Leien, riet en metselwerk trekken hier niet netjes één lijn. Juist het verschil tussen de volumes maakt de moderne villa met volumes leesbaar: een hoofdvolume, aangevuld met losse bouwdelen die elk een eigen dakrand, materialisering en verhouding krijgen. Vanuit de tuin oogt het huis daardoor alsof het in stappen is opgebouwd. Niet als een stijlgebaar, maar als een verzameling delen die samen één woonhuis vormen.

Meerdere volumes met elk een eigen rol

De opbouw begint bij het hoofdvolume, met een leien dak en een gekaleide gevel die rustig blijft tegenover het gemêleerde metselwerk eronder. Daar omheen staan de bijgebouwen net iets losser, waardoor de massa van het huis zich over de kavel uitspreidt. In de gevels zie je die verschillende delen direct terug: een boogvormige opening met glas, donkere accenten in het metselwerk en een entreezone waar hardsteen de plint markeert. Zo ontstaat een villa met meerdere volumes waarin het ene deel niet probeert te verdwijnen achter het andere.

De inrit naar de parkeergarage is bewust donkerder gemetseld dan het hoofdvolume. Dat verschil is klein, maar precies daardoor valt het op. Het trekt de aandacht naar de route langs het huis en geeft het geheel meer diepte. Ook in de daklijnen wordt dat spel doorgezet. Sommige delen sluiten aan met leien, andere dragen een rietachtige bedekking of een afwijkende kapvorm. De villa met meerdere volumes krijgt zo niet één vlak beeld, maar een reeks laagjes die zich vanaf verschillende kanten anders laten lezen.

Leien dak en riet als zichtbare tegenpolen

Het leien dak van het hoofdvolume werkt strak en donker tegen de lichtere gevels. Daar vlak naast verzacht het riet de overgang naar de bijgebouwen en de veranda. Die houten veranda met riet verbindt buitenruimte en huis zonder zich op te dringen. De constructie blijft zichtbaar: hout, staal en riet vormen samen een duidelijk leesbaar gebaar. Dat is ook wat het beeld sterk maakt. Niet één daksoort bepaalt het aanzicht, maar juist de wisselwerking tussen het leien dak en riet.

Bij het zwembadgebouw is opnieuw een ander materiaalritme gekozen. Hout en een ouderwetse dakpan geven het volume een eigen toon, los van het hoofddeel. Daardoor lijkt het ensemble niet in één keer ontworpen, maar in lagen samengesteld. Die indruk wordt versterkt door de wisseling tussen lichte en donkere metselwerkdelen, de hardstenen plint en de overgangen rond de entree. De villa met volumes blijft daardoor dynamisch, terwijl de hoofdvorm toch rustig te volgen blijft.

Een gevel met leien en metselwerk die blijft verrassen

De gevel met leien en metselwerk krijgt extra reliëf door de verschillende maatvoeringen van de volumes. Waar de ene zijde strak en gesloten blijft, opent een ander deel zich via grote glasvlakken naar de tuin. De boogvormige gevelopening maakt dat contrast nog zichtbaarder: baksteen, glas en hout staan er naast elkaar zonder harde overgang. Het resultaat is een gevelbeeld dat van dichtbij veel details toont, maar van afstand nog steeds één huis laat zien.

In de zichtbare massa’s zitten ook de kleinere verschuivingen die het huis spanning geven. Een dakvlak springt iets terug, een wanddeel krijgt een andere kleur, een raam loopt door tot laag bij de vloer. Zo blijft de moderne villa met volumes in beweging, zelfs wanneer het gebouw stil staat. Het gaat niet om spectaculaire gebaren, maar om de manier waarop het metselwerk, de lei en het hout elkaar telkens net anders raken.

Binnen en buiten volgen dezelfde lijn

Die samenhang loopt door naar binnen, waar de ruimten met elkaar in gesprek blijven via zichtlijnen, glas en materiaalgebruik. De afstemming tussen interieur en exterieur is zichtbaar in de vloeren, de rustige wandafwerking en de harde lijnen van kozijnen en deuren. In de keuken staat een eiland midden in de ruimte, met houten fronten en een vloer van grote stenen tegels eronder. Het licht valt vanaf meerdere kanten binnen, waardoor het werkblad en de kastenwand scherp afleesbaar blijven.

Een glazen deur met zwart frame verbindt de keuken met de tussenruimte richting trap. Daar staat een trap met een zwart metalen balustrade naast lichte wanden en een sobere afwerking. Het zijn geen losse interieurstukken, maar onderdelen van dezelfde route door het huis. Ook hier werkt de villa met meerdere volumes door in het binnenplan: open zicht, een duidelijke overgang, dan weer een meer besloten hoek. Die wisseling maakt het huis overzichtelijk zonder vlak te worden.

Keuken, trap en zichtlijnen als één route

De keuken laat zien hoe materiaal en indeling elkaar dragen. Hout verzacht het grote vlak van de hoge kastenwand, terwijl glas de randen openbreekt. De steenachtige vloer houdt de ruimte aards en stevig, zeker naast de glazen kastdeur en het strakke lijnenspel van het plafond. Vanuit die keuken kijk je door naar de hal en naar de trapzone, waardoor de beweging door het huis vanzelf leesbaar wordt. De interieur en exterieur in balans-gedachte zit hier niet in een slogan, maar in de manier waarop de ruimten elkaar blijven aanvullen.

Ook het binnenzwembad hoort bij die aaneenschakeling van ruimtes. Grote ramen zetten het water direct naast de tuin, terwijl houten balken of regels aan het plafond de ruimte structuur geven. Rond het bassin liggen lichte tegels die het daglicht oppakken. Daardoor voelt de zwemruimte niet als een afgesloten toevoeging, maar als een onderdeel van dezelfde woning. Vanuit binnen kijk je naar buiten; vanuit buiten zie je de glazen vlakken precies waar het huis opent.

Een woning die groeit door detail, niet door volume alleen

Wat deze moderne villa met volumes onderscheidt, is niet de hoeveelheid massa, maar de manier waarop elk onderdeel een eigen materiaal en daklijn krijgt. Hardsteen bij de plint, leien op het hoofdvolume, riet bij veranda en bijgebouw, donker metselwerk langs de inrit: het zijn gerichte keuzes die samen een gelaagd beeld geven. Door die variatie blijft het huis van verschillende kanten interessant, terwijl de volumes toch duidelijk familie van elkaar zijn.

Voor het interieur is samengewerkt met partners uit de afwerking, zodat de binnenruimten dezelfde nuchtere logica volgen als het exterieur. Tijdens de uitvoering is ook de bouwbegeleiding verzorgd. Daardoor bleef het ontwerp niet op papier staan, maar werd het stap voor stap bewaakt in de praktijk. Het eindbeeld is een villa waarin materiaal, licht en route dezelfde taal spreken, van de boog in de gevel tot de glazen wand bij het zwembad.

Wie goed kijkt, ziet dat juist de afwijkingen het huis samenbrengen. Een dak van lei, een rand van riet, een strook hout, dan weer een steviger stuk metselwerk. Die opeenvolging geeft de villa met meerdere volumes zijn gelaagdheid. Niet als decor, maar als bouwkundige keuze die in elke gevel en ruimte terugkomt. Zo blijft het huis rustig genoeg om in te wonen, en rijk genoeg om telkens opnieuw nieuwe details te ontdekken.