Tussen de bomen kreeg het huis een heel andere maat. Wat begon als een verouderde vakantiewoning is na het huis verbouwen uitgegroeid tot een bosvilla met een rieten dak, donkere kozijnen en grote glaspartijen. De nieuwe indeling zet meteen de toon: binnen valt het licht diep naar binnen, terwijl buiten het groen dicht tegen de gevel aan staat.

Een dubbelhoge ruimte als middelpunt

Een deel van de woning is opnieuw opgebouwd om ruimte te maken voor een dubbelhoge woonkamer. Daar liggen woon- en eetkamer samen met de keuken in één open volume, zonder dat de ruimte vlak wordt. De hoogte laat de houten balken nadrukkelijk in beeld komen. In plaats van een gesloten plattegrond ontstaat een ruim vertrek waarin je de constructie leest, van vloer tot nok.

Die dubbelhoge woonkamer werkt niet alleen als centrale plek, maar ook als schakel tussen binnen en buiten. De grote glasvakken trekken het bos naar binnen en geven zicht op het terrein rond het huis. In de avond wordt datzelfde volume zacht verlicht door ronde en ovale armaturen aan het plafond, terwijl de haardwand een donker accent in de ruimte zet. Het resultaat is een woonkamer die niet op één aanzicht leunt, maar op hoogte, licht en doorzicht.

Woonkamer, eetkamer en keuken in één open lijn

De keuken staat niet los van de rest, maar maakt deel uit van de brede leefruimte. Daardoor blijft de zichtlijn van de ene hoek naar de andere doorlopen. Aan de ene zijde staat de eettafel bij het raam, aan de andere zijde ligt de zithoek met open haard. Tussen die delen zit geen harde scheiding, wel een duidelijke verandering in functie en ritme. Dat maakt de ruimte leesbaar, ook met de grote schaal van het vertrek.

De dakkapel met koperen felsdak trekt het licht omhoog

Boven in de hoge ruimte zit een ruime dakkapel met een koperen felsdak. Onder die ingreep is een extra hoge pui geplaatst, waardoor daglicht rechtstreeks de leefruimte in valt. Het koper vormt nu al een eigen laag in het dakbeeld en zal door de tijd donkerder kleuren. Samen met het riet geeft dat een daklijn met meer diepte dan een standaard kap. Het is een detail dat je van buiten ziet, maar dat van binnen vooral de hoogte en lichtinval bepaalt.

Die combinatie van materialen werkt ook in het totaalbeeld van de bosvilla. Het rieten dak verzacht de contour van de woning, terwijl het koper een strakker accent toevoegt. De nieuwe kleurstelling van gevel, ramen en kozijnen sluit daarbij aan. De gemetselde gevel is lichter gehouden, de kozijnen ogen donker en de glaspartijen snijden helder door het volume heen. Zo krijgt het huis verbouwen niet alleen een andere indeling, maar ook een andere leesbaarheid in het landschap.

Een pui die de bosrand zichtbaar maakt

Onder de dakkapel zit een extra hoge pui die het uitzicht niet klein kadert, maar juist breed opent. Het daglicht loopt langs de houten vloer en raakt de witte wanden in de dubbelhoge ruimte. Aan de buitenzijde sluit het terras direct aan op de gevel met natuurstenen platen en een strakke looplijn. Daardoor is de overgang tussen wonen en buiten zitten niet hard, maar wel duidelijk afleesbaar in materiaal en maat.

Bosvilla met rieten dak en een andere geveltaal

De buitenkant is met dezelfde aandacht opnieuw opgebouwd als het interieur. De bosvilla met rieten dak heeft een heldere opbouw gekregen: lichte metselwerkvlakken, donkere kozijnen en grote openingen in de gevel. Het riet legt een zachte lijn over het volume, terwijl de glaspuien en deuren die massa opbreken. Vooral in de zijaanzichten zie je hoe het dak, de ramen en de onderbouw elkaar nu sterker aansturen.

Ook de overgang naar buiten is anders geworden. Het terras ligt dicht tegen de woning aan en volgt de gevel met een rustige ritmiek van platen en voegen. Door de grote ramen blijft het interieur zichtbaar vanuit de tuin, met de balkenconstructie en de verlichting als herkenbare elementen achter het glas. Dat maakt de woning niet spectaculair door vorm alleen, maar door de manier waarop binnen en buiten elkaar blijven kruisen.

De tuin ligt als een zachte rand om het huis

Rondom de woning is het terrein ingericht als een licht glooiende, weelderige tuin met waterpartijen. Het groen ligt niet strak tegen de gevel, maar golft weg richting het bos dat het perceel deels omsluit. Die overgang van open tuin naar natuurlijk bos maakt het erf gelaagd. Je ziet eerst gras, paden en water, daarna de bomen die het geheel afschermen. Daardoor blijft de woning verscholen, zonder dat de tuin gesloten aanvoelt.

Het water in de tuin zorgt voor een tweede soort beweging. Waar het huis vooral uit verticale lijnen bestaat – ramen, kozijnen, balken en dakkapel – brengen de waterpartijen rustiger vlakken en reflecties in beeld. Samen met de beplanting langs de paden ontstaat een terrein dat de woning niet omlijst als decor, maar als onderdeel van de route eromheen. Ook van buitenaf blijft de bosvilla zo stevig verbonden met de plek waar zij staat.

Rust zit hier in ruimte, niet in opsmuk

De kracht van dit huis verbouwen zit in de opeenvolging van ingrepen. Eerst de herbouw van een deel van de woning, daarna de dubbelhoge woonkamer, de hoge pui onder de dakkapel en ten slotte de nieuwe buitenlaag met riet, koper en aangepaste kleuren. Alles grijpt terug op hetzelfde uitgangspunt: meer hoogte, meer licht en een heldere indeling voor het dagelijks gebruik. Niets probeert te verhullen dat hier stevig is ingegrepen; juist die leesbaarheid maakt het project overtuigend.

In de avond laat de woning zich anders lezen. Door de grote glaspartijen schijnt het interieur naar buiten, met de haard, de tafel en de ringvormige verlichting als herkenningspunten. Overdag overheerst het boslicht, dat over de witte gevel, de donkere kozijnen en het rieten dak schuift. Zo groeit een voormalige vakantiewoning uit tot een bosvilla die vooral leunt op maat, materiaal en de manier waarop het landschap door de gevel heen blijft werken.