Splitlevels sturen de route door deze woning en maken de overgangen tussen de ruimtes direct voelbaar. In de lichte vertrekken vallen houten balken, strakke lijnen en grote raamvlakken samen met een rustige materialisatie. Het resultaat is een huis verbouwen-project waarin de indeling net zo zichtbaar is als de afwerking: de woonverdieping ligt iets anders dan de leefkeuken, en precies dat hoogteverschil geeft de plattegrond spanning.

Een gevel die het ritme van de straat oppakt

Van buiten laat het gebouw zich lezen als een moderne interpretatie van een traditioneel grachtenpand-achtig gevelbeeld. Bruinrode baksteen vormt de hoofdtoon, terwijl gietijzeren hekwerken en moderne aluminium kozijnen de gevel een strakker ritme geven. Een stalen ligger in de voorgevel en een zinken kap brengen een duidelijk eigentijds accent aan. Het beeld blijft stedelijk en ingetogen, met openingen die netjes in de gevel zijn geplaatst en de verticale cadans van de straat volgen.

Die wisselwerking tussen oud gevelritme en nieuwe ingrepen loopt door in het interieur. De woning is als geheel nieuw gerealiseerd en toch leest ze niet als een los object. De materialisatie sluit aan op de buitenzijde, zonder letterlijk te verwijzen naar historische details. Daardoor krijgt het huis verbouwen-concept hier een andere lading: niet aanpassen aan een bestaande schil, maar een nieuw volume maken waarin de architectuur van binnen en buiten dezelfde logica deelt.

Splitlevels maken de plattegrond leesbaar

De woonverdieping ligt net hoger of lager dan de leefkeuken, waardoor je de ruimtes niet in één oogopslag volledig overziet. Dat werkt prettig in een huis waar de plattegrond op beweging is ontworpen. De moderne woningindeling met splitlevels maakt de overgang tussen zitten, lopen en koken minder vlak. Je merkt het aan de drempelloze verschuivingen in hoogte en aan de manier waarop zichtlijnen telkens open- en dichtgaan.

In de woonkamer zorgt dat hoogteverschil voor een geborgen gevoel. De zithoek blijft compact door de ligging ten opzichte van de rest van het huis, terwijl het licht via de grote ramen diep naar binnen komt. Aan de achterzijde draait de ruimte juist open. Daar ligt de leefkeuken, bijna 4 meter hoog, met een volume dat duidelijk loskomt van de meer besloten woonverdieping. Het is een sterk contrast, maar wel een rustig opgebouwd contrast.

De leefkeuken als hoogste ruimte

De bijna 4 meter hoge leefkeuken trekt het oog omhoog. Het plafond geeft de ruimte lucht, terwijl de hoge openslaande deuren het zicht naar buiten verbreden. Samen zorgen ze voor een heldere en zonnige ruimtewerking, zonder dat de keuken zijn schaal verliest. De keuken wordt daarmee niet alleen een plek om te koken, maar ook het ruimtelijke eindpunt van de plattegrond. Licht valt er diep naar binnen en blijft hangen op de gladde wanden en lichte vlakken.

Die hoge ruimte staat in scherp contrast met de lager gelegen woonkamer. Waar de keuken open en ruim aanvoelt, blijft de zitzone omkaderd door de niveauverschillen. Dat maakt de woning prettig te lezen in gebruik: elke zone heeft een eigen maat, maar de zichtlijnen blijven doorlopen. De moderne woningindeling met splitlevels is hier geen spel om het spel; ze bepaalt echt hoe je door het huis beweegt en hoe de kamers zich tot elkaar verhouden.

Trap, zichtlijnen en houten treden

De open spiltrap met houten treden vormt een duidelijke schakel tussen de verdiepingen. De zwarte balustrade tekent scherp af tegen de lichte wanden en maakt de trapzone visueel licht. In meerdere ruimtes zie je hoe de trap niet verstopt is, maar deel uitmaakt van het interieurbeeld. Vanuit de keuken of het trappenhuis blijft de lijn van de treden zichtbaar, waardoor hoogte en beweging constant aanwezig zijn.

Ook de andere trappartijen laten die openheid zien. Houten treden, een doorlopende zwarte leuning en witte wanden geven de verticale verbinding een sobere uitstraling. In een nis of ingebouwd bankje langs de wand wordt de trapzone bijna een kleine tussenruimte. Dat detail voorkomt dat de doorgang alleen functioneel wordt gelezen. Het brengt een rustpunt in een huis waarin de niveaus elkaar snel opvolgen.

Eikenhout aan het plafond en in de balklagen

De eikenhouten balklagen interieur zorgen voor een zichtbaar ritme boven de kamers. Ze breken het witte plafondvlak op en geven de ruimtes een duidelijke richting. In de zithoek is dat effect subtieler dan in de keuken, maar overal blijft het hout aanwezig als drager van de ruimte. Het past bij de lichte afwerking en bij de strakke belijning van kozijnen en wanden, zonder de ruimtes dicht te zetten.

In het interieur komen meer materialen samen dan je op het eerste gezicht ziet. Aluminium kozijnen zetten harde, dunne lijnen naast het hout, terwijl de houten balken juist een breder, tactiel vlak toevoegen. Dat contrast werkt vooral goed in combinatie met het grote glasoppervlak. De raamvlakken halen de straat en het daglicht naar binnen, maar laten tegelijk de constructieve lagen van het huis zien. Zo blijft de architectuur leesbaar, kamer voor kamer.

Baksteen, zink en glas in één rustig gevelbeeld

De bruinrode baksteen gevel geeft het huis massa en textuur. In combinatie met de zinken kap ontstaat een heldere bovenkant, terwijl de gietijzeren hekwerken een fijnere laag toevoegen aan de straatzijde. Het zijn materialen met een uitgesproken karakter, maar de toepassing blijft precies. Geen overdaad, wel duidelijke randen, openingen en aansluitingen. Die zorgvuldigheid zie je vooral in de verhouding tussen metselwerk, glas en metaal.

Waar de gevel compact en stedelijk oogt, maakt het interieur de sprong naar licht en hoogte. De openslaande deuren woonkamer trekken die overgang verder open en verbinden de leefruimte met buiten. Zeker aan de achterzijde krijgt het huis daardoor een zonnige, brede leeslijn. De woning laat zo zien hoe een huis verbouwen-project ook als volledig nieuw gerealiseerde stadsvilla kan werken: met een indeling die beweegt, materialen die schakelen tussen zwaar en licht, en ruimtes die elkaar in maat blijven afwisselen.

Fotografie: Studio de Nooyer