Grijze betonplaten liggen strak tegen het terras aan, terwijl het groen eromheen juist zacht golft. In deze stadstuin met overkapping krijgt elke zone een eigen ritme: een plek om te zitten bij de woning, een looplijn in gebakken klinkers en verderop de beschutte hoek met vuur en hout. De beplanting is rijk aan bladstructuur en schakelt tussen lage vakken en hogere massa’s. Daardoor blijft de tuin van dichtbij leesbaar, maar ook van verderaf gelaagd.

Terras, pad en de eerste overgang naar het groen

Het terras ligt dicht bij de woning en is opgebouwd uit grote betontegels terras die het oppervlak rustig houden. Daar sluit een gebakken klinkers tuinpad op aan, met een duidelijke rand die de route door het groen scherp afbakent. Die combinatie werkt goed in een compacte stadstuin: het ene materiaal trekt het oog naar de zithoek, het andere begeleidt de beweging naar achteren. Het patroon van de klinkers is nauwkeurig gelegd en verwijst duidelijk naar de jaren 30-context van de woning.

De overgang tussen verharding en beplanting is nergens hard opgelost. Gras, lage beplanting en hogere groepen schuiven dicht langs de randen van het pad en de platen. Dat geeft de tuin een stille spanning. Je ziet waar je kunt lopen, zitten of blijven staan, maar het geheel blijft open genoeg om de lengte van de tuin te voelen.

Stadstuin met overkapping als tweede verblijfsplek

Achter in de tuin staat de overkapping terras als een eigen buitenruimte, los van het terras bij de woning maar toch duidelijk ermee verbonden. De ronde daklijn verzacht de rechte lijnen van de bestrating. Houten kolommen dragen de kap, terwijl donker hout op de wand het beeld verdiept. Onder die kap ligt een zithoek met tafel en stoelen, en op sommige beelden hangt een hangmat schuin door de ruimte. De overkapping is geen los object; hij sluit de tuin af op een manier die de lengte juist sterker laat werken.

De materialisering maakt het beeld extra precies. Cortenstaal, robuuste azobé palen en grote vlakke platen zorgen samen voor contrast tussen massa en open ruimte. De constructie staat stevig, maar oogt niet zwaar door de open verdeling van de staanders. Aan de erfgrens loopt een hardhouten pergola mee, met een eigen maatverdeling en zichtbare houtverbindingen. Daardoor ontstaat een reeks frames waar lucht, licht en beplanting doorheen blijven bewegen.

Een daklijn die de tuin zachter maakt

De ronde vorm van de overkapping sluit aan op de organische elementen in de tuin. Ook de grove, handgemaakte betonnen schaal en de gebogen lijnen van sommige randdetails houden het geheel minder strak dan de verharding doet vermoeden. In plaats van een rechte afdekking boven de zithoek kies je hier voor een kap die de ruimte optilt en tegelijk beschut. Dat is vooral zichtbaar wanneer het licht onder de kap valt en de houten staanders donkere verticale strepen op de vloer zetten.

Betonblokken als vaste punten in het midden

Meer naar het hart van de tuin liggen grote betonblokken en een XL-betontegel die ter plekke op maat zijn gemaakt. Ze staan niet als decor, maar als vaste punten die de ruimte verdelen. Tussen het gras en de verharding markeren ze een middenzone, waardoor de tuin dieper lijkt dan hij in werkelijkheid is. Je kijkt langs de blokken heen, naar de pergola, de overkapping en de beplanting erachter. Dat is een eenvoudige ingreep, maar wel een die de hele plattegrond stuurt.

Die monumentale onderdelen geven ook schaal aan de tuin. In een stadstuin met overkapping is dat belangrijk: te veel kleine onderdelen maken de ruimte onrustig, maar hier houden de blokken het beeld bij elkaar. De keuze voor grote vlakken en heldere randen werkt vooral sterk samen met het groen, dat juist veel beweging laat zien in blad, lengte en dichtheid.

Beplanting met bladstructuur en hoogteverschil

De beplanting met bladstructuur vormt het meest zachte deel van het ontwerp. Er is veel aandacht voor kleurverschillen in blad en voor de manier waarop bladeren elkaar overlappen. Lage vakken sluiten aan op hogere beplanting, zodat de tuin niet overal even hoog oogt. Daardoor ontstaan kleine kamers binnen de tuin, zonder dat er echte wanden nodig zijn. Zelfs langs de bestrating blijft het groen zichtbaar aanwezig, alsof het de randen van de verharding telkens opnieuw definieert.

Vanuit de zithoek onder de kap kijk je eerst over de harde materialen heen en daarna pas naar het open deel van de tuin. Die volgorde is bewust. De tuin vraagt je om langs structuren te lezen: een borderrand, een blok beton, een strook gras, een donker houten vlak. Het is een natuurlijke stadstuin, maar niet in de losse betekenis van veel groen alleen. De verhouding tussen verharding en beplanting is nauwkeurig uitgewerkt.

Groen dat de randen niet dichtslibt

De borders staan vol, maar niet dicht. Je ziet nog altijd de lijn van het pad in gebakken klinkers, de grijze platen van het terras en de opbouw van de tuin in zones. Dat maakt de beplanting krachtig zonder zwaar te worden. Tussen de grotere massa’s zitten kleinere accenten met fijnere bladeren en lagere structuren, waardoor het beeld van dichtbij verandert. In de herfst, toen de aanleg begon, moet dat contrast extra sterk hebben gewerkt; de latere overkapping voegde daarna een nieuwe laag toe.

Vuur, hout en een plek om te blijven zitten

Achterin de tuin ligt een beschutte hoek met een vuurkorf tuin en een tuinhaard, geplaatst op beton en omringd door houtblokken. Dat punt ligt duidelijk buiten de looproute, maar niet ver van de zithoek. Het is een plek waar je blijft hangen zodra de avond valt. Plafondspotjes onder de kap zetten dan het vlakke dak en de zitopstelling aan. De tuin verandert daarmee van dagruimte in avondruimte, zonder dat de indeling hoeft te wijzigen.

De opslag voor hout is handgemaakt en zichtbaar onderdeel van het geheel. Ook dat detail hoort bij de sfeer van deze stadstuin met overkapping: niets wordt weggestopt achter een scherm, maar krijgt een vaste plek in het zicht. Hout, beton en beplanting houden elkaar in evenwicht doordat elk materiaal een andere rol speelt. Het resultaat is een tuin die niet groot hoeft te zijn om gelaagd te aan te voelen; de routes, de randen en de beschutte zitplekken doen het werk.

In twee fasen opgebouwd, met ruimte om te groeien

De aanleg gebeurde in twee fasen. Eerst kwam de tuin zelf, in de herfst van 2017, daarna volgde twee jaar later de overkapping. Dat tijdsverschil is in het eindbeeld nog steeds voelbaar. De tuin kreeg eerst een basis van verharding, beplanting en vaste elementen. Later werd daar een tweede verblijfslagen aan toegevoegd, waardoor het geheel zich kon uitbreiden zonder zijn structuur te verliezen. De pergola, de betonblokken en de overkapping houden de verschillende delen leesbaar.

Juist die opbouw maakt het project interessant voor wie zoekt naar een stadstuin met overkapping. Het is geen tuin die alles tegelijk laat zien. Eerst vangt het oog het terras en de beplanting op, daarna de middenzone met beton en pas vervolgens de beschutte plek achterin. Elke stap onthult een ander materiaal of een andere lijn, van de grijze betonplaten tot de gebakken klinkers tuinpad en de gebogen kap erboven. Daardoor blijft de tuin zich onderweg opnieuw tonen.