Een lang volume ligt laag in het terrein, met de tuin die als het ware over het dak doorloopt. Vanaf de vijver blijft het zicht open, terwijl de nieuwe uitbreiding zich in de grond nestelt en het maaiveld nauwelijks onderbreekt. In deze moderne villa met vijver gaat het niet om toevoegen van massa, maar om het verschuiven van grenzen: werkplaats, kantoor en zwembad worden onderdeel van het landschap in plaats van losse bijgebouwen. Beton, hout en glas bepalen het beeld.

Ingebed in het maaiveld, met het zicht op de vijver intact

De uitbreiding is aan het hogere deel van het terrein geplaatst en grotendeels ingebed in de grond. Daardoor blijft de tuin rustig doorlopen en blijft het water aan de andere zijde leesbaar in de verte. Aan de achterzijde wordt de toegang afgehandeld, zodat de voorzijde grotendeels vrij blijft van technische ingrepen. Die keuze maakt de opbouw van het volume sober en direct: een platte plaat dekt de nieuwe functies af en verbergt de dikte van het geheel.

Die ingreep werkt vooral door in de verhouding tussen massa en open ruimte. Waar een losse toevoeging het terrein zou doorsnijden, schuift hier het volume onder het groen. De moderne villa met vijver wordt zo minder een object in de tuin dan een laag element in de helling. Het resultaat is geen uitgesproken contrast, maar een stille overgang tussen vloerpeil, dakrand en beplanting.

Een dak dat in de tuin verdergaat

Op het dak ligt geen afgesloten vlak, maar een extra stuk tuin. Beplanting trekt over de constructie heen en verzacht de overgang tussen architectuur en terrein. Dat dak over tuin geeft het geheel een tweede bovenlaag, zonder het volume hoger of zwaarder te maken. De schuine stand van de dakoverstekken verfijnt de randen en voorkomt dat de constructie hard afsnijdt tegen de lucht. Vooral langs de lange zijde leest dat detail sterk: een scherpe lijn, maar niet een ruwe.

De tuin zelf levert de kleur. Dat is zichtbaar in het groen langs de dakrand, in de stroken beplanting rond het volume en in de zachte overgangen naar het water. De architectuur trekt zich terug in grijs beton en glas, terwijl het landschap de toon bepaalt. Daardoor krijgt de moderne villa met vijver een verschuivend beeld: van compact bouwvolume naar bijna ingegraven terreinobject met een bewoond dak.

Beton aan de binnenkant, hout op de vloer

Binnen zetten betonnen wanden en plafonds de lijn van buiten door. De oppervlakken zijn strak en dragen de ruimte zonder decoratie. Daartegenover ligt een houten vloer die het interieur visueel warmer maakt, maar vooral de schaal van de kamers leesbaar houdt. De combinatie van zichtbeton en houten vloer geeft de ruimtes een duidelijke ondergrond, met genoeg rust voor de grote openingen naar buiten.

In de leefzones en doorgangen vallen ook de grote glaspuien op. Ze brengen het water, de beplanting en de lichtval dicht tegen de binnenruimte. Op sommige plekken loopt de glaswand bijna ongemerkt door naast een betonnen hoek of onder een lage overstek. Daardoor verschuift het perspectief telkens een beetje: eerst beton en schaduw, dan glas en tuin. De moderne villa met vijver laat het landschap niet op afstand, maar zet het als kader langs de vloer.

Ruimte tussen betonnen wand en glas

De interieurbeelden tonen hoe sober materiaalgebruik niet kil hoeft te lezen. In de plafonds zijn spotverlichting en strakke voegen zichtbaar, wat de lengte van de kamers benadrukt. Een betonnen wand met nissen en een houten kastzone geven de keuken een duidelijk ritme. Het stenen werkblad met geaderde tekening introduceert een ander soort oppervlak, harder en meer getekend dan het beton eromheen. De materialen liggen niet over elkaar heen; ze liggen naast elkaar en laten hun eigen huid zien.

Ook in een eet- of werkzone blijft die helderheid aanwezig. Een tafel, houten stoelen, een kunstwerk aan de wand en een glaspartij naar buiten bepalen daar het beeld. De ruimte hoeft niets te verbergen. Het zicht loopt langs een betonnen wand naar het groen buiten, terwijl het houten vloeroppervlak de schaal van de kamer leesbaar houdt. Zo krijgt de moderne villa met vijver een interieur dat meebeweegt met de buitenwereld, zonder die letterlijk te imiteren.

Keuken, nis en zicht op de tuin

De keuken zit niet los in het plan, maar maakt deel uit van de langgerekte binnenruimte. Houten fronten, een betonnen wand en een nisopening zetten de onderdelen scherp neer. In een andere opname wordt hetzelfde doorgezet met boven- en onderkasten in hout en een werkblad in steenachtig materiaal. Dat geheel staat voor een rij ramen of een deurpartij, waardoor de tuin ook hier de achterwand van het dagelijks gebruik vormt.

Die opstelling past bij het idee van architectuur in tuin integratie. Niet door de natuur op te roepen als decor, maar door de zichtlijnen zo te leggen dat het groen werkelijk onderdeel wordt van het verblijf. De keuken blijft rustig, met weinig losse gebaren. Het zijn de randen, de voegen en de overgang naar glas die het verschil maken. Daardoor blijft de moderne villa met vijver coherent zonder nadrukkelijk op samenhang te sturen.

Zwembad als verlengstuk van het terrein

Het zwembad ligt als een rechthoekige waterpartij naast het volume, ingebed in een modern betonnen kader. Het blauwgroene water contrasteert met de sobere wand langs de rand en met de metalen leuning die over de zijde loopt. Hier is geen los recreatieobject gemaakt, maar een duidelijke geometrie die aansluit op de manier waarop het huis in de grond ligt. Ook hier werken rechte lijnen, harde randen en een gecontroleerde overgang naar de omgeving.

Rond het bad blijven natuursteenachtige vlakken en glaspartijen zichtbaar, waardoor het zwembad niet loskomt van de rest van het terrein. De omgeving leest als een verlenging van de architectuur, met stevige materialen die het water afbakenen zonder het te isoleren. In die zin hoort ook het zwembad bij het landschap van deze moderne villa met vijver: niet als extra, maar als een afgesneden, precies gevat deel van dezelfde ruimtelijke opbouw.

De kracht van het project zit in die consequente verschuiving van binnen naar buiten. Beton, hout, glas, water en beplanting krijgen elk een eigen rol, zonder dat één materiaal het beeld domineert. De tuin op het dak, het ingebedde volume en het open zicht richting de vijver houden het geheel licht in zijn gebaar. Het is een uitbreiding die zich niet wil tonen als toevoeging, maar als onderdeel van hetzelfde terrein.

Fotografie – Jan Verlinden