Riet verzacht de daklijn nog voor de tuin begint. Tussen de donkere baksteen en de brede glasopeningen staat een woning die uit twee volumes is opgebouwd, elk met een eigen kap en eigen verhouding. De rietgedekte villa met grote glaspartijen laat het landschap niet alleen zien, maar trekt het ook naar binnen via ramen die diep in het metselwerk liggen en via openingen richting de tuin. De materialiteit blijft helder: baksteen, hout, glas en riet bepalen samen het beeld.

Twee volumes onder rieten kappen

De massa van het huis leest als twee losse bouwdelen die naast elkaar zijn gezet en vervolgens met elkaar zijn verbonden door glas en open ruimtes. De rieten kappen hebben brede overstekken, waardoor de dakrand een duidelijke schaduw werpt over de gevels. Onder dat dak komt het donkere metselwerk rustiger over dan het in fel licht zou doen. De zwarte kozijnen snijden strak in het gevelvlak en leggen de nadruk op de openingen, niet op het volume zelf.

Die combinatie van riet en baksteen geeft de woning een stevige basis, terwijl de grote glaspartijen de gevel openbreken. Vanaf buiten zijn doorzichten zichtbaar naar de tuin en naar de terrassen rond het huis. De rietgedekte villa met grote glaspartijen krijgt daardoor een uitgesproken landelijk karakter, maar zonder zwaar te worden. De volumes blijven leesbaar, ook waar het dak laag over de gevel zakt of waar een glasvlak een hoek openbreekt.

Daglicht rond de binnenplaats

In het hart van de woning ligt een stille binnenplaats. Volgens de bron brengt die licht tot in de slaapkamers in de kelder, waardoor de onderliggende verdieping niet gesloten aanvoelt. Het is een slimme ingreep, maar vooral een ruimtelijke: de binnenplaats trekt lucht en zichtlijnen het midden van het huis in. Waar je bij een kelder vaak gesloten wanden verwacht, ontstaat hier een opening naar boven, met daglicht als belangrijkste bouwsteen.

Dat licht werkt ook visueel door in de rest van het huis. Ramen en glazen puien zorgen voor lange doorkijkjes, terwijl de plattegrond steeds contact houdt met buiten. Het huis voelt niet als een doos met kamers, maar als een reeks ruimten die zich naar de tuin richten. De binnenplaats met daglicht geeft de rietgedekte villa met grote glaspartijen een tweede centrum, naast de woonruimtes zelf.

Tuin met zwembad en beplanting rondom

Rondom het huis ligt een tuin met zwembad, terrassen en beplanting die de harde lijnen van baksteen en glas afzwakt. Het water ligt strak in het landschap, rechthoekig van vorm en helder begrensd door lichte bestrating. Aan de randen staan planten dicht genoeg om de buitenruimte zachter te maken, zonder het zicht op het huis weg te nemen. De tuin met zwembad sluit direct aan op de architectuur en werkt mee in de routing rond de woning.

Er is ook een zitkuil aanwezig, een lagere plek die de tuin een andere schaal geeft. Terwijl het terras de lengte van de gevel volgt, trekt die zitplek juist naar beneden en naar binnen. Dat verschil in niveau maakt de buitenruimte levendig. Je ziet waar je kunt liggen, zitten of langs het water lopen. De tuin met beplanting rond de villa blijft daardoor niet decoratief, maar krijgt meerdere plekken om te gebruiken en te lezen.

Een overdekte overgang met hout

Onder de overstekken en houten staanders ontstaat een beschutte buitenruimte die tussen huis en tuin in staat. Het overdekt terras met houten constructie maakt die overgang zichtbaar: eerst het dak, dan het hout, daarna het open zicht op het zwembad. De lichte tegelvloer loopt door tot aan de gevel en laat de contour van het terras rustig uitkomen tegen het donkere metselwerk. In combinatie met de beplanting ontstaat een buitenruimte die beschutting biedt zonder het contact met de tuin te verliezen.

Keuken, balken en zichtbare constructie

Binnen wordt het hout niet verstopt. In de open keuken met houten balken is de constructie zichtbaar en blijft de ruimte leesbaar van vloer tot daklijn. De balken trekken het plafond visueel open en geven de keuken een duidelijke ritmiek. Daardoor krijgt het eetgedeelte ernaast een natuurlijke begrenzing, zonder harde scheiding. Licht valt via de grote ramen op werkblad, tafel en wanden, zodat het interieur zijn open karakter behoudt.

De ruimte laat goed zien hoe het huis is opgebouwd. Waar buiten riet en baksteen de toon zetten, brengt het interieur hout in beeld als dragende laag. Dat werkt vooral in de overgang tussen koken en eten, waar de zichtbare constructie de schaal van de ruimte meetbaar maakt. De open keuken met houten balken hoort niet alleen bij het materiaalverhaal van de villa; ze laat ook zien hoe de woning van binnen wordt gedragen.

Thuisbioscoop in de kelder

Onder de woonlaag ligt een thuisbioscoop in de kelder, een ruimte die in de bron expliciet wordt genoemd. Die keuze past bij het huis als geheel: boven is er licht, zicht en contact met buiten, onder is er een meer besloten plek voor familiegebruik. De kelder wordt daarmee meer dan een technische zone. Het is een extra kamer die de woning uitbreidt, zonder het ritme van de begane grond te verstoren. Ook hier blijft de opzet helder en praktisch in gebruik.

Wat de woning bijblijft, is niet één spectaculair gebaar maar de manier waarop de onderdelen op elkaar reageren. De rietgedekte villa met grote glaspartijen gebruikt openingen om het landschap binnen te halen, terwijl de donkere baksteen gevel en het riet juist voor massa en begrenzing zorgen. Licht, hout en water geven elk een eigen rol aan de plattegrond. Zo ontstaat een huis met ingetogen warmte, ruimtelijkheid en net genoeg speelsheid om de buitenruimte en de kelder even belangrijk te maken als de woonverdieping.

Fotografie: Danielle Maleistein | Buonq