Een ronde bakstenen toren vraagt om een andere manier van bewegen. In deze getransformeerde toren sturen de lift en het trappenhuis de route door het midden van het gebouw, terwijl de daglichtopeningen de diepe ruimte openbreken. De ingreep draait niet om één beeld, maar om de samenhang tussen ontsluiting, licht en materiaal. Juist in die combinatie wordt de woningverbouwing met lift en daglicht zichtbaar, met een witte liftdeur als helder ankerpunt in het interieur.

Daglicht als uitgangspunt voor de route omhoog

De grote openingen in de ronde wanden bepalen hoe je de toren leest. Ze trekken licht naar binnen en geven zichtlijnen die door het volume heen snijden. Daardoor krijgt het trappenhuis met daglichtopeningen meer dan alleen een functionele rol: het wordt een plek waar de beweging omhoog samenvalt met het ritme van de schachten en ramen. In de stenen huid blijft de cirkelvorm voelbaar, maar het interieur laat genoeg open om het licht het werk te laten doen. Dat maakt de woningverbouwing met lift en daglicht leesbaar vanaf het eerste vertrek.

Een trappenhuis dat niet dichtvalt

De trap staat niet los van de rest van de toren, maar vormt een duidelijke overgang tussen verdiepingen. Houten treden brengen een zichtbaar ander materiaal in het geheel, terwijl de balustrade met verticale staven een strakke lijn trekt langs de opgang. Achter die opgang zit baksteen, aangevuld met verlichting langs de wand. Het resultaat is een trappenhuis met daglichtopeningen waarin je steeds tussen open en gesloten delen beweegt. De route voelt daardoor niet zwaar, maar wel compact en helder opgebouwd.

De liftzone als rustig anker in het interieur

Tegen de ronde wand staat een witte liftdeur die meteen afsteekt tegen de roestkleurige afwerking eromheen. Die tegenstelling is eenvoudig, maar precies daardoor sterk. De liftzone toont hoe een technische toevoeging rustig kan worden opgenomen in een ruimte met veel materiaal en textuur. De omkasting blijft strak, zonder de cirkel van de toren te ontkennen. In beeld werkt dat als een pauze tussen de stenen schil en de industriële renovatie binnenin. Zo krijgt de verdiepingstoegang een duidelijke plek binnen de transformatie van ronde toren.

Die industriële renovatie afwerking is niet gladgetrokken. De oxidatie- of cortenlook wandbekleding laat sporen van kleur en structuur zien, met een oppervlak dat het licht opvangt in matte en donkerdere banen. In combinatie met de witte liftdeur ontstaat een scherp contrast dat de architectonische ingreep benadrukt zonder opdringerig te worden. Het materiaalgebruik laat zich lezen in lagen: baksteen aan de buitenzijde, metaalachtig roodbruin rond de kern, en daartegenover gladde, lichte elementen die de toegang markeren.

Hout brengt gewicht en richting in de opgang

De houten treden geven de trap een andere schaal. Ze breken de hardheid van steen en staal zonder de constructie te verbergen. Vanaf de overloop zie je hoe het hout de beweging naar boven begeleidt, terwijl de verticale spijlen naast de trap het profiel slank houden. Ook in de plafonddetails blijft die technische lijn aanwezig, met een staalachtige structuur en gerichte verlichting die de route leesbaar maakt. Binnen deze woningverbouwing met lift en daglicht is hout geen decoratie, maar een materiaal dat de looplijn zichtbaar maakt.

Een veilige ontsluiting in een smalle cirkel

De uitdaging in een ronde toren zit in de aansluiting tussen verschillende functies. Lift, trap en overloop moeten binnen een beperkte kromming werken, zonder dat de ruimte onrustig wordt. Hier is die opgave opgelost door de liftzone compact te houden en het trappenhuis als duidelijke route te laten functioneren. De bakstenen wand blijft aanwezig, net als de openingen naar buiten. Daardoor ontstaat een veilige ontsluiting die logisch leest vanuit elk niveau. De combinatie van lift en trappenhuis houdt de beweging in het hart van de toren.

Buitenruimte en uitzicht, zonder het interieur te onderbreken

De bron noemt ook een buitenruimte met uitzicht. In de opbouw van het interieur blijft dat een stille aanwezigheid: de openingen en zichtlijnen sturen het oog naar buiten, maar halen de toren niet uit elkaar. Je ervaart vooral hoe de cirkelvorm ruimte laat voor momenten van pauze tussen de verdiepingen. De ronde bakstenen schil, de daglichtopeningen en de rustige plaatsing van de lift zorgen ervoor dat binnen en buiten elkaar raken zonder dat het verhaal naar een terras of panorama verschuift. Het blijft een project over ontsluiting, licht en route.

Wie hier naar binnen kijkt, ziet hoe een getransformeerde toren niet hoeft te leunen op grote gebaren. De sterke onderdelen zitten in de overgang tussen materialen: ruwe baksteen naast glad wit, oxidatiekleur naast hout, openingen naast gesloten vlakken. Juist daar krijgt de woningverbouwing met lift en daglicht betekenis. De toren toont hoe een compacte kern toch lucht kan houden, mits de daglichtopeningen, de lift en het trappenhuis zorgvuldig op elkaar zijn afgestemd. Dat maakt de interne route duidelijk, en de architectonische ingreep goed afleesbaar in beeld.

Fotografie en videografie – Stijn Poelstra