Bij het huis verbouwen van deze sixties villa bleven de authentieke elementen gewoon zichtbaar. Dat was meteen het uitgangspunt: niet wissen wat er al was, maar het ritme van de woning opnieuw laten spreken met nieuwe ramen, hout en glas. De oorspronkelijke sfeer uit de jaren zestig bleef aanwezig, terwijl de nieuwe ingrepen net genoeg spanning brachten om het huis een scherpere lijn te geven.

De bestaande woning als vertrekpunt

De renovatie vertrok vanuit een huis waarin sinds de jaren zestig weinig was veranderd. Die vertrouwdheid werd niet tegengewerkt, maar benut. De materiaal- en kleurkeuzes bleven dicht bij de stijl van de villa, met oog voor de bestaande proporties en de zichtbare details die al in het interieur en aan de buitenzijde aanwezig waren. Daardoor voelt de ingreep niet losstaand, maar ingebed in wat er al stond.

Dat is ook te zien aan de manier waarop licht en openingen zijn aangepakt. Grote raampartijen brengen daglicht diep naar binnen, terwijl donkere kozijnen de gevel en de leefruimtes een heldere aflijning geven. In de woonruimte zorgen de brede glasvlakken voor zicht op de tuin en het terras, zonder dat de ruimte haar rustige basis verliest. Het resultaat is een woning waarin de oude structuur leesbaar blijft, maar wel strakker wordt getekend.

Stalen-look ramen en houten raamprofielen als combinatie

De raamkeuze bepaalt veel van het karakter van deze villa renovatie sixties. Er is gewerkt met een combinatie van stalen-look ramen en houten raamprofielen, een menging die visueel spanning geeft zonder onrust te veroorzaken. Het donkere profiel van de ramen zet de glaspartijen af tegen de lichte wanden, terwijl het hout de lijnen zachter maakt en meer tactiliteit toevoegt.

Op de foto’s lees je hoe die raamindeling het interieur stuurt. Neutrale gordijnen vallen langs de raamzones, een bank staat exact in de lijn van een hoekraam, en in de keuken brengen jaloezieën een tweede laag voor het raam. Ook daar werkt het metaalachtige kader samen met hout en steen. Niet als decor, wel als een reeks duidelijke randen die het daglicht per ruimte anders laten binnenkomen.

Asymmetrie geeft de ramen spanning

De asymmetrische raamindeling maakt de houten profielen opvallend eigentijds. De openingen zijn niet keurig gespiegeld of vlak afgewerkt; ze schuiven ten opzichte van elkaar en krijgen daardoor meer ritme. Dat effect is vooral zichtbaar in de woonkamer, waar een raamopening boven het zitgedeelte ligt en een zijraam voor extra licht zorgt. De lijnen zijn eenvoudig, maar net niet voorspelbaar.

Die asymmetrie werkt ook in het exterieur. De witte baksteen, het donkere dak en de houten accenten geven de gevel een duidelijk patroon, terwijl de ramen niet als een standaard raster aanvoelen. De woning krijgt daardoor een directere, scherpere uitstraling, zonder haar sixties-karakter te verliezen. Juist die spanning tussen bestaande opbouw en nieuwe raamverhouding maakt het beeld interessant.

Grote glaspartijen brengen licht tot in de leefruimte

De grote glaspartijen daglicht zijn meer dan een technische ingreep. Ze bepalen hoe de leefruimtes aanvoelen en hoe de tuin telkens even deel wordt van het interieur. In de woonkamer schuift het zicht naar buiten via brede ramen en glazen deuren, terwijl het licht over de vloer en langs de gordijnen beweegt. De kamer blijft rustig van toon, maar krijgt wel voortdurend verandering door schaduw en weerspiegeling in het glas.

Ook in de keuken speelt dat effect mee. Houten kasten, een steenachtige wandafwerking en lichte oppervlakken vormen er een sobere achtergrond voor het raam. De jaloezieën temperen het zicht en verdelen het licht in smalle stroken. Daardoor leest de ruimte niet als een losse keukenhoek, maar als een onderdeel van de totale woning, met het raam als vaste oriëntatie.

Een interieur dat het raam laat meewerken

De inrichting blijft dicht bij de openingen. Een L-vormige zithoek sluit aan op het raam, terwijl lichte gordijnen de overgang tussen binnen en buiten verzachten zonder het zicht weg te nemen. De donkere kozijnen tekenen zich scherp af tegen de wanden, en net daardoor komt de helderheid van het glas sterker naar voren. Het is een ingreep die vooral opvalt door wat ze niet doet: ze vult niets onnodig op.

De beelden tonen ook hoe het huis leeft van contrasten. Hout naast glas, donker naast wit, vlak naast nerf. In de woonkamer en keuken blijft die combinatie telkens zichtbaar, maar nooit op dezelfde manier. Elk raam krijgt een eigen verhouding, van de brede opening bij het salon tot de meer gesloten keukenopstelling met jaloezieën. Zo groeit een huis verbouwen uit tot een reeks nauwkeurig gekozen doorkijken.

De garagepoort als zichtbaar sluitstuk

De meest uitgesproken ingreep zit misschien wel in de garagepoort in hout. Die poort is uitgevoerd in afrormosia hout en trekt meteen de aandacht in het exterieurbeeld. De verticale nerf geeft het vlak diepte, terwijl de maat van de poort stevig en rustig blijft. Geen los accent, maar een groot houten vlak dat de woning van buitenaf verankert.

Niet toevallig krijgen de bouwheer en -vrouw daar nog wekelijks opmerkingen over. De poort staat naast witte gevelvlakken en donkere raamprofielen, waardoor het hout nog sterker naar voren komt. In combinatie met de moderne raamindeling en de strakke lijn van de woning vormt ze het meest tastbare detail van de verbouwing. Wie naar het geheel kijkt, onthoudt vooral hoe die houten poort het huis afsluit zonder hard te worden.

Ook in de rest van het exterieur komt dat materiaal terug in de houten deuren en accenten, naast het witte metselwerk en de donkere dakpannen. De woning toont zich daardoor als een verbouwde sixties villa waarin de bestaande structuur niet is weggewerkt, maar opnieuw geordend met duidelijke keuzes. Ramen, licht en hout dragen elk een deel van het verhaal, en juist die leesbaarheid geeft het huis zijn kracht.

Fotograaf van project: Buro Bonito