De lage betonnen sokkel trekt zich deels terug in de helling, terwijl het bovenste volume zich als een donkere kist tussen de bomen plaatst. Vanuit de straatkant oogt de compacte eengezinswoning gesloten, maar aan de boszijde opent ze zich met grote glasvlakken en een terras dat meteen aan de leefruimte koppelt. Het verschil in hoogte over het terrein, 13 meter tussen boven- en onderkant, bepaalt hier de hele opbouw van de semi-ondergrondse woning.

Boszicht door grote glaspartijen

De gevels worden stap voor stap lichter in hun verschijning. Waar de onderbouw uit zichtbaar gewapend beton bestaat, verschuift het beeld naar een transparant glazen volume dat opgaat in de bomen. Twee derde van de omhulling bestaat uit vloer-tot-plafond ramen, waardoor zichtlijnen diep het bos in lopen. Binnen verandert het decor mee met het licht: donkere vlakken, houten oppervlakken en reflecties in het glas houden de aandacht op het landschap buiten.

Die openheid is geen los gebaar, maar het gevolg van de compacte opzet. Vier slaapkamers, twee badkamers, een atelierruimte en de leefruimtes moesten in één beperkt volume passen. Daardoor krijgt elke opening gewicht. Een raam is hier niet alleen een uitzicht, maar ook een snijlijn in de massa. De semi-ondergrondse woning gebruikt die sneden om het gebouw minder zwaar te laten aanvoelen, zonder de gesloten zijde aan de straat te verbergen.

Donkere bovenbouw op een betonnen basis

De bovenverdieping staat op straatniveau als een industriële stalen vakwerkconstructie. Die opbouw steekt vijf meter uit boven de betonnen onderbouw en is bekleed met zwart gebeitst hout. Het contrast is direct leesbaar: ruw beton onderaan, donker hout daarboven, met ertussen staal als dragende structuur. Vanuit de straatzijde blijft de woning compact en scherp van vorm, terwijl de achterzijde juist ruimte geeft aan glas en doorzichten.

De onderbouw is opgebouwd uit geprefabriceerde geïsoleerde wanden met twee panelen van gewapend beton. Binnen en buiten blijft dat beton zichtbaar, wat de ruimtes een duidelijke rand geeft. Het materiaal wordt niet weggestopt achter afwerkingen, maar vormt zelf de achtergrond van de woning. In combinatie met de stalen constructie erboven ontstaat een huis dat zijn opbouw laat zien in plaats van die te verbergen. Dat maakt de overgang tussen sokkel en bovenvolume leesbaar in één blik.

Hout, beton en staal als vaste lijn

Het materiaalgebruik houdt de verschillende delen van de woning samen. Hout verzacht de donkerste vlakken, beton legt de constructie bloot en staal tekent de randen van trappen, openingen en draaglijnen. In de beelden is dat goed te zien aan de strakke balustrades, de donkere profielen langs de glaspartijen en de houten bekleding in het interieur. De combinatie is sober, maar nooit vlak; elk materiaal krijgt een eigen rol in de ruimtelijke opbouw.

Ook de binnenruimtes volgen dat ritme. Een wand in hout springt niet los van de rest, maar sluit aan op een trap met metalen kader of op een raamzone waar het bos vlak naast het glas staat. De semi-ondergrondse woning gebruikt die wisselwerking om de compacte plattegrond leesbaar te houden. Materialen markeren de routes, maken hoeken herkenbaar en geven de overgang tussen leefruimtes, atelier en berging meer dan alleen een praktische functie.

Woning met terras aan het lage niveau

Het lagere niveau komt rechtstreeks uit op een terras. Daarmee verschuift de woonlaag zonder tussenstappen naar buiten, op dezelfde hoogte als het omringende groen. De woning met terras benut die ligging om de grens tussen binnen en buiten dun te maken. De vloer loopt visueel door, de glasopening reikt breed uit en het uitzicht blijft aanwezig zodra je zit, staat of langs het raam beweegt. Dat is vooral voelbaar in de leefruimtes die aan dit niveau gekoppeld zijn.

De beelden laten zien hoe het terras niet als los element naast de woning staat, maar als onderdeel van de opbouw. Door de semi-ondergrondse positie ligt het buitenplatform beschut in het volume, terwijl de grote openingen het landschap blijven tonen. Zo krijgt de compacte eengezinswoning extra gebruiksruimte zonder de helderheid van het plan te verliezen. De overgang is rustig, maar wel direct: een stap door glas en je staat buiten, met bomen op ooghoogte.

Vloer-tot-plafond ramen en open doorkijken

De ramen bepalen het ritme van het hele huis. Vloer-tot-plafond ramen brengen licht diep naar binnen en laten de constructie rond de openingen scherp aftekenen. In de interieurbeelden vallen de verticale raamverdelingen, de donkere kozijnen en de brede zichtlijnen op. Soms staat een gordijn losjes naast het glas, soms trekt een trap het zicht verder omhoog. Het gevolg is een reeks doorkijken die de woning groter laten lezen dan haar compacte volume doet vermoeden.

Die openheid werkt ook op detailniveau. Een leuning, een traprand of een donkere nis krijgt direct betekenis zodra er boslicht achter zit. Het glasvolume lijkt daardoor niet alleen transparant, maar ook gelaagd. Je leest de woning van binnen naar buiten en terug, zonder harde breuk. Dat maakt de semi-ondergrondse woning sterk in haar verhouding tussen beschutting en openheid: de massa houdt vast, het glas laat los.

Een atelier tussen ruwheid en licht

In de atelierruimte komt het ruwe karakter van het huis duidelijk naar voren. Beton blijft zichtbaar, terwijl een grote opening het daglicht binnenhaalt en de bomen naar binnen trekt. De ruimte voelt niet afgewerkt in de klassieke zin; juist de zichtbare constructie en de eenvoudige materialen geven haar richting. Waar de leefruimtes vooral de relatie met het terras benadrukken, toont het atelier hoe de woning ook intern ruimte laat voor concentratie en werk.

Overal keert hetzelfde principe terug: geen overdaad aan gebaren, maar een nauwkeurige stapeling van volumes, ramen en materiaalvlakken. Het semi-ondergrondse niveau, de stalen bovenbouw en het glazen einde van de massa zorgen samen voor een woning die zich aanpast aan de helling en tegelijk haar eigen contour bewaart. In dat spanningsveld tussen bos, beton en glas ligt de kracht van dit project.