De rietkap trekt meteen de aandacht, maar pas van dichtbij wordt duidelijk hoe veel gelaagdheid deze klassieke rietgedekte villa heeft. Donkere houten delen, lichte pleistervlakken en een bakstenen plint zetten de toon aan de buitenzijde, terwijl grote glaspuien de woning naar het terras openen. Die spanning tussen oud en nieuw is het resultaat van een villa transformatie waarbij twee woningen samen zijn gebracht tot één geheel, met behoud van de zichtbare details die het straatbeeld dragen.

Rietkap en gevels met zichtbare lagen

Het rietgedekte villa exterieur laat zich lezen als een opbouw van materialen. De rieten kap ligt laag over de massa heen, met dakkapellen en schoorstenen die het dakvlak doorbreken. Daaronder wisselen donkere houten gevelbekleding en witte gevelvlakken elkaar af. De bakstenen sokkel houdt de gevels stevig aan de grond. Het effect is niet glad of gepolijst, maar precies genoeg om de oorspronkelijke woningen herkenbaar te laten, terwijl de samenvoeging juist rust brengt in de compositie.

In de gevel zijn moderne ingrepen duidelijk zichtbaar, zonder dat ze het karakter overschaduwen. Grote kozijnen met zwarte lijnen snijden ruim in de gevel en laten meer licht binnen dan de kleinere openingen van vroeger. Aan de buitenzijde blijven de klassieke verhoudingen leesbaar: een kap die ver uitstulpt, een stevige basis en daar tussenin de invulling van hout, stucwerk en glas. Ook de gevelinscriptie in reliëf is een detail dat je pas opmerkt als je dichterbij komt, maar dat precies laat zien hoe zorgvuldig de overgang tussen oud en nieuw is uitgewerkt.

Grote glaspuien naar terras en tuin

Aan de achterzijde verandert de villa van toon. Hier staan de moderne glaspuien open naar een terras met lichte bestrating, waardoor binnen en buiten bijna vanzelf in elkaar schuiven. De schuifpuien liggen strak tegen de gevel, met zwarte kozijnframes die het uitzicht niet onderbreken. De bestrating loopt langs het volume door en raakt een strak gazon en smalle plantvakken. Het buitenleven wordt hier niet aangezet met decor, maar met lijnen, openingen en een duidelijke relatie tussen vloer, gevel en tuin.

De buitenruimte is opgebouwd uit verschillende stroken. Rondom de woning ligt een royale grindstrook, zoals je die vaak ziet bij een klassieke villa met moderne uitstraling, terwijl achter de gevel een ruim terras ligt dat direct aan de leefruimtes grenst. Onder het hoofdvolume zit ook een veranda of overdekt buitenvolume, met grote ruiten en gemetselde wanden. Daardoor blijft de overgang tussen huis en tuin leesbaar, ook wanneer het weer minder uitnodigt om buiten te zitten. De tuin voelt daardoor minder als een decor en meer als een verlengde van de plattegrond.

Terras en tuin als tussenzone

Op de foto’s zie je hoe het terras en tuin meer doet dan alleen ruimte toevoegen. De rechte voegen van de tegels sturen het zicht langs de gevel, terwijl het gras de harde lijnen verzacht. Een border met lage beplanting breekt de rand van het terras. De combinatie van steen, gras en grind maakt de overgang tussen woning en buitenruimte helder leesbaar. Juist die eenvoud geeft het erf een rustige beweging, zonder losse elementen die met elkaar gaan concurreren.

Een entree met open vide en veel daglicht

Binnen begint de villa met een entree die hoger lijkt te ademen dan je van buiten verwacht. Een elegante trap loopt op naar de verdieping, terwijl de open vide de ruimte verbindt met de omliggende leefgebieden. Het licht valt diep naar binnen en tekent de randen van de balustrade en de wanden af. Hier wordt de interieur met open vide direct voelbaar: niet als een spektakel, maar als een heldere ruimtelijke ingreep die de woning overzichtelijk maakt en zichtlijnen opent tussen de verschillende zones.

Die openheid gaat samen met een rustige afwerking. Doorlopende houten vloerdelen trekken door van ruimte naar ruimte en geven de plattegrond een rustige basis. Zwarte accenten in kozijnen en openingen zorgen voor een scherp randje, zonder hard te worden. De paneeldeuren verwijzen naar de klassieke oorsprong van het huis, terwijl slanke stalen kozijnen de verbinding leggen met het lichte interieur. Zo blijft de binnenzijde herkenbaar als onderdeel van een klassieke villa met moderne uitstraling, maar zonder zwaar te ogen.

Paneeldeuren, staal en glas in één route

De overgang tussen kamers is geen opeenvolging van gesloten ruimtes. Glazen openingen en slanke profielen laten al vanuit de hal zien wat verderop ligt. Een houten deurpaneel, een zwart frame en een kijklijn naar de volgende ruimte delen hetzelfde decor. Daardoor ontstaat een route die niet draait om versiering, maar om doorkijk en maat. Dat maakt de woning bijzonder rustig in gebruik: je leest meteen waar je bent, terwijl de ruimtes toch met elkaar verbonden blijven.

Keuken en woonkamer in lichte lagen

In de leefruimtes ligt de nadruk op licht, lengte en zicht. De woonkamer wordt omlijst door grote raampartijen met gordijnen die het daglicht zacht filteren. Lage zitmeubels blijven dicht bij de vloer en laten de vensterlijn vrij. In de keuken komt een natuursteenlook werkblad in beeld, met een geïntegreerde spoelbak en lichte fronten in houttint. Het geheel is sober gehouden, zodat de aandacht naar de ruimtelijke opzet blijft gaan in plaats van naar losse objecten.

De keuken sluit aan op de rest van het interieur zonder de overgang zwaar te maken. Open zichtlijnen verbinden het eetgedeelte met de zitruimte, en de vloerdelen lopen ononderbroken door. In het eetgedeelte staat een grote tafel bij de glaswand, waardoor het uitzicht naar buiten onderdeel wordt van het interieur. Die verbinding tussen tafel, raam en tuin is een van de sterkste eigenschappen van het huis. Niet omdat ze luid aanwezig is, maar omdat ze voortdurend voelbaar blijft in de manier waarop je door de ruimte beweegt.

Badkamer met marmerlook en helder sanitair

De badkamers zijn compact in beeld, maar krachtig in materiaalgebruik. Een marmerlook badkamer laat nerven en kleurnuances zien die het vlak diepte geven. Daartegenover staat wit sanitair, strak en rustig van vorm. Een raam met jaloezieën brengt gefilterd licht binnen, waardoor de glans van de wandbekleding anders leest per moment van de dag. Het zijn geen drukke ruimtes; juist de combinatie van wand, licht en sanitair bepaalt het ritme.

In deze ruimtes komt de precisie van de afwerking goed naar voren. Keramische tegels en natuursteenachtige vlakken sluiten aan op het heldere lijnenspel van de rest van de woning. De badkamer voegt geen extra toon toe, maar houdt het interieur consistent in materiaal en schaal. Daarmee werkt ze als stille tegenhanger van de grotere gebaren elders in het huis: de open vide, de glazen puien en de kap die het geheel van buiten af tekent.

Een woning die twee adressen laat verdwijnen in één verhaal

De kracht van deze villa zit in de samenvoeging zelf. Twee woningen zijn samengebracht zonder de zichtbare sporen van het oorspronkelijke huis volledig uit te wissen. Daardoor blijft de villa leesbaar als een villa transformatie met een eigen geschiedenis, maar krijgt het geheel wel de ruimte en openheid die bij het nieuwe programma horen. Aan de straatzijde houdt de kap het beeld rustig; aan de tuinzijde zorgen de puien, het terras en de veranda voor een veel opener manier van wonen.

Die wisselwerking tussen behoud en vernieuwing loopt door in elk onderdeel van het project. De buitenzijde draagt de herinnering aan de oorspronkelijke bebouwing, terwijl het interieur een lichte, eigentijdse logica volgt. Tussen die twee uitersten ligt precies genoeg spanning om het huis interessant te maken. Niet door grote gebaren, maar door concrete keuzes in hout, glas, steen, riet en de manier waarop de ruimtes op elkaar aansluiten.