Een trap met houten treden en een metalen leuning trekt direct de blik omhoog. Daarachter opent de dubbelhoge vide zich als een schakel tussen de bel-etage, het souterrain en de tuin. In deze huis verbouwen-ingreep is de bestaande ordening niet alleen vernieuwd, maar ook opnieuw leesbaar gemaakt. Het donkere souterrain kreeg lucht, terwijl slanke stalen kozijnen en grote glaspartijen het daglicht dieper de woning in laten vallen.

Van gedateerde afwerking naar een heldere indeling

Het uitgangspunt was een klassiek pand met veel ruimte en mooie details, maar ook met een afwerking die ver achterliep op de wensen van de nieuwe eigenaren. De indeling sloot niet aan op hoe er in de woning geleefd moest worden. Vooral het souterrain vroeg om een andere benadering: te donker, te gesloten en te weinig verbonden met de rest van het huis. Juist daarom draaide deze klassieke woning verbouwing niet om losse ingrepen, maar om het herdenken van de route door het huis.

De nieuwe opzet laat de niveaus samenwerken. Waar voorheen verdiepingen los van elkaar stonden, zorgen zichtlijnen en openingen nu voor contact tussen boven, midden en beneden. Dat merk je al in de doorgangen, maar vooral in de manier waarop licht zich verspreidt. De woning voelt daardoor niet groter door een enkel gebaar, maar door een reeks openingen die elkaar versterken. Zo kreeg het huis een indeling die rustiger leest en tegelijk meer beweging toelaat.

De dubbelhoge aanbouw als lichtbron

Aan de achterzijde is een dubbelhoge aanbouw toegevoegd met zeer slanke stalen kozijnen. De constructie heeft weinig visuele massa, waardoor de glazen vlakken bijna los lijken te komen van de omringende muren. Dat werkt vooral op de plekken waar binnen en buiten elkaar raken: bij de grote pui, bij de tuinzijde en in de doorzichten vanuit de leefruimtes. De aanbouw geeft de woning hoogte, maar vooral ook diepte, omdat het licht nu verder doorloopt dan de oorspronkelijke achtergevel.

Die extra hoogte is niet alleen een ruimtelijk effect. Ze maakt het mogelijk om de tuin hoger en directer in de woning te betrekken. De glazen openingen snijden grote banen daglicht in de witte wanden en laten het hout van de vloer warmer afsteken tegen de strakke kaders. In beeld is goed te zien hoe de nieuwe aanbouw de overgang tussen binnen en buiten ondersteunt, zonder dat de ruimte zwaar of dicht aanvoelt. De moderne aanbouw met glazen pui werkt hier als een helder tussenstuk in plaats van als een los volume.

Slanke stalen kozijnen met veel glas

De slanke stalen kozijnen bepalen het ritme van de openingen. Ze delen de gevel niet op in zware vlakken, maar houden de lijnen strak en dun. Daardoor blijft het zicht naar buiten leesbaar, ook wanneer er meerdere kaders achter elkaar staan. In de gevel en in het interieur komt datzelfde spel terug: glas, staal en verfijnde randen zorgen voor duidelijke overgangen, zonder de ruimte te onderbreken. Het is precies die nuchtere detaillering die de verbouwing haar spanning geeft.

Door de grote glaspartijen komt het daglicht nu diep de woning binnen. Dat is zichtbaar in de lichte plafonds, de heldere vloeren en de manier waarop schaduwen zich over de dag verplaatsen. Het huis voelt daardoor niet afhankelijk van één enkele lichtbron, maar van een reeks openingen die elkaar aanvullen. Voor een klassieke woning verbouwing is dat een belangrijk verschil: het karakter blijft overeind, terwijl de ruimtelijke werking veel opener wordt.

De vide met stalen maatwerk trap als schakel

In het midden van de woning ligt de vide met stalen trap. De trap is maatwerk en combineert houten treden met een metalen balustrade, waardoor hij stevig oogt zonder zwaar te worden. Vanuit verschillende posities is de route zichtbaar: omhoog naar de bel-etage, omlaag naar het souterrain en door naar de tuin. Die verbinding geeft de woning een duidelijk hart, een plek waar de niveaus elkaar ontmoeten en waar de ruimte zich in de hoogte kan ontvouwen.

De vide doet meer dan alleen verbinden. Hij maakt ook zichtbaar hoe de verbouwing de oorspronkelijke scheiding tussen de verdiepingen heeft opengebroken. In de beelden is te zien hoe het licht langs de trap valt en hoe de constructie zich aftekent tegen witte wanden en grote glasvlakken. Dat contrast tussen staal, glas en de zachtere materialen in de vloer en het hout van de treden houdt de ruimte scherp. Zo krijgt de trap een architectonische rol zonder te overheersen.

Souterrain herindelen zonder het te verstoppen

Het souterrain was voor de verbouwing het donkerste deel van het huis. Nu is het opgenomen in een logische route, waarbij de vide en de openingen voor contact zorgen met de bovenliggende verdiepingen. Dat maakt het souterrain minder afgesloten en veel bruikbaarder als onderdeel van het geheel. De oplossing zit niet in een spectaculaire truc, maar in de manier waarop licht, zicht en looplijn samen zijn gezet. Precies daar komt het idee van souterrain herindelen scherp naar voren.

Ook in de overgang naar de tuin is dat merkbaar. De dubbele hoogte, de glazen pui en de trap zorgen ervoor dat je vanuit meerdere plekken door het huis heen kunt kijken. In plaats van een gesloten onderverdieping is er nu een niveau dat meedoet in de totale woonroute. Die aanpak maakt de woning leesbaar van beneden tot boven, met een duidelijke verbinding tussen de verschillende zones.

Klassieke plafondornamenten naast strakke lijnen

De verbouwing laat de bestaande klassieke elementen niet verdwijnen. In verschillende kamers zijn plafondornamenten zichtbaar gebleven, en juist naast de nieuwe ingrepen krijgen ze meer reliëf. Een rijk gedecoreerd plafond boven een heldere glaspartij werkt anders dan in een gesloten kamer. Het licht schuift erlangs, de contouren worden scherper, en het klassieke detail krijgt ruimte om op zichzelf te staan. Zo ontstaat een combinatie van klassieke plafondornamenten in combinatie met modern die niet berust op contrast om het contrast, maar op een afgewogen samenleven van onderdelen.

In de eetkamer versterkt een open haard met stenen schouw dat effect. De kamer heeft een duidelijke beslotenheid, maar blijft door de grote ramen en zwarte kaders verbonden met de rest van het huis. Hout, steen, glas en stucwerk liggen dicht bij elkaar, zonder dat de ruimte druk wordt. De verbouwing bewaart daarmee de gelaagdheid van het pand, terwijl de nieuwe ingrepen zorgen voor meer licht, meer overzicht en een strakkere manier van wonen.

Een huis dat van binnenuit opnieuw is opgebouwd

Wat deze huis verbouwen-opgave sterk maakt, is de manier waarop elke ingreep aan een volgende is gekoppeld. De dubbelhoge aanbouw haalt licht naar binnen, de vide verbindt de niveaus en de stalen trap geeft die verbinding een herkenbaar middelpunt. Samen zorgen ze ervoor dat het huis niet langer uit losse delen bestaat. De klassieke onderdelen blijven zichtbaar, maar krijgen een nieuwe leesbaarheid doordat de routing, het licht en de openingen beter op elkaar zijn afgestemd.

Fotografie: Studio de Nooyer