Een rechthoekig zwembad trekt meteen de aandacht, maar het is de opbouw eromheen die deze stadstuin met zwembad draagt. Lage borders, een wintergroene haag en een verhoogde vlonder zorgen voor duidelijke randen tussen water, zitplek en looplijn. Het resultaat is geen losse buitenruimte, maar een reeks plekken die dicht op elkaar liggen en toch elk hun eigen plek houden. Ook boven, op het dakterras met privacy, loopt dat idee door in bakken, lamellen en dezelfde materiaalkeuze.

Zwembad, haag en beplanting in één lijn

Rond het zwembad liggen beplantingsvakken die de harde lijnen van het water verzachten zonder het zicht te verliezen. De wintergroene haag vormt een gesloten achtergrond, terwijl het water juist open en licht blijft. In beeld valt vooral het contrast op tussen de strakke rechthoek van het bad en de gelaagde randen ernaast. Door die combinatie krijgt de tuin diepte, ook al is de oppervlakte beperkt. Het zwembad staat niet los in het midden, maar maakt deel uit van een zorgvuldig gelezen plan met meerdere niveaus in de tuin.

Naast het water ligt een verhoogde vlonder waar het outdoor salon ruimte krijgt. De opstelling is royaal, met een vuurtafel als middelpunt en een buitendouche in dezelfde zone. De achterwand met uitgelichte nissen trekt het oog naar zich toe, maar werkt tegelijk als rustig vlak achter de zitplek. Dat ene gebaar maakt de overgang tussen bewegen, zitten en kijken leesbaar. Vanuit het zwembadgebied verschuift de aandacht zo vanzelf naar een meer beschutte plek aan de rand van de tuin.

Een salon dat dicht bij het water blijft

Het outdoor salon ligt net boven het maaiveld en voelt daardoor los van het zwembad, maar nog steeds in contact met het water en het groen. Donkere frames, zachte kussens en de donkere omlijsting van de vlonder zetten de toon. De vuurtafel voegt een vast middelpunt toe zonder de ruimte te vullen. Omdat de buitendouche in dezelfde compositie is opgenomen, blijft het geheel compact en logisch. De tuin gebruikt hoogteverschil niet als truc, maar als manier om verschillende gebruiksmomenten naast elkaar te plaatsen.

Tafelen dicht bij huis, koken in het zicht

Bij het huis ligt een terras van keramische tegels waar eten en neerzetten vanzelfsprekend aanvoelen. De maat van de tegels en de rustige voeglijn maken de overgang van binnen naar buiten helder. Naast dit terras staat de buitenkeuken, waar de werkzone compact is gehouden. De opstelling met outdoor living in het achterhoofd laat zien hoe een kleine oppervlakte toch meerdere handelingen kan opnemen: koken, tafelen, neerzetten, doorlopen. Het is een praktische hoek, maar wel ingebed in dezelfde materialiteit als de rest van de tuin.

De buitenkeuken loopt visueel samen met de achterwand, waarin nissen zijn aangebracht en licht op de juiste punten valt. Dat effect is ook overdag aanwezig, maar juist in de schemering komt het sterker naar voren. De combinatie van steen, donkere accenten en heldere werkvlakken houdt de zone leesbaar. Het gebruik van een Big Green Egg blijft functioneel onderdeel van die keukenopstelling, zonder dat het de ruimte domineert. Het gaat hier vooral om de manier waarop koken, lopen en zitten in één buitenkamer zijn samengebracht.

Warme houttinten en zwart als dragende laag

Hout en zwart bepalen de toon van de tuin, maar nergens wordt het zwaar. De houten vlonder brengt ritme in de vloer, terwijl zwarte details de contouren aanscherpen. In de avond geven de randen van pad, terras en beplanting licht terug, waardoor de overgangen tussen de zones zichtbaar blijven. Die warme tuinverlichting is niet alleen decoratief; ze leest de ruimte opnieuw uit zodra het donker wordt. Vooral langs de vloer en rond de borders ontstaat een duidelijke lijn die de route stuurt.

Ook het groen is zorgvuldig verdeeld. In vakken, bakken en handgemaakte potten staan verschillende soorten bij elkaar, van fijn blad tot steviger volume en bloemrijke accenten. Daardoor krijgt de tuin een levendige rand, zonder dat de zichtlijnen verdwijnen. De beplanting staat niet overal even hoog of even dicht; juist dat verschil maakt de compositie spannend. Tussen hout, zwart en groen blijft voldoende rust over om de afzonderlijke onderdelen te laten spreken.

Privé op het dak zonder dicht te slaan

Op het dakterras met privacy werkt het ontwerp met plantenbakken en verticale lamellen. Die lamellen schermen af waar nodig, maar laten lucht en licht door. Daardoor blijft het terras open aanvoelen, ook al is het duidelijk begrensd. Dezelfde materialen keren terug als beneden: vlonders, keramische tegels en aluminium vormen de basis, aangevuld met groen. Zo ontstaat geen tweede, losstaande buitenruimte, maar een bovenlaag die aansluit op de tuin onderaan.

Lamellen, bakken en extra zitplaatsen

De aluminium lamellen hebben een dubbele rol. Ze brengen privacy en ze geven het dakterras een heldere achterwand. In de beeldserie verschijnt ook een scherm met een geometrisch patroon, dat in de avond oplicht tegen de donkere vlakken eromheen. Tegelijk bieden de aluminium boombanken extra zitplek, zonder extra losse meubels toe te voegen. De combinatie van bakken, schermen en zitranden maakt van het dak een plek waar je kunt blijven hangen, zonder dat de ruimte vol raakt.

Door de hoogte van het dakterras is het uitzicht anders dan beneden, maar de sfeer blijft verwant. Donkere lijnen, warme accenten in de verlichting en dezelfde materiaalkeuze zorgen voor continuïteit tussen de niveaus. Dat is precies waar dit ontwerp op inzet: geen decoratieve verdubbeling, wel een herkenbare taal die zich aanpast aan de plek. Zwembaden in de tuin krijgen hier gezelschap van een daklaag die niet alleen bekijkt, maar ook gebruikt wordt.

Avondbeeld met licht langs de randen

Zodra de verlichting aangaat, verandert vooral de rand van de tuin. De vloerlijnen lichten op, de beplanting krijgt contour en het water reflecteert de donkere omlijsting. In de schemering vallen de nissen, het lamellenscherm en de beplante vakken sterker op dan overdag. Dat geeft de tuin een duidelijke dieptewerking, omdat licht niet alleen boven maar ook laag bij de grond aanwezig is. Het is precies die gelaagde verlichting die de verschillende niveaus zichtbaar bij elkaar houdt.

De avondfoto’s laten zien hoe de stadstuin en het dakterras samen functioneren als één reeks buitenkamers. Beneden ligt het water als rustpunt, hogerop verschuift de aandacht naar loungen, koken en zitten. Tussen die delen lopen vaste materialen door: hout, keramiek en aluminium. Daardoor blijft de route leesbaar en krijgt elke zone een eigen accent. Wat overdag vooral ruimtelijk werkt, wordt ’s avonds een beeld van lijnen, licht en beplanting dat de hele buitenruimte optilt zonder het karakter van de afzonderlijke plekken uit te wissen.