatsen. Elders ligt een douchezone met glazen wand, ingebouwde zitbank en hexagon tegelwerk in blauwgroene tinten. De nis met verlichting maakt van de douche een heldere bouwsteen in plaats van een afgesloten hoek. Hier komt de steen niet zwaar over; hij geeft juist diepte aan de ruimte.

In een andere badkamer verschijnt een dubbele wastafelopstelling met natuursteen wanden. De vorm is strak, maar de afwerking blijft rijk aan nuance door de kleurverschillen in het steen en de reflectie van het plafondlicht. Dat sluit aan op het interieur als geheel: veel rechte lijnen, maar steeds met een oppervlak dat iets teruggeeft. Het is precies die spanning tussen vlak en textuur die het huis zijn ritme geeft.

Een huis dat zijn materialen laat spreken

Wat de villa overeind houdt, is niet één beeld, maar de manier waarop de materialen elkaar afwisselen. Bamboe buiten, steen bij de schoorsteen, hout boven het hoofd en leer, stuc en staal in de kamers. De zichtas van de doorkijkhaard legt een directe relatie tussen woonkamer en terras, terwijl de keuken met haar lange werkblad en tegelwanden een tweede zwaartepunt vormt. Zelfs in de hal en het trappenhuis blijft die logica leesbaar: verplaatsen, openen, afbakenen, en telkens opnieuw licht vangen op een ander oppervlak.

Daarin zit de kracht van de bamboe gevelbekleding in deze villa. Ze staat niet op zichzelf, maar krijgt betekenis door alles wat erachter en ernaast ligt: het natuursteen schoorsteenaccent, de glaspartijen, de warme plafonds en de uitgesproken interieurmaterialen. Elke ruimte voegt een eigen laag toe, zonder het hoofdgebaar te overschreeuwen. De villa laat vooral zien hoe materiaal, maat en zichtlijn samen een huis kunnen dragen.