Een open keuken bar in warm mediterraan interieur vormt hier het duidelijkste ankerpunt. Rond dat centrale deel ontvouwt zich een pensionconcept van 400 m², met plekken waar je even uit de stroom stapt en andere waar de ruimte juist samenkomt. De opdracht was open, maar niet vlak: er moest een open bar in de indeling zitten, plus zowel afgezonderde als gedeelde ruimtes. Die spanning bepaalt de hele opzet.

De bar als schakel tussen eten, kijken en bewegen

De keuken-bar staat niet als los meubel in de ruimte, maar als onderdeel van de route. Je kijkt er langs naar de eethoek, waar houten stoelen en een grote tafel het beeld openen. Boven het werkblad hangt een donkere armatuur, slank en aanwezig zonder te overheersen. In de achtergrond zorgen openingen met bogen voor diepte, terwijl nisplanken en ingebouwde vakken de wand bruikbaar maken. Zo krijgt de open keuken bar in warm mediterraan interieur een praktische rol zonder het zicht te blokkeren.

In de barwand zit een reeks planken en nissen waar flessen zichtbaar worden opgesteld. De gepleisterde wand heeft een geelbruine, bijna aardse toon die goed werkt naast het hout van de stoelen en tafel. Dat contrast blijft rustig omdat de lijnen eenvoudig zijn gehouden. Ook de zwarte details dragen daaraan bij: een smalle draagconstructie, enkele donkere armaturen en de strakke randen van het beslag. De ruimte leest daardoor helder, zelfs wanneer er meerdere materialen samenkomen.

Open indeling interieur met kamers die zich terugtrekken

Naast de centrale ruimte zijn er beschutte plekken opgenomen. Een boogvormige nis met twee fauteuils laat zien hoe het project met terugliggende zones werkt. De opening omlijst de zithoek bijna als een kamer binnen de kamer. De lichte tegelvloer loopt door, maar de kromming van de wand maakt de overgang voelbaar. Dat is precies wat de open indeling interieur hier interessant maakt: er is ruimte om samen te zijn, maar ook plekken die zich terugtrekken achter een wand of onder een boog.

Op andere plekken verschijnt diezelfde logica in een trap- en overloopzone. De wand springt naar binnen in afgeronde vormen, met een opening die meer weg heeft van een nis dan van een strakke doorgang. Boven die opening hangt een sculpturale lamp met meerdere bollen. Het licht hangt laag genoeg om de ruimte te lezen als een tussenzone, niet als een doorgang die je achteloos passeert. De open indeling interieur krijgt zo ritme, met zichtlijnen die afwisselen tussen breed en ingekaderd.

Bogen, rondingen en zachte randen in de architectuur

De ronde en boogopeningen sturen het karakter van het hele project. Ze duiken op in ramen, doorgangen en uitsparingen, telkens met een andere schaal. Soms omlijsten ze een stoel, soms een zicht op het terras, en soms enkel een stuk licht aan de andere kant van de wand. Die herhaling maakt de plattegrond leesbaar zonder dat alles gelijk wordt. Ook de meubels volgen dat beeld: ronde fauteuils, een ovale badvorm en lampen met bolvormige elementen versterken de zachte lijnen.

De afwerking blijft aards. Kalkpleister en hout bepalen het grootste deel van het beeld, aangevuld met metselwerk, natuursteenachtige tegels en enkele zwarte metalen accenten. In de beelden is te zien hoe die materialen niet allemaal tegelijk de aandacht vragen. Het pleisterwerk vangt het licht, het hout brengt een rustig contrapunt en de steenachtige vloeren houden de overgang naar de patio stevig. Daardoor leest de kalkpleister en hout afwerking niet als decor, maar als de drager van de ruimte.

De binnenhof met beplanting als tweede vertrek

De binnenhof met beplanting ligt niet aan de rand van het project, maar midden in de ervaring. Groene planten groeien langs wanden, in nissen en tegen balustrades, waardoor de patio zichtbaar de binnenruimte binnen trekt. De lichte bestrating reflecteert het daglicht en laat de schaduwen van bladeren scherp uitkomen. Vanuit verschillende openingen kijk je er recht op uit. Het resultaat is een binnenruimte die evenveel buitengevoel als beschutting biedt, zonder dat die twee elkaar overschreeuwen.

Ook de terrassen sluiten daar direct op aan. Een tegelvloer loopt door naar buiten, waar ligbedden onder een arcade van bogen staan. In een ander beeld verschijnt een tiled buiten waterbak, omringd door betegelde wanden en een ronde wandlamp. Het water is hier niet bedoeld als groot gebaar, maar als zichtbaar onderdeel van een compacte buitenzone. Samen met de cactus- en vetplantachtige beplanting krijgt de patio een drogere, sculpturale laag. De binnenhof met beplanting blijft daarbij steeds het middelpunt van de beleving.

Licht dat de nis laat spreken

In de meer besloten delen verandert het licht de ruimte sterk. Een nis met warm licht trekt de aandacht naar uitsparingen in de wand, vooral in de wellnessachtige zone waar de contouren van een opening bijna gloeien. Dat effect is subtiel, maar precies genoeg om de diepte van de wand zichtbaar te maken. In combinatie met tegels en metaalaccenten ontstaat een kamer die stiller aanvoelt dan de bar en de patio. De vrijstaande ronde badkuip staat daar als los object, met genoeg ruimte eromheen om de vorm te laten spreken.

Die badruimte is geen overdaad aan details, maar een reeks heldere lijnen: een ronde kuip, een stevige achtergrond in steen of steenlook, en openingen die het licht in lagen binnenhalen. De nis met warm licht zorgt voor focus, terwijl de gladde oppervlakken het beeld rustig houden. Ook hier werkt de opzet van het pensionconcept door: gedeelde ruimtes liggen niet ver weg, maar de privéplekken krijgen voldoende begrenzing. Zo blijft het ontwerp leesbaar, van bar tot badkamerzone.

Materiaalritme dat de route stuurt

Wat in dit project het meest opvalt, is de manier waarop materialen de beweging sturen. Hout markeert zitplekken en tafels, pleister benadrukt de dikte van wanden, en metaal trekt lijnen waar een doorgang of scheiding nodig is. Het rooster- of gaaselement werkt daarbij als visuele filter. Je kijkt erdoorheen, maar niet onbeperkt. Daardoor ontstaan kleine vertragingen in de route, precies op de punten waar de plattegrond van open naar besloten gaat. Dat maakt de open keuken bar in warm mediterraan interieur overtuigend als ruimtelijk middelpunt.

Diezelfde aandacht voor schakels zie je terug in de eetruimte. Een grote houten tafel staat onder een opvallende hanglamp met meerdere bollen en steenachtige cilinders. De armatuur trekt de as van de kamer omhoog, terwijl de tafel juist breed en horizontaal blijft. Aan de wand vormt het roosterwerk een nuchtere achtergrond voor de stoelen. Het is een eenvoudige compositie, maar wel een die alle onderdelen laat samenwerken zonder ze glad te strijken. In de kern blijft het een pensionconcept waarin delen, kijken en terugtrekken met elkaar in evenwicht zijn gebracht.