Het witte plafond is weggenomen, waardoor de oude houten spanten weer de hoofdrol krijgen. In de woning in oude kapel blijft de hoogte van de voormalige kerkzaal voelbaar, maar de ruimte werkt nu als een huis dat helder en leesbaar is ingedeeld. Het zicht op de constructie geeft het interieur een direct ritme: hout boven, glad stucwerk eronder, en daartussen een open vloer die de overgang maakt tussen het monumentale volume en het dagelijks wonen.

De kapel als woning gelezen vanuit de constructie

Bij de kapel renovatie naar woning is niet geprobeerd om het grote gebaar van de oorspronkelijke zaal te verkleinen. Het volume blijft ruim, met zichtlijnen die ver over de leefruimte lopen. Op de verdieping is een centraal geplaatst blok toegevoegd, zodat er extra leefruimte ontstaat zonder dat de open schaal verloren gaat. Daardoor leest het interieur nog altijd als één hoge ruimte, maar met een tweede laag die de plattegrond verdicht en bruikbaar maakt.

Die ingreep werkt vooral omdat de zichtbare houten spanten niet zijn weggestopt. Ze lopen als een reeks rustige lijnen door het beeld en geven richting aan de lange ruimte. Onder die constructie ligt wit stucwerk, glad en licht, waardoor het hout sterker afsteekt. De woning in oude kapel krijgt zo een helder contrast tussen oud skelet en nieuwe afwerking, zonder dat de ruimte zwaar wordt.

Meer vloeroppervlak boven, rust beneden

De verdieping voegt gebruiksruimte toe op precies de plek waar dat kan, zonder de hoofdruimte vol te bouwen. Het centrale blok staat als een compact element in het midden en houdt de randen van de zaal open. Vanaf beneden blijft daardoor zichtbaar hoe de kapel van binnen werkt: een hoge omhulling, een duidelijke trapbeweging en daarboven de nieuwe laag die het wonen completer maakt. Het resultaat is geen ingreep die alles dichtzet, maar een uitbreiding die zich voegt naar het bestaande volume.

In de beleving van de ruimte speelt ook de trap een duidelijke rol. Donkere wanden en slanke verticale elementen geven de verticale beweging gewicht, terwijl het wit van de omliggende plafonds en muren het licht terugkaatst. De woning in oude kapel wordt daardoor niet alleen een renovatie van een monumentaal casco, maar ook een oefening in richting geven: van vloer naar verdieping, van open zaal naar ingekaderde leefplekken.

De houten spanten als vaste maat in het interieur

Juist de houten spanten maken het plafondbeeld leesbaar. Ze markeren de overspanning van het gebouw en houden de schaal van de oude kerkzaal voelbaar in elke ruimte eronder. In de eetkamer en langs de overloop wordt dat extra duidelijk: wit, hout en schaduw liggen dicht op elkaar, zonder overdaad. De constructie is zichtbaar, maar niet nadrukkelijk afgelijst; ze hoort simpelweg bij de manier waarop dit huis nu leeft.

Ook de meubels en vaste onderdelen blijven ingetogen tegenover die houten bovenbouw. Een strakke keukenwand in grijs en donker vult de ruimte niet op, maar zet zich af tegen de lichte omhulling. Zo ontstaat een interieur waarin de kapel renovatie naar woning niet draait om decoratie, maar om het zichtbaar houden van wat het gebouw van zichzelf al heeft: hoogte, draagkracht en een rustige, lange as.

Een grote opening aan de tuinzijde

Aan de achterzijde is een royale nieuwe opening gemaakt die de woonruimte direct met de tuin verbindt. Die doorbraak verandert de manier waarop de woning leest. Waar eerst een gesloten wand zat, komt nu daglicht diep naar binnen en loopt het zicht zonder onderbreking door naar buiten. De achtergevel is daarbij als niet-monumentale uitzondering behandeld en juist daardoor vrijer benaderd, met steen en glas als duidelijke middelen.

De woning met grote glazen opening krijgt daarmee een ander tempo. Binnen en buiten liggen dichter bij elkaar, maar zonder dat het huis zijn massa verliest. De opening werkt als een brede uitsnede in de achterwand, waarin het terras en het groen op een directe manier zichtbaar worden. Niet de volledige gevel, maar dat ene gebaar bepaalt de relatie met de tuin: een harde wand die openbreekt, en een leefruimte die daarop reageert.

Boogvormen, glas en zicht op het groen

In meerdere beelden keren boogvormige openingen terug. Ze verzachten het metselwerk en geven de gevel een ritme dat past bij de geschiedenis van het gebouw. Tegelijk zorgen de zwarte kozijnen en grote glasvlakken voor een scherpe lijn naar buiten. Een boograam naar tuin is hier geen losse toevoeging, maar onderdeel van de manier waarop licht, uitzicht en muurvlak zich tot elkaar verhouden.

Vanaf binnen is dat effect meteen merkbaar. Het daglicht valt via de boogvormige raamopeningen langs de witte wanden naar binnen en maakt de overgang naar de tuin zichtbaar, ook als je nog midden in de woning staat. Buiten is er een terras met een duidelijke verharding en een groene rand daarachter. De grote ramen brengen dat beeld naar binnen, zodat de ruimte niet ophoudt bij de glaslijn maar doorloopt in de blik.

Licht, steen en hout in dezelfde lijn

De materialiteit blijft terughoudend en precies. Hout keert terug in de constructie, steen vormt de vaste buitenlaag en glas opent de tussenruimte. Binnen overheersen lichte vlakken, afgewisseld met een donkere trapwand en een keuken die strak in het volume staat. Die combinatie maakt de woning in oude kapel leesbaar in lagen: eerst de ruimte, dan de constructie, en pas daarna de inrichting.

Ook de slaapkamer en andere bovenliggende ruimtes profiteren van de zichtbare houten constructie. Daar wordt de kapel renovatie naar woning zachter in toon, met een boogvenster, wit stucwerk en daglicht dat over de oppervlakken schuift. De oude kapel laat zich hier niet wegdrukken door de nieuwe functie. Ze blijft aanwezig in de maat van het dak, in de gebogen openingen en in de manier waarop de tuin telkens weer in beeld komt.

De buitenwand aan de achterzijde sluit dat verhaal af met baksteen en boogopeningen die het monumentale karakter niet kopiëren, maar wel verder lezen. Het huis werkt van binnen naar buiten en weer terug: van de zichtbare houten spanten naar de grote glaspartij, van de woonkamer naar het terras, van de oude zaal naar een woning die de oorspronkelijke ruimte laat spreken.