De monumentale restauratie zet hier meteen de toon: baksteen, natuursteen en pleisterwerk lopen door van buiten naar binnen, terwijl het landgoed opnieuw een duidelijke functie krijgt. Het voormalige klooster is veranderd in een appartementencomplex en het koetshuis in een hotel met zorghotelkamers. Die herbestemming van een monumentaal pand is niet opgevat als een gladde ingreep, maar als een reeks herstelpunten waarin gevel, hal en tuin weer met elkaar in gesprek komen.

Baksteen met boogvormen, kroonlijst en groen eromheen

Vanaf de buitenzijde springt vooral de monumentale bakstenen gevel in het oog, omlijst door hoge bomen en brede stroken groen. De gevel oogt streng en ritmisch tegelijk, met boogvormige raamopeningen, een duidelijke kroonlijst en sierlijke omlijstingen rond het metselwerk. Een rond klokelement doorbreekt het oppervlak op een bijna grafische manier. De steen blijft dominant, maar het groen trekt het beeld open en laat de bouwmassa loskomen van de strakke omzoming eromheen.

Die groene landgoedtuin is geen losse achtergrond. Bloeiende borders staan dicht tegen het gras aan en verzachten het contrast met de zware gevels. Tussen het baksteenrood en de zachte groentinten ontstaat een rustige route voor het oog, van de lage beplanting naar de hoge geveltoppen. Juist daar laat de monumentale restauratie zien hoe een oud ensemble opnieuw leesbaar kan worden zonder het historische silhouet te verzwaren.

Herbestemming monumentaal pand als woongebouw en zorghotel

In het voormalige klooster liggen nu 25 appartementen. Het koetshuis biedt 35 luxe zorghotelkamers. De nieuwe indeling verandert de gebruiksfunctie, maar niet het ritme van de bestaande bouwmassa’s. De herbestemming van dit monumentaal pand draait hier om het vinden van een nieuwe logica binnen de oude contouren: wonen in een gebouw dat nog altijd het karakter van een landgoed draagt, en logeren in een volume dat zijn oorspronkelijke maatvoering blijft tonen.

Dat nieuwe gebruik blijft zichtbaar in de manier waarop de gebouwen zijn afgewerkt. Klassieke gevelornamentiek en de monumentale bakstenen gevel krijgen een rustig tegenwicht in moderne interieurdetails en strakke overgangen. Nergens wordt het oude vlak weggedrukt; het krijgt juist ruimte om zichtbaar te blijven. Daardoor leest het geheel als een restauratie die niet alleen herstelt, maar ook opnieuw programmeert.

Een monumentale hal met natuursteen vloer en stucplafond

Binnen verandert de schaal onmiddellijk. De lange hal met natuursteen vloer trekt zich smal en beheerst door het gebouw, terwijl wandlampen een gelijkmatige lijn van licht langs de wand zetten. Boven het hoofd liggen stucornamenten en een geprofileerd plafond dat de looprichting volgt. De vloer in grote natuursteen tegels geeft gewicht aan de ruimte; het oppervlak reflecteert licht zonder glans te zoeken. Zo krijgt de monumentale restauratie binnen een heldere, bijna stille dragende laag.

Verderop verschijnen witte paneelachtige wanddelen en afgeronde plafondvormen die de klassieke afwerking versterken. De decoratieve rand tussen wand en plafond is zichtbaar genoeg om de herkomst van het interieur te laten spreken, maar ingetogen genoeg om het gebouw niet te verouderen tot decor. Het is precies in dat soort overgangen dat de herbestemming van een monumentaal pand overtuigt: de ruimte blijft herkenbaar monumentaal, terwijl de afwerking eigentijds en rustig blijft.

Stucwerk dat het licht opvangt

De plafonddetails doen meer dan versieren. Een rond stucmotief met een hangende lamp vormt een vast punt in de gang, terwijl reliëfranden en kleine ornamenten het licht breken aan de overgang van wand naar plafond. Het resultaat is een interieur waarin het oppervlak niet vlak blijft, maar in lagen wordt gelezen. De monumentale restauratie gebruikt die diepte om de route door het gebouw te markeren, zonder extra gebaren toe te voegen.

Bekleding, textuur en rustige zitplekken

In de verblijfsruimtes verschuift de aandacht naar textiel en tactiliteit. Een fauteuil met een grof geweven bekleding, een andere met blauw textiel en een duidelijke nerf in de stof: het zijn kleine ingrepen die de ruimtes minder ceremonieel maken, zonder de klassieke basis los te laten. Lichte wanden en witte lijstwerken houden het beeld helder. De stoffering sluit aan op de monumentale restauratie doordat zij het harde materiaal van steen en stucwerk verzacht met een compacte, leesbare textuur.

Ook een wand met blauw hexagonaal tegelpatroon en een beige zitting laat zien hoe zorgvuldig de afwerking is opgebouwd. Het patroon is niet nadrukkelijk, maar wel aanwezig genoeg om de kamer dieper te laten aanvoelen. De combinatie van neutrale tinten, blauwe accenten en gestructureerde bekleding zorgt voor een interieur dat de geschiedenis niet nadoet, maar wel respecteert. Dat is precies wat deze herbestemming van monumentaal pand sterk maakt: nieuwe functies worden ingebracht zonder de bestaande ruimte te overschreeuwen.

De tuin als schakel tussen oud metselwerk en nieuwe bestemming

Buiten sluit de groene landgoedtuin de route af met lage borders, gras en volwassen bomen. De beplanting ligt dicht tegen de gevels aan en laat het metselwerk bijna uit de achtergrond oplichten. Door de combinatie van baksteen, groen en zachte bloempartijen krijgt het ensemble een open rand, minder streng dan je op basis van de monumentale schaal zou verwachten. De tuin draagt zo bij aan de monumentale restauratie, niet als decor, maar als onderdeel van de leesbaarheid van het geheel.

Het ontwerp laat zien hoe een oude plek opnieuw kan functioneren wanneer de zichtbare lagen serieus worden genomen. De monumentale bakstenen gevel, de hal met natuursteen vloer, de klassieke gevelornamentiek en de groene landgoedtuin horen allemaal bij hetzelfde verhaal, maar elk deel spreekt in een eigen register. Juist daardoor voelt de herbestemming van dit monumentale pand niet als een eindpunt, maar als een herstart waarin het bestaande materiaal weer voor zichzelf mag spreken.