Op de vloer liggen donkere tegels met brede voegen, terwijl licht langs de ramen en de boogvormige opening naar binnen trekt. Dat contrast bepaalt meteen het landelijke hoeve interieur van deze nieuwe hoeve, die als buitenverblijf werd opgevat. Oude materialen krijgen er een nieuwe plek naast strakke lijnen, ingebouwde kasten en duidelijke zichtassen. Het resultaat oogt rustig, maar nooit vlak: elke ruimte laat een ander detail zien, van een zware schouw tot een keukenblad dat scherp aftekent tegen witte fronten.

Een buitenverblijf dat al vroeg werd uitgetekend

Emmely en Jo zochten een plek waar ze in het weekend de stad konden loslaten. De uiteindelijke keuze viel op een domein van bijna 15.000 vierkante meter, in een groene landelijke omgeving waar water, weilanden en knotwilgen het beeld sturen. Voor de inrichting contacteerden ze interieurarchitecte Laetitia Deknudt al in een vroeg stadium. Daardoor kon er tijdens het bouwproces worden nagedacht over de positie van de badkamers en de keuken, maar ook over stopcontacten en verlichting. Die vroege afstemming merk je in de routing: deuren vallen logisch, zichtlijnen blijven open en de ruimtes lijken op elkaar te reageren.

Verouderde materialen in interieur als leidraad

De hoeve werkt niet met één uitgesproken materiaal, maar met een reeks oppervlakken die al wat diepte lijken te hebben. Blauwe steen kreeg een verouderde look, alsof de dorpels al lang meegaan. De binnendeuren zijn gemaakt uit oude wagonplanken, met een nerf die zichtbaar blijft in het oppervlak. De deur naar de kelder is een antieke deur en de schouwmantel uit de vijftiende eeuw geeft de leefruimte een zwaar, tastbaar middelpunt. Samen met de verouderde materialen in interieur ontstaat een huis dat nieuw is opgebouwd, maar zich niet glad voordoet.

Ook de muren en de trap zijn met leem afgewerkt. Dat matte oppervlak dempt het licht en maakt de overgangen zachter, zonder veel nadruk op decoratie. In plaats van glans of contrast kiest dit landelijke hoeve interieur voor textuur: een wand die licht opvangt, een trap die niet losstaat van de ruimte, een doorgang die door hetzelfde materiaal rustig doorloopt. Die aanpak houdt de woning helder, maar niet koel.

Een keuken met schiereiland en veel zicht

De keuken is opgevat als een moderne landelijke keuken, met witte fronten, lange grepen en een schiereiland dat de ruimte niet afsluit maar net organiseert. Het werkblad lijkt breed genoeg om als werkvlak en als ontmoetingspunt te functioneren, terwijl de donkere tegelvloer het geheel verankert. Grote raampartijen en daglicht houden de ruimte open. Het licht valt over de fronten, over het werkblad en langs de spoelzone, waardoor de keuken minder als los meubel en meer als onderdeel van de architectuur leest.

Rond de kasten en lades keren dezelfde metalen grepen en klinken terug, in een verouderde uitvoering die de strakke lijnen niet verzwaart. De handdoekstangen in keuken en badkamer zijn klein van schaal, maar ze sluiten aan op diezelfde nuchtere afwerking. Voor wie een keuken op maat zoekt, zit de kracht hier niet in opvallende details, maar in de manier waarop werkzones, opbergruimte en licht elkaar aanvullen. De ruimte blijft overzichtelijk, ook omdat niets onnodig los in beeld komt te staan.

Maatkasten op maat die de ruimte stil houden

De maatkasten op maat volgen de muren met rechte lijnen en vlakke fronten. Ze trekken niet aan de aandacht, maar maken wel duidelijk waar spullen verdwijnen en waar de ruimte vrij moet blijven. In de slaapkamer zie je dat het best: een bed met wit textiel staat voor een ingebouwde nis, naast hoge kastfronten in een lichte tint. De houten vloer in planklook brengt daar een zachter ritme in. In zo’n kamer werkt het maatwerk vooral als achtergrond, zodat het daglicht en de verhoudingen hun werk kunnen doen.

De woonkamer met open haard als zwaartepunt

In de woonkamer met open haard staat de schouw centraal. Het steenachtige volume maakt meteen duidelijk waar de kamer om draait. Lage zitmeubels en een compacte salontafel liggen eromheen, terwijl de grote raampartij met gordijnen de ruimte naar buiten opent. Die gordijnen hangen vol en zacht langs het glas, zodat het licht gefilterd binnenkomt. Het is geen kamer die zich met veel objecten vult; de open haard, de zitgroep en het raam genoeg aan elkaar.

Een ander beeld toont een rode bank tegen een rustige wand, met daglicht dat via een brede opening binnenvalt. Elders verschijnt de woonkamer als een plek met een boogvormige glasopening en twee fauteuils, bijna als een afzonderlijke leeshoek. Die variatie maakt het woonkamer met open haard-verhaal sterker: de ruimte is niet één vast decor, maar een reeks plekken die door licht, raamopeningen en vloerkeuze aan elkaar worden gekoppeld. De donkere vloer blijft daarin de constante.

Boogvormige openingen en zachte overgangen

De boogvormige opening in de woning werkt als een architecturale lijn die je blik stuurt. In de keuken duikt ze op als doorgang in de muur, in de leefruimte als een raamopening richting buiten. Door die vorm verandert een gewone verbinding in een zichtbaar onderdeel van het interieur. De ronding breekt de rechte lijnen van kasten, muren en vloeren, zonder op de voorgrond te treden. Dat maakt de route door de woning leesbaar: van inkomhal naar keuken, van keuken naar leefruimte, telkens met een andere verhouding tussen open en gesloten.

Hout, steen en textiel in een helder ritme

Waar veel interieurs kiezen voor één duidelijke afwerking, laat deze hoeve verschillende lagen naast elkaar bestaan. Hout zit in deuren, doorgangen en accenten; steen verschijnt in de schouw, de dorpels en de vloer; textiel verzacht de randen bij de ramen. In de eethoek hangt het licht boven een lange tafel, terwijl de open haard ook daar aanwezig blijft als visueel anker. De combinatie werkt niet door contrast om het contrast, maar door herhaling van materialen op plekken waar je ze echt gebruikt.

Dat zie je ook in de kleinere details. De grepen, knoppen en klinken keren overal terug en geven kasten, deuren en ramen een consistente handgreep. Niet opvallend, wel tastbaar. In de badkamer en keuken komen de handdoekstangen op dezelfde manier terug: functioneel, maar ook als onderdeel van de afwerking. Voor wie kijkt naar interieur met leemafwerking is dit een goed voorbeeld van hoe textuur, gebruik en licht elkaar kunnen ondersteunen zonder veel woorden nodig te hebben.

Een nieuwe hoeve die niet nieuw wil lijken

Het sterkste aan dit landelijke hoeve interieur is misschien wel dat het nieuwbouwkarakter nooit hard naar voren komt. De antieke kelderdeur, de oude wagonplanken, de 15e-eeuwse schouwmantel en de leem op muren en trap geven gewicht aan een woning die tegelijk helder en open blijft. De grote raampartijen en het daglicht houden dat geheel in beweging. Zo ontstaat een buitenverblijf dat niet teruggrijpt naar een clichébeeld van landelijk wonen, maar naar materialen die zichtbaar iets te doen krijgen in de ruimte. Voor wie inspiratie zoekt rond landelijke interieurprojecten of een landelijke kastoplossing, zit hier veel informatie in de details zelf.

Fotografie: Jonah Samyn