De achterzijde trekt meteen de aandacht: een uitbouw met glas die zich over twee verdiepingen uitstrekt en het huis naar de tuin opent. Vanaf binnen zie je de nieuwe lijnen scherp afsteken tegen de oorspronkelijke villa. De stalen kozijnen, smalle hoge ramen en ronde raampjes met gekruist profiel keren terug in de verbouwing, maar dan met meer ruimte eromheen. Aan de buitenkant is de uitbouw bekleed met cederhout, waardoor het volume een eigen ritme krijgt naast het bestaande metselwerk.

Een uitbouw met glas die het huis opent naar de tuin

De glazen achteruitbouw is niet alleen een toevoeging, maar ook een schakelpunt tussen woonniveau, terras en tuin. Waar mogelijk zijn de ramen profielloos gehouden, zodat het nieuwe deel losser oogt van het oorspronkelijke huis. Dat effect zie je vooral bij de grote glasvlakken aan de achterzijde: ze vangen het licht, maar laten ook het niveauverschil in de tuin zien. Het terras op hoogte ligt direct tegen de uitbouw aan en vormt een duidelijke stap van binnen naar buiten. De trap naar beneden maakt die overgang zichtbaar en voelbaar.

Juist in de verhouding tussen oud en nieuw zit de kracht van deze verbouwing. De originele bouwkundige details zijn teruggebracht zonder het huis historisch dicht te timmeren. Staal en glas brengen scherpte, terwijl het cederhout aan de buitenzijde van de uitbouw een warmere materiële laag toevoegt. Daardoor leest het nieuwe volume als een eigen onderdeel van de villa, maar wel één dat zich bewust voegt naar de bestaande maat en schaal. De brede glaspartijen houden het achterste deel licht, ook wanneer de tuin buiten in de schaduw ligt.

Woonkeuken met stalen puien en schuivende glaswanden

Op het woonniveau ligt de woonkeuken met stalen puien rondom. Die puien kunnen grotendeels worden weggeschoven, waardoor de keuken in één beweging aansluit op het terras. Het is een ruimte die zich niet afsluit op het moment dat er gekookt wordt; de lange zichtlijn naar buiten blijft bestaan. In het midden staat een kookeiland, met daaromheen werkvlakken, kastdelen en een combinatie van hout, wit en steenachtige oppervlakken. De hangende lichtbalk boven de tafel trekt de eethoek samen zonder de openheid van de ruimte te verstoren.

De woonkeuken met stalen puien werkt ook door in de verhoudingen. Doordat het glas rondom zit, krijgt de tafel een plek met zicht op de tuin in plaats van tegen een blinde wand. De grote raampartijen met tuinzicht laten het groen als achtergrond meebewegen met het daglicht. Wie aan tafel zit, kijkt niet alleen naar buiten, maar ook naar de trap, het terras en de verschillende niveaus van het perceel. Zo wordt de keuken een plek waar de routing van de hele achterzijde samenkomt.

Van speelruimte tot bijkeuken

Naast de keuken ligt een knusse speelruimte voor de kinderen, op de plek waar eerder de keuken zat. De inpandige bijkeuken is vanuit de hal bereikbaar en houdt het dagelijkse gebruik uit het zicht van de woonruimte. Ook die ingreep past bij de manier waarop de villa is verbouwd: functies zijn verplaatst, maar niet opgeblazen. In de kastenwand bij de eettafel is de deur naar de sportruimte opgenomen. Dat is een subtiel detail, omdat de toegang verdwijnt in het interieur in plaats van een extra deurbeeld toe te voegen.

De kastenwand zelf maakt onderdeel uit van de woonkeuken en werkt als rustige achtergrond voor het dagelijks gebruik. Open vakken en ingebouwde delen brengen orde in de wand, zonder dat het geheel hard wordt. In de woonkamer naast de keuken blijft de zithoek ruim, met grote ramen en donkere kozijnen die het uitzicht kaderen. De inbouwboekenkast met open vakken geeft die zone extra diepte. Hier lees je goed hoe de verbouwing niet één spectaculaire ruimte maakte, maar een reeks verbonden plekken die elkaar ondersteunen.

Donkere kozijnen, open nissen en zichtlijnen die doorlopen

In het interieur vallen vooral de stalen kozijnen op. Ze geven de ramen een heldere begrenzing en verwijzen tegelijk naar de oorspronkelijke detaillering van de villa. Smalle hoge ramen brengen verticaliteit in de wanden, terwijl de ronde raampjes met kruislings staal een onverwacht detail toevoegen tussen de rechte lijnen. Door die terugkeer van oude vormen voelt de verbouwing niet gladgestreken, maar gelaagd. De afwerking van de uitbouw met cederhout sluit daarbij aan, omdat het materiaal van buiten naar binnen lijkt door te werken in de manier waarop licht op de wanden valt.

Ook in de woonkamer zie je hoe zichtlijnen zorgvuldig zijn opengehouden. Donkere kozijnen omlijnen de ramen, maar laten de groene tuin wel dominant aanwezig blijven. De open boekenkast en de nis in de wand breken het vlak op een rustige manier. Het zijn geen losse decorstukken, maar ingebouwde onderdelen die de wand dikte geven. Dat is prettig zichtbaar in de foto’s: het licht valt langs de vakken, de planken en de overgang naar het raam, waardoor de ruimte meer reliëf krijgt zonder druk te worden.

Tuinniveau met sportruimte en grote glaswanden

Op tuinniveau loopt het wonen verder in een tweede zone met grote stalen puien. Daar ligt de sportruimte, die net als de keuken direct contact maakt met buiten. De glasvlakken op deze verdieping zetten de tuin niet als decor neer, maar als actief onderdeel van de route door het huis. Door de niveauverschillen is de verbinding tussen de verdiepingen goed leesbaar: boven ligt het terras op hoogte, onderaan de tuin met zijn helling en beplanting. De uitbouw met glas geeft beide niveaus een duidelijk gezicht.

Vanaf buiten benadrukt vooral de achterzijde hoe stevig deze ingreep de villa heeft veranderd. De combinatie van baksteen, glas en cederhout maakt het nieuwe deel herkenbaar als uitbreiding, terwijl de originele woning zichtbaar blijft als basis. Het terras op hoogte steekt als een overgangszone uit tussen binnen en tuin, en de trap legt die beweging bloot. Wie het huis van achteren bekijkt, ziet in één oogopslag hoe de verbouwing de villa heeft geopend zonder het geheel te verliezen in één grote glazen vlakte.

Verdiepingen met eigen ritme

De eerste verdieping is ingericht als domein van de ouders, met slaapkamer, kleedkamer, badkamer en twee werkkamers. De opbouw daarvan blijft rustig en overzichtelijk, wat past bij de duidelijke indeling van het huis. Op de zolderetage liggen de kamers van de kinderen, waar de originele balken in het zicht zijn gelaten. Die balken brengen textuur in de ruime kamers en geven de kapverdieping een duidelijk eigen karakter. Hier is geen sprake van een losse toevoeging, maar van een verdieping waar de bestaande constructie zichtbaar mee blijft doen.

In de badkamer valt vooral de combinatie van glas en tegelwerk op. Een glazen inloopdouche staat naast zandkleurige wandtegels en witte vloertegels, terwijl het wastafelmeubel met dubbele wastafel donkere houten fronten heeft. Grote ramen kijken uit op het groen, zodat het daglicht vrij diep de ruimte in valt. Diezelfde soberheid zie je ook terug in de materialen elders in het huis: hout, staal, glas en steen worden niet als effect gebruikt, maar als vaste onderdelen van de verbouwing. Daardoor blijft de aandacht bij de ruimtelijke ingreep zelf.

Fotografie: Marjon Hoogervorst
Styling en tekst: Yolande Schuur
Met dank aan Homestede en Sissy Boy in Heemstede