Strakke lijnen in grijs beton trekken deze wellnesstuin direct uit elkaar in duidelijke zones. Het ene vlak ligt als terras naast de woning, een ander deel zakt via brede treden naar een lager niveau, verderop loopt een smal pad in grind langs de jacuzzi. Door die opbouw krijgt de tuin meer dan één gebruiksplek. Je stapt van een eetterras naar een loungehoek, van een pad naar een wellnesszone, terwijl hout, grind en beton elkaar steeds weer afwisselen.

Tuinkamers met elk een eigen moment van de dag

De indeling werkt als een reeks tuinkamers. Achterin ligt een loungeplek waar de avondzon nog net overheen valt, terwijl het eetterras met grote tafel juist ruimer en koeler aanvoelt door de ligging ten opzichte van de zon. Dat verschil in gebruik zit niet in losse meubels, maar in de plaatsing van verharding, randen en hoogteverschillen. De tuin met niveauverschillen stuurt het lopen vanzelf. Je kiest niet alleen een plek om te zitten, maar ook een route ertussen.

De rechthoekige vlakken maken dat ritme zichtbaar. Een terras ligt iets hoger dan het pad ernaast, een opstap markeert de overgang naar een volgend niveau en een border van grind houdt de harde lijnen scherp. Daardoor blijft de tuin leesbaar, ook al staan er meerdere functies dicht op elkaar. De pergola’s boven het eetterras versterken dat kamergevoel zonder de ruimte af te sluiten. Tussen de staanders en de liggers ontstaat een duidelijk plafond van buiten, terwijl het zicht naar de rest van de tuin open blijft.

Strakke tuinbestrating als drager van het ontwerp

De strakke tuinbestrating vormt de vaste basis onder het geheel. Op het loungeterras liggen grijze tegels van 60x60x7 cm. Aan de rand steken ze iets uit, waardoor het terras loskomt van de ondergrond en bijna lijkt te zweven. Dat detail is klein, maar het verandert de manier waarop je de vloer leest. De rand is niet alleen afwerking; hij trekt een lijn waar het terras stopt en het grind of de beplanting begint.

Verderop zorgen grote tegels van 100x100x12 cm voor een lang pad langs de jacuzzi. Door hun formaat krijgt dat loopspoor meer gewicht dan een gewoon tuinpad. Het loopt rustig door naast de wellnesszone en houdt de route helder. De traptreden van 100x40x20 cm leggen de hoogteverschillen vast in forse, bijna architectonische stappen. Ze geven de tuin met niveauverschillen structuur zonder dat de overgangen zwaar worden. Ook de verspringend geplaatste opsluitbanden hebben een functie: in het grind werken ze als staptegels en brengen ze beweging in een verder strakke verharding.

Grindpad met staptegels en duidelijke randen

Het grindpad met staptegels is een van de rustigste onderdelen van de tuin. De losse steen houdt geluid en kleur ingetogen, terwijl de betonnen staptegels precies genoeg houvast geven om het pad te lezen. Door de verspringende plaatsing ontstaat geen rechte marsrichting, maar een kleine versnelling in het lopen. Dat past goed bij een tuin die in zones is opgebouwd. Je beweegt niet door één groot oppervlak, maar langs randen, hoeken en overgangen.

De randen rondom dat grind zijn stevig gehouden. Lage betonnen kanten sluiten de vakken af, zodat het grind niet wegvloeit in de beplanting. Op de foto’s zie je hoe die lijnen de tuin opspannen: een strook tegels, een smal grindvak, een beplantingsrand, dan weer hout. Juist door die opeenvolging krijgt de wellnesstuin meer diepte. De materialen blijven herkenbaar, maar ze worden niet vlak naast elkaar gezet. Elk oppervlak krijgt een eigen rol in de looproute.

Wellnesszone met jacuzzi en buitendouche in de tuin

De jacuzzi staat niet als los object midden in het zicht, maar als onderdeel van een afgeschermde wellnesszone. Samen met de buitendouche in de tuin ligt hij zo geplaatst dat inkijk vanaf de buren wordt tegengegaan. Dat is geen decoratief gebaar, maar een ruimtelijke keuze. Verhoogde betonnen bakken en beplanting schermen de zone af en breken tegelijk de harde lijnen van de verharding. Zo krijgt de tuin privacy in de tuin zonder gesloten aan te voelen.

Op de beelden ligt de jacuzzi in een houten omkasting op een verhoogd platform, met een gladde betonnen rand eromheen. Het hout verzacht de massa van het bad, terwijl het beton de omliggende vloer stevig houdt. Dat verschil tussen zacht en hard, warm van kleur en koel van toon, maakt de wellnesshoek leesbaar vanaf verschillende kanten. De route ernaartoe blijft helder via het lange pad. Wie de zone bereikt, komt niet in een hoekje terecht, maar op een zorgvuldig afgebakend deel van de tuin.

Privacy in de tuin zonder gesloten gevoel

Privacy in de tuin ontstaat hier vooral door plaatsing. De beplanting staat niet overal even dicht, maar precies daar waar zichtlijnen moeten worden afgebroken. Steeneiken, siergrassen en vaste planten vangen de randen op, terwijl hogere bakken de hoogte van het groen ondersteunen. Daardoor blijft de wellnesszone beschut, maar niet benauwd. Het is een afscherming die werkt via lagen: beton aan de basis, groen daarboven, en daarachter de water- en doucheplek.

Die gelaagdheid zie je ook in de overgangen tussen droog en nat. De buitendouche staat niet los van de rest van de tuin, maar deelt de afgeschermde logica van de jacuzzi. Samen vormen ze een rustig eindpunt van een route langs terrassen en paden. Het beeld blijft helder omdat de materialen herhaalbaar zijn. Beton, hout, grind en beplanting keren terug, maar telkens in een andere verhouding. Daardoor voelt de zone niet repetitief, wel gericht.

Beplanting die het harde oppervlak breekt

Hoewel de tuin grotendeels uit verharding bestaat, blijft het groen goed zichtbaar. Dat komt door de manier waarop de borders zijn ingevuld. Siergrassen bewegen langs de randen, vaste planten brengen kleur in de vakken en steeneiken zorgen voor massa op enkele strategische plekken. In het beplantingsplan komen onder meer prachtkaars, kattenkruid en duizendknoop terug. Die mix houdt de overgang tussen terras, grind en beplantingsvak levendig zonder dat het beeld vol raakt.

De planten staan niet als losse decoratie tussen de tegels. Ze werken mee aan de opbouw van de tuin. In de foto’s zie je smalle plantstroken naast een strak tegelvlak, of een hoger vak dat het zicht naar de achterzijde gedeeltelijk wegneemt. Dat maakt de tuin minder voorspelbaar. Vanuit een loungehoek kijk je over een rand heen naar een volgende kamer, terwijl vanuit een pad een cluster groen juist de blik opvangt. De beplanting zet de schaal van de ruimtes neer.

Hout, pergola’s en de overgangen tussen de zones

Naast beton en grind brengen houten vlonderpaden een andere textuur in de tuin. Het hout loopt als een rustige strook langs de harde verharding en maakt de overgangen minder abrupt. Ook rond de lounge- en waterzone keert hout terug als omkasting of rand, waardoor de plekken niet alleen op niveau, maar ook in materiaal van elkaar verschillen. Die afwisseling is subtiel. Je ziet eerst de lijn, daarna pas het materiaal waaruit die bestaat.

De drie pergola’s boven het eetterras geven dat deel van de tuin een duidelijke maat. Ze markeren de plek waar je blijft zitten, eten en kijken, zonder de ruimte dicht te zetten. Samen met de overkapping bij de woning liggen ze op dezelfde hoogte, waardoor de lijn van huis naar tuin doorloopt. Dat detail werkt vooral in het totaalbeeld: het terras staat niet los van de woning, maar vormt een verlengde as naar de rest van de wellnesstuin. De pergola’s sluiten die as niet af; ze kaderen hem.

Wat dit ontwerp sterk maakt, is de manier waarop elke laag zichtbaar blijft. De tuinkamers zijn niet verzonnen met losse meubels, maar gebouwd met randen, tredes, grind, hout en planten. Daardoor krijgt de tuin een helder tempo. Je loopt van een loungeplek naar een eetterras, langs een grindpad met staptegels, naar een beschutte jacuzzi en buitendouche in de tuin. De wellnesstuin houdt die route rustig en precies, met genoeg variatie in materiaal en hoogte om het beeld in beweging te houden.

Fotografie – Robert Koelewijn
Aan het ontwerp werkten Taco Nas tuinontwerp en Hoveniersbedrijf van Spreuwel mee.