Een reeks terrassen volgt hier de lijn van de kust. De strandvilla met terrassen ligt niet als één massa neer, maar ontvouwt zich in lagen, met natuurstenen wanden die de lage bouwdelen dragen en de overgang naar buiten sturen. Schaduw valt diep onder de overstekken, terwijl de openingen naar zee breed genoeg zijn om het uitzicht overal mee te laten lopen. Dat samenspel van steen, horizontale lijnen en open randen geeft het huis zijn ritme.

Terrassen die de helling naar zee volgen

De meest leesbare beweging in het ontwerp is de gelaagde opbouw. Terrassen springen ten opzichte van elkaar naar voren en terug, waardoor zitplekken, looproutes en uitzichtzones elkaar afwisselen. Tussen de beplanting en de lage muren ontstaat steeds een andere verhouding tot de zee. Soms sta je beschut onder een dakrand, soms helemaal open op het terras. De gelaagde terrassen aan zee maken van het buitenleven geen losse toevoeging, maar een aaneenschakeling van plekken.

De tuin sluit daar direct op aan. Lage beplantingsranden verzachten de harde lijnen van de keermuren, terwijl het terrein in niveaus is opgebouwd richting het water. In beeld ligt het groen laag tegen de steen aan, zodat de terrassen en paden zichtbaar blijven. Het resultaat is geen grote ononderbroken vlakte, maar een landschap met tussenruimtes, trappen en randen waar je steeds opnieuw het zicht opent of juist even afschermt.

Natuursteen buitenmuren en diepe overstekken

De natuursteen buitenmuren zijn meer dan bekleding; ze geven de villa gewicht aan de voet en keren terug als massieve vlakken in het landschap. Hun ruwe, aardsere toon contrasteert met de grotere glasopeningen en met de lichte plafonds onder de overstekken. Die overstekken doen precies wat ze moeten doen: ze trekken de gevel terug, maken de buitenruimtes bruikbaar in de volle zon en vormen een duidelijke overgang tussen beschut en open.

Onder die daken ontstaan lounge- en eetgedeeltes die rechtstreeks op de kust zijn gericht. In één zone ligt een groot BBQ-terras met een complete buitenkeuken. De opstelling is functioneel, maar vooral ruimtelijk interessant: het werkblad, de zithoek en de rand van het terras kijken allemaal dezelfde kant op. De overdekt terras met zeezicht krijgt zo een heldere logica, waarbij schaduw en uitzicht tegelijk worden ingezet.

Binnenhof met waterpartij als stille tussenruimte

Bij de entree ligt een waterpartij die de aanloop naar het huis vertraagt. In de binnenhof loopt een smal waterkanaal tussen hoge stenen wanden door, met een strak spiegelend oppervlak dat het harde materiaal tijdelijk onderbreekt. Het is een rustige ingreep, maar wel een die de route voelbaar maakt. De steen blijft aanwezig, alleen wordt hij hier begeleid door beweging en reflectie. De binnenhof met waterpartij geeft het project een tweede centrum naast de zee.

Die binnenruimte werkt ook als scharnier tussen tuin en interieur. Waar buiten de horizontale terrassen domineren, brengt het water een smalle lijn in beeld die de overgang verzacht. In de foto’s vallen de hoge muren, de smalle loopruimte en de onderdoorgang onder het dak op. Daardoor krijgt de entree niet het karakter van een doorgang alleen, maar van een plek waar materiaal, licht en water even naast elkaar bestaan.

Open woonlagen met zicht op terras en horizon

Boven ligt het belangrijkste programma dichter bij het uitzicht. Keuken, woonkamer en masterbedroom-suite liggen aan een groot overdekt terras en delen dezelfde openheid naar buiten. De grote puien zorgen ervoor dat de grenzen tussen binnen en terras steeds verschuiven; de leefruimtes lezen daardoor bijna als één doorlopende strook. In deze indoor-outdoor living is niet één kamer bepalend, maar de reeks openingen, de diepte van de terrassen en de manier waarop het licht binnenvalt.

De keukenbeelden laten een werkzone zien met een eiland, donkere onderkasten en lange ramen met horizontale lamellen. Dat geeft het interieur een gecontroleerd, helder beeld zonder de relatie met buiten te verliezen. In de woonkamer zorgen de hoge openingen, de zichtbare balkconstructie en de steenachtige vloeren voor een sobere basis. De ruimte wordt niet dichtgetimmerd met gebaren; juist het open vlak naar de terrassen en de zee maakt haar leesbaar. Hier zit de kracht van de strandvilla met terrassen opnieuw in de tussenruimte.

Wonen op zeeniveau, met nissen voor privacy

Op het lagere niveau liggen meerdere slaapkamers met eigen badkamers, aangevuld met een wijnkamer en een fitnessruimte. De kamers openen richting strand en zee, maar zijn in diepe nissen geplaatst, waardoor ze beschut aanvoelen zonder het contact met buiten te verliezen. In de beelden zie je hoe die nissen de gevel diepte geven en hoe de openingen naar buiten de kamers langer laten lijken. Dat spel van terugligging en uitzicht is hier belangrijker dan decoratie.

Tussen de twee niveaus ligt een royaal terras met zwembad. Het water vangt de horizon op, terwijl de randen van het terras de overgang tussen boven en beneden markeren. Vanaf hier leest het project als een stapeling van platforms, elk met een eigen relatie tot zeezicht, schaduw en open lucht. De zwembad met zeezicht vormt daarbij geen los middelpunt, maar een verbindende laag tussen wonen en kust.

Gastenverblijf met steen en ingetogen details

Het separate gastenverblijf laat een andere, iets compactere interpretatie van het materiaalgebruik zien. In de badkamers valt groen natuursteen op, zichtbaar als robuust vlak dat het interieur een zwaardere toon geeft. Daar tegenover staan op maat gemaakte elementen die kunst zichtbaar laten. De ruimte blijft rustig, maar niet leeg; de objecten en wandvlakken krijgen juist door de sobere achtergrond de aandacht die ze vragen.

Over de hele villa heen blijft de relatie tussen steen, glas en hout consequent aanwezig. In gangen en leefruimtes zie je licht dat langs vlakke wanden loopt, houten accenten in het plafond en openingen die telkens een nieuw deel van de kust laten zien. Het is die afwisseling tussen massa en transparantie, tussen beschutting en uitzicht, die het project draagt. Niet één detail domineert. De villa werkt als een reeks nauwkeurig geplaatste ruimtes die steeds teruggrijpen op dezelfde kustlijn.