De open vide trap trekt meteen het zicht door het huis. Vanaf de leefruimtes loopt de blik langs glas, staal en open treden naar het nieuw bruikbare souterrain, waar extra kamers zijn ingepast. De ingreep draait niet om één ruimte, maar om de verbinding tussen niveaus. Het voormalige souterrain had een stahoogte van 180 cm en is verdiept tot een verblijfsruimte met een tv-kamer, logeerkamer met badkamer en een kleine werkruimte.

Een trap die de onderkelderde woning zichtbaar maakt

De trap is meer dan een doorgang. In de nieuwe uitbouw met open vide vormt hij een lang verticaal zicht dat verschillende verdiepingen met elkaar laat praten. De glasafscherming en donkere leuning houden het beeld licht, terwijl de open treden de constructie leesbaar maken. Daardoor voelt het souterrain niet als een afgesloten laag onder de woning, maar als een volwaardig onderdeel van de plattegrond. De route naar beneden blijft in één oogopslag begrijpelijk.

Die openheid werkt ook naar de tuinzijde toe. Grote glasdeuren brengen daglicht diep het interieur in en verbinden de vide met het terras. Op de foto’s is te zien hoe de trapzone langs de raamopeningen loopt, met een lange zichtlijn over meerdere niveaus. Het is precies daar dat de onderkelderde woning haar nieuwe schaal laat zien: beneden is ruimte gemaakt voor verblijf, boven blijft de woning rustig leesbaar.

Verblijfsruimte in souterrain met eigen functies

Het souterrain is niet alleen technisch opgewaardeerd, maar ook inhoudelijk ingevuld. Er kwam ruimte voor een tv-kamer, een logeerkamer met badkamer en een kleine werkruimte. Die indeling maakt van een voormalige berglaag een reeks kamers die echt gebruikt kunnen worden. In de beelden blijft het materiaalgebruik rustig: lichte wanden, strakke kaders en vloeiende overgangen tussen de zones, zonder dat de verdieping aan het oog wordt onttrokken.

Juist de combinatie van onderkeldering en open vide trap maakt dit deel van het huis overtuigend. De trap brengt lucht in de diepte, terwijl de nieuwe uitbouw het souterrain als onderdeel van het totale ontwerp behandelt. Er ontstaat geen losse aanbouw naast de woning, maar een ingreep waarbij beneden en boven in één beweging zijn gedacht. Dat is zichtbaar in de manier waarop het licht naar binnen valt en zich over de trap en vide verspreidt.

Bel-etage met vernieuwde materialisatie en vaste indeling

Op de bel-etage is de vertrouwde opzet van woonkamer, eetkamer en keuken behouden. De kamers liggen nog steeds in dezelfde volgorde, maar de afwerking is opnieuw gelezen. Nieuwe materialen geven de verdieping een strakkere uitstraling zonder de oorspronkelijke kamerstructuur te veranderen. Daardoor blijft de etage rustig in gebruik, terwijl de oppervlakken scherper reageren op het daglicht en op de zichtlijnen vanuit de trapzone.

De keuken met keukeneiland is een van de duidelijke beeldpunten in het interieur. Een licht blad met steenachtige tekening staat tegenover een doorlopende kastenwand met ingewerkte afzuiging. Ernaast ligt de eetzone, waar het licht van boven en van de tuinopening elkaar ontmoet. De keuze voor een helder werkvlak en rustige wandopbouw houdt de ruimte open, ook wanneer je van de ene kamer naar de andere kijkt.

In de leefverdieping verschuift de aandacht steeds naar details: een verzonken spoelbak, strakke raamkaders, wandvlakken in lichte tinten en een duidelijke lijn tussen vloer en maatwerk. Het zijn kleine ingrepen, maar samen bepalen ze hoe de ruimtes aanvoelen. De keuken staat niet los van de woning; hij maakt deel uit van dezelfde verbouwing waarin ook de onderkelderde woning en de open vide trap centraal staan.

De bovenverdieping rond een centrale kern

Op de eerste verdieping ligt de badkamer samen met de walk-in closet in het midden van de plattegrond. Daardoor kunnen alle drie de slaapkamers een gevelraam krijgen. De indeling is nuchter en precies: de gesloten functies bundelen zich in de kern, terwijl de kamers langs de buitenzijde licht en uitzicht behouden. Het effect is direct leesbaar in de plattegrond en in de manier waarop de ramen de slaapkamers openen.

De badkamer met dubbele wastafel laat zien hoe strak die centrale zone is uitgewerkt. Een doorlopend werkblad draagt twee kommen, terwijl een glazen douchewand en grijze tegelwand het beeld afbakenen zonder het zwaar te maken. De materialen blijven rustig en duidelijk. De ruimte is niet opgezet als een los object, maar als onderdeel van een bovenverdieping waar de kamers zich logisch rond de kern scharen.

Ramen, kastwanden en looplijnen

De plaatsing van badkamer en walk-in closet in het midden zorgt voor heldere looplijnen. Vanuit de slaapkamers kijk je niet eerst tegen gesloten wanden aan, maar naar buiten via het gevelraam. Dat geeft de verdieping een meer open rand, terwijl de centrale zone de praktische functies opvangt. In de foto’s is die opbouw goed te volgen: lichte wanden, een compacte kern en kamers die aan de gevel worden vrijgemaakt.

Ook hier speelt materialisatie een belangrijke rol. De afwerking sluit aan bij de rest van het huis, met strakke oppervlakken en rustige overgangen tussen deuren, kasten en wanden. Er is geen overdaad aan details nodig om de verdieping te laten werken. De indeling doet het werk, geholpen door de keuze om functies in het midden te plaatsen en de slaapkamers langs de buitenzijde te laten liggen.

Terras en tuin tussen hoge wanden en grote tegels

Buiten ligt een stedelijke tuin met grote terrastegels en hoge grijze wanden. De verharding is breed opgezet en volgt een rustig raster, met borders die de randen verzachten. Vanaf binnen gezien vormt het terras een verlenging van de leefruimte, vooral waar de glasdeuren de overgang bijna vlak maken. De buitenruimte is compact, maar door de heldere opbouw krijgt ze genoeg diepte om als tweede verblijfsplek te functioneren.

De nieuwe uitbouw sluit hieraan aan via de vide en de trap, waardoor binnen en buiten in dezelfde zichtlijn liggen. Het terras beeldt niet uit in decoratie; de stenen vlakken, de hoge erfgrenzen en de beplanting aan de randen bepalen de sfeer. In combinatie met de onderkelderde woning ontstaat zo een verbouwing waarin hoogte, licht en looproute samen het plan dragen. De tuin is daarmee geen sluitstuk, maar een zichtbaar onderdeel van de ruimtelijke ingreep.

Fotografie: ARHK architecten