Een hedendaagse woonuitbouw schuift hier niet op de voorgrond met groot gebaar. De ingreep ligt op het gelijkvloers en opent de woning stap voor stap, via hoge raampartijen, zachte overgangen en een duidelijke relatie met de tuin. Waar het bestaande huis diepte en geslotenheid bewaart, trekt de nieuwe ruimte licht naar binnen en maakt ze van de leefzone een open traject van doorkijk, rust en verbinding.

De uitbouw op het gelijkvloers als nieuwe kern

De uitbouw gelijkvloers vormt het vertrekpunt van de verbouwing. Ze verlengt de woning zonder het bestaande karakter uit te wissen. De overgang tussen oud en nieuw blijft leesbaar, maar nooit hard. Muren, plafonds en openingen sluiten op elkaar aan in een afgewogen sequentie, waardoor de nieuwe ruimte niet als toevoeging leest, maar als een verbreding van het huis. De horizontale lijn van de uitbreiding brengt lucht in de plattegrond en geeft het gelijkvloers een andere ademhaling.

Die verschuiving merk je vooral aan de manier waarop het daglicht zich gedraagt. Hoge ramen trekken het licht ver de woning in en maken van de tuin een constante achtergrond. Niet als decor, wel als actief onderdeel van het interieur. De ruimte krijgt daardoor een open leefruimte met zichtlijnen die van de ene zone naar de andere lopen, zonder dat alles in één vlak verdwijnt. Elke opening kadreert een ander stuk van het huis.

Daglicht tussen glas en transparante gordijnen

Grote glasvlakken brengen de buitenruimte dicht bij de leefruimtes, maar transparante gordijnen temperen dat uitzicht op een subtiele manier. Ze vangen het licht in plooien en maken de overgangen minder scherp. Overdag filteren ze de zon tot een zachte laag; ’s avonds geven ze de kamers meer diepte doordat het glas niet langer volledig leesbaar is. Zo ontstaat een binnen-buiten gevoel dat voortdurend verschuift, afhankelijk van het uur en de stand van het licht.

In de zithoek is dat effect het duidelijkst. Een hoekbank staat vlak bij de raampartij, met een fauteuil als losse tegenhanger. De stof van het meubilair blijft licht en rustig, zodat de aandacht naar de ruimte zelf gaat: naar de breedte van het raam, de verticale plooien van het gordijn en de manier waarop het daglicht over de vloer glijdt. De woonruimte voelt niet afgesloten, maar ook niet bloot. Precies tussenin.

Doorzichten die de ruimte organiseren

De open leefruimte met zichtlijnen wordt niet bereikt door alles weg te nemen, maar door de juiste openingen naast elkaar te zetten. Doorkijken verbinden zithoek, eetruimte en keuken, terwijl een centraal volume de ruimte ordent zonder haar in stukken te snijden. Daardoor blijven de looplijnen helder. Je ziet waar je vandaan komt, en tegelijk waar de ruimte naartoe trekt. Het resultaat is een grondplan dat zich geleidelijk ontvouwt in plaats van in één keer prijs te geven wat er achter de volgende opening ligt.

Ook de materialiteit ondersteunt die leesbaarheid. Licht pleisterwerk, hout en natuursteen wisselen elkaar af in oppervlakken die elk een ander ritme hebben. De vloer in natuursteen loopt stevig door, terwijl wandvlakken zachter ogen door hun fijne textuur. Geen enkel materiaal probeert de hoofdrol te spelen. Samen zorgen ze voor een rustige onderlaag waarop meubels, kunst en lichtpunten scherp afleesbaar blijven.

Gebogen doorgangen en ronde openingen

De meest uitgesproken ingreep zit in de gebogen doorgangen interieur. Boogvormige openingen verzachten de overgang tussen de kamers en geven de woning een duidelijk ruimtelijk ritme. Dat ritme zie je in de hal, bij de trap en in de doorgangen tussen de leefzones. Een opening wordt hier niet gebruikt als neutrale doorgang, maar als kader. Het gebogen profiel trekt de aandacht naar de diepte erachter en maakt van een simpele passage een weloverwogen moment in de route door het huis.

De ronde vormen sluiten aan op de statigheid van het oorspronkelijke pand, maar worden herwerkt in een hedendaagse vormentaal. Niet historiserend, wel precies genoeg om de nieuwe ingreep te verzachten. Dat zie je bijvoorbeeld in de hal, waar een gebogen portaal een reeks ingebouwde kasten en een licht natuurstenen zitvlak omlijst. De trap verschijnt pas achter die opening, met houten treden die warm afsteken tegen de lichte wanden en de zachtere bochten in de ruimte.

Natuursteen en warm hout als stille dragers

Het materiaalpalet rust op natuursteen en warm hout. De natuursteen heeft een zachte tekening en komt terug in vloeren, bladen en accenten. Het hout brengt een fijnere nerf en een meer gesloten toets, zichtbaar in wandbekleding, schrijnwerk en maatkasten. Samen vormen ze geen decor, maar een onderbouw voor de ruimte. De afwerking blijft consequent: strakke voegen, doorlopende lijnen en oppervlakken die dicht bij elkaar blijven in tint en textuur.

In de keuken wordt dat palet scherper. Een donker natuurstenen werkvlak en achterwand zetten de toon, met een kraan in een warme metaalkleur als klein, precies detail. De lichtkleurige kasten daarboven houden het volume rustig. Hier komt de keuken niet los van de leefruimte te staan; ze schuift er juist in mee, als een georganiseerd onderdeel van dezelfde open zone. Het centrale volume laat zien hoe de ruimte werkt zonder de aandacht weg te trekken van de rest.

Ook in de woonkamer keert die materialiteit terug in een andere verhouding. Een wand met verticale houten lamellen vangt het licht anders op dan een vlakke pleisterwand. De ingebouwde nis ernaast, samen met de glazen pendelarmaturen, brengt diepte in de zichtlijn. Wat op afstand sober lijkt, krijgt van dichtbij veel kleine verschillen: een rand, een schaduw, een voeg, een glans. Juist daarin zit de verfijning van deze hedendaagse woonuitbouw.

Private kamers in dezelfde stille toon

De meer private zones volgen dezelfde logica, maar met een zachtere belichting. In slaapkamer en badkamer verschuift de sfeer niet naar uitbundigheid, wel naar beschutting. Donkere vlakken omsluiten de ruimtes, terwijl licht uit nissen en openingen de randen losmaakt. Steen, hout en water vinden elkaar in een compositie die compact aanvoelt, zonder zwaar te worden. Zelfs daar blijft het gebaar van de uitbreiding merkbaar: de woning zet zich niet af tegen haar verleden, maar spreekt ermee verder.

Dat is precies wat deze verbouwing interessant maakt. Ze probeert het oude niet weg te werken en gebruikt het nieuwe niet als luid contrast. De woning houdt haar statige basis, maar krijgt een gelijkvloerse uitbreiding die de manier van wonen hertekent. Daglicht, doorzichten, boogvormige openingen en een ingetogen materiaalkeuze zorgen ervoor dat elke kamer een duidelijke plaats krijgt in het geheel. De geschiedenis blijft leesbaar, maar de ruimte leeft duidelijk in het nu.

Fotograaf: Vivec by Katie Verkinderen

Leveranciers/materialen:
Boa Interieur (maatwerk)
PM Interieur (schilderwerken)
The Fabric (raamdecoratie)
Fraam (stalen ramen en deuren)
Swinnenstore (los meubilair)
AGRA (natuursteenwerken)
Fineerhout: Kronospan laminaat
Bad: Agape Vieques Bad
Verlichting: Giopato & Coombes
Kraanwerk: Axor Hansgrohe One, brushed bronze
Natuursteen bevloering: Sinai Pearl
Beo Architecten