Langs het waterbassin loopt de tuin in een rustige lijn open. Het donkere water ligt als een smalle spiegel tussen bestrating, borders en zithoeken, waardoor de stadstuin met waterbassin meteen een duidelijke ruggengraat krijgt. Natuurlijke materialen zetten die lijn door. Het hardhout van het loungeterras, het natuursteen van de trap en het glas van de overkapping geven elk onderdeel een eigen rol, zonder dat de tuin druk oogt.

Het water als middelpunt van de tuin

In het hart van de tuin ligt een langgerekt waterbassin dat vanuit meerdere plekken zichtbaar is. De smalle vorm trekt het oog naar achteren en maakt de buitenruimte langer dan zij in werkelijkheid is. De spiegeling in het water vangt licht en beweging op, terwijl vogels er kunnen drinken. Dat geeft het element een duidelijke functie, maar vooral ook een sterke aanwezigheid tussen de lage beplanting en de harde randen.

Het water ligt niet los in het ontwerp. Het sluit aan op de looproutes langs de woning, het terras en het gazon, zodat je het steeds anders ervaart: van dichtbij vanaf het zitgedeelte, schuin bekeken langs de rand, of juist als rustige strook in het zicht vanuit de overkapping. Zo krijgt deze waterpartij in de tuin een vaste plek in het dagelijks gebruik van de buitenruimte.

Een moderne stadstuin met rustige materialen

De tuin is opgebouwd met materialen die weinig tegen elkaar in werken. Natuursteen, hardhout, metselwerk en glas vormen samen een heldere achtergrond voor het groen. Die keuze past bij het duurzame karakter van de woning, zonder dat het ontwerp daar nadrukkelijk op wil wijzen. De natuurstenen tuintrap maakt het hoogteverschil tussen de tuinniveaus leesbaar, terwijl de treden breed en vlak zijn gehouden. Daardoor oogt de overgang naar de kelderverdieping rustig en vanzelfsprekend.

Ook het loungeterras draagt diezelfde ingetogen opbouw. De ‘zwevende’ hardhouten vlonder lijkt los van de ondergrond te liggen, waardoor er lucht rond het terras blijft. Dat effect is vooral zichtbaar in de relatie met de bestrating en het aangrenzende groen. Het terras krijgt daardoor geen zware rand, maar een lichte overgang naar de rest van de tuin. Voor wie zoekt naar natuurlijke materialen in een moderne tuin is precies die combinatie van relevant.

Beplanting per seizoen en randen met privacy

De beplanting is gekozen op seizoenswaarde. Verschillende bloeiwijzen, bladstructuren en kleuren zorgen ervoor dat de tuin niet op één moment leunt. In het ene seizoen vallen bloemen op, in het andere de compacte bladvormen of juist het spel van fris en donker groen. Bodembedekkers vullen open stukken dicht en houden het onderhoud beperkt. Tussen de borders en de verharding ontstaat zo een zachte overgang, zonder dat de tuin zijn strakke lijn verliest.

Langs de randen staan wintergroene lei-schermbomen die het zicht op de omliggende woningen verzachten. Ze vormen een groene wand die privacy geeft, maar niet massief aanvoelt. Door de smalle groeiwijze blijft de tuin open genoeg voor licht en zicht richting het midden. Dat is belangrijk in een stedelijke setting, waar de tuin juist als beschutte buitenkamer moet werken. De combinatie van privacy in de tuin en lucht in het beeld maakt de ruimte bruikbaar zonder dat zij afgesloten raakt.

Meerdere zitplekken, elk met een eigen relatie tot het groen

De zitplekken zijn niet als losse eilanden neergezet. Ze lopen in elkaar over via de bestrating, het water en de beplanting. Het eettafelterras ligt een trede verdiept, waardoor je er lager zit en dichter bij de tuinvloer komt. Dat maakt de plek compact en gericht. Het loungeterras ligt juist hoger en kijkt uit op de woning en het gazon. Tussen die twee plekken verschuift de sfeer, maar de materialen houden het geheel leesbaar. Voor terrassen in de tuin is dat een sterk uitgangspunt.

Het compacte gazon vormt het open middenstuk. Het is klein genoeg om overzicht te houden, maar groot genoeg om meer te doen dan alleen aankijken. Een spel, een hangmat of simpelweg een strook rust naast het waterbassin: het kan allemaal binnen dezelfde maatvoering. Juist doordat het gazon niet groot hoeft te zijn, blijft er ruimte over voor de terrassen en de groene randen. De tuin werkt daardoor als een reeks schakels in plaats van als één vlak geheel.

De glaswand als stille scheiding

De overkapping met glaswand zorgt voor een strakke rand aan de tuinzijde. Het glas houdt de zichtlijn lang en laat de tuin toch open lezen, ook wanneer je onder het dak staat. In beeld vallen de rechte lijnen van de constructie op naast het groen en de lage borders. Daardoor ontstaat een rustig kader voor het terras, zonder dat het zicht op het water of de beplanting wegvalt. Het materiaalgebruik blijft sober en sluit aan op de rest van de tuin.

Vanaf deze plek werkt de stadstuin bijna als een reeks doorkijken. Je ziet het waterbassin, een deel van het gazon, de border langs de zijkant en de harde overgang van trap naar niveauverschil. Dat maakt de tuin compact, maar niet gesloten. De overkapping voegt vooral een tweede beleving toe: beschut zitten met zicht op het lange wateraccent en op de groene randen eromheen. Dat beeld sluit goed aan bij een tuinontwerp waarin materiaal, route en zichtlijn samen worden gelezen.

Materialen die het licht opnemen

Op de detailbeelden komt vooral de textuur naar voren. Natuursteen laat een lichte ader zien, het metselwerk vormt een rustige achtergrond en het glas houdt de overgang tussen binnen en buiten helder. De trapdelen zijn breed en vlak uitgevoerd, waardoor schaduw langs de randen een belangrijk onderdeel van het beeld wordt. Die schaduw zet het materiaal extra af tegen het groen boven de muur en tegen het donkere water in de tuin.

Juist in een moderne stadstuin werkt die beperking in materiaalsoorten goed. Er hoeft niets te concurreren met het waterbassin of met de beplanting per seizoen. De tuin blijft daardoor overzichtelijk, maar niet kaal. Tussen de harde randen en de borders zit genoeg ruimte voor blad, reflectie en een wisselend beeld door het jaar heen. De uitwerking van de moderne stadstuin steunt daarmee op rustige keuzes, niet op veel gebaren.

Een tuin die van dichtbij en van veraf anders leest

Vanuit de poort ervaar je direct de groene omlijsting, maar pas verderop vallen de lagen in het ontwerp op. Eerst de borders, dan het water, daarna de verschillende zitplekken en de trap naar het lagere niveau. Die volgorde maakt de tuin leesbaar stap voor stap. Het resultaat is geen tuin die zichzelf in één blik prijsgeeft, maar een buitenruimte waarin elke overgang iets toevoegt: een trede, een andere ondergrond, een andere kijk op het water.

Zo krijgt de stadstuin met waterbassin zijn eigen tempo. De ruimte is compact, maar niet dichtgezet. Groen, reflectie, natuursteen en hardhout zorgen voor afwisseling, terwijl de wintergroene lei-schermbomen de omringende bebouwing op afstand houden. Het is precies die combinatie van rust, privacy en heldere lijnen die de tuin zijn karakter geeft, zonder dat de aandacht van het water of het gebruik van de zitplekken wegzakt.

Fotografie – Mart Goossens & Flare Department

Bijdragers:
Hovenier – Kunst van het Scheppen
Styling – Rianne Landstra