Een houten veranda tekent meteen de overgang tussen huis en tuin. De open zijde laat licht door, terwijl de boogvorm boven de entree en de baksteen het volume stevig verankeren in het perceel. In deze kempische villa met veranda liggen buiten en binnen dicht bij elkaar, maar zonder dat de grens verdwijnt. De woning meet 10,75 meter in de breedte en 25 meter in de diepte, met 183 m² op de begane grond en 72 m² op de verdieping. Samen komt dat uit op 255 m² bruto vloeroppervlak en een inhoud van 980 m³, veranda inbegrepen. De opgegeven EPC-waarde is 0,4; prijs op aanvraag.

Baksteen, grijze dakpannen en een entree met boog

Het eerste beeld wordt bepaald door de combinatie van baksteen, grijze dakpannen en wit pleisterwerk rond de boogzone. Die boogvensters buiten geven de gevel iets uitgesproken, zonder het geheel zwaar te maken. Ook de garagepartij draagt daaraan bij: de bovenomlijsting volgt dezelfde ronde lijn, waardoor entree en bijgebouw visueel met elkaar verbonden raken. De kap met schoorstenen en de strakke noklijn houden het silhouet rustig. Een vrijstaande villa met tuin vraagt om een duidelijke rand tussen bebouwing en erf, en hier wordt die grens gelegd met metselwerk, openingen en dakvlak.

De veranda van hout en glas als tussenruimte

Onder de overkapping krijgt de gevel een zachtere laag. Houten staanders dragen het dak, terwijl glas de ruimte open houdt naar buiten. Dat maakt de veranda hout en glas meer dan een afdak: het is een plek waar je de tuin niet alleen ziet, maar ook langs je heen voelt bewegen via licht en reflecties. Aan de waterzijde verschijnt dezelfde gedachte in een tweede buitenruimte, met een houten dakconstructie en een glazen hekwerk langs het terras. De constructie is zichtbaar gebleven, waardoor het ritme van balken en sporen een belangrijk onderdeel van het beeld wordt.

Van voordeur naar buitenruimte in één beweging

De route naar binnen is niet rechttoe rechtaan opgelost. Eerst is er de buitenruimte met grind en steen, daarna volgt de beschutte zone van de veranda. Door die opeenvolging krijgt de kempische villa met veranda een duidelijke opbouw: open, halfopen, besloten. Het werkt vooral goed omdat de rondingen bij de entree het houten kader van de overkapping niet te hard maken. Zelfs de schaduw onder het dak leest mee in de compositie.

Tuin met grindpad en gazon als rustige ondergrond

In de tuin wisselen harde en zachte vlakken elkaar af. Een centraal gazon vormt het midden, met daaromheen grindpaden, keien en lage beplantingsranden. Die opbouw houdt het perceel leesbaar en geeft de vrijstaande villa met tuin ademruimte rond de gevels. De grijze steen van de treden en keerachtige terrasonderdelen sluit aan op de woning, terwijl het grind het pad visueel lichter maakt. Er ontstaat geen overdaad aan borders; de beplanting volgt vooral de randen en begeleidt de beweging langs het huis en richting het water.

Vanuit bepaalde standpunten ligt de tuin bijna als een plattegrond open. Links en rechts van het gazon lopen smalle stroken grind, soms onderbroken door planten en een boomschaduw. Dat levert een helder patroon op zonder drukte. De tuin met grindpad en gazon krijgt daardoor een functionele rol in het geheel: hij ordent de ruimte, maar laat tegelijk de veranda, het terras en de woning zelf de hoofdrol houden. Juist de combinatie van verharding, gras en lage beplanting maakt de buitenruimte rustig in beeld.

Grote ramen trekken het licht de leefruimte in

Binnen zet die openheid zich voort. De leefruimte is opgebouwd met grote ramen en zwart geprofileerde glaspartijen, zodat zichtlijnen over de lengte van de ruimte doorlopen. Tafels, stoelen en de scheiding tussen delen van de plattegrond blijven daardoor zichtbaar zonder dat de ruimte dichtvalt. Het licht komt niet alleen van boven of van opzij; het wordt door de glasvlakken verspreid over vloer, tafelblad en wand. Daardoor lees je de woning als één lang volume waarin de buitenwereld steeds in de rand aanwezig blijft.

De woonkamer en eetzone sluiten direct aan op de rest van het interieur, met genoeg ruimte rond de meubels om de maat van de woning te voelen. Geen losse kamers die naast elkaar liggen, maar een duidelijke opbouw met doorzichten. De zwarte profielen geven richting, terwijl de grote openingen de schaal van 255 m² niet laten verdwijnen. In deze kempische villa met veranda wordt ruimtelijkheid dus niet alleen gemaakt door afmetingen, maar ook door de manier waarop glas en wand zich tot elkaar verhouden.

Keuken met eiland en houten balken

De keuken valt op door het eiland in het midden en de donkere kastfronten langs de wand. Daarboven lopen houten balken zichtbaar door het plafond, met hanglampen ertussen die de lengte van de ruimte markeren. Het is een keuken met eiland en houten balken die niet probeert te verdwijnen in de achtergrond; de constructie mag gezien worden. In de foto’s sluiten raamkozijnen in hout en grote glasvlakken aan op diezelfde materiaaltoon, waardoor de overgang naar de leefruimte logisch aanvoelt. De keuken leest als een werkplek binnen het grotere geheel van woonruimte en zichtlijn.

Een badkamer met twee wastafels en een wand vol reliëf

Ook de badkamer kiest voor duidelijke onderdelen. Twee ronde spiegels hangen boven de dubbele wastafel, terwijl de wand erachter een mozaïek- of steenachtige laag krijgt. Daardoor ontstaat diepte zonder dat de ruimte druk wordt. De donkere omlijsting rond de wastafelzone zet het meubel af tegen de lichtere wand. In een badkamer met dubbele wastafel en mozaïek is dat contrast bepalend: licht tegelwerk, ronde vormen en een strak front houden de kamer helder leesbaar.

Wat opvalt, is hoe de materialen in de verschillende ruimtes op elkaar reageren. Buiten liggen baksteen, hout, glas en grind naast elkaar; binnen komen hout, zwart profielwerk, steen en tegels terug in andere verhoudingen. Dat maakt de villa niet groot om de maat alleen, maar vooral om de manier waarop onderdelen met elkaar spreken. De veranda, de tuin en de leefruimtes leggen elk een andere laag bloot. Zo blijft de kempische villa met veranda in elk beeld herkenbaar, zonder dat één element alles overneemt.

Fotografie: Michael van Oosten (binnen) en Jaro van Meerten (buiten).