Een lage, bijna gesloten gevel aan de straatkant verbergt wat daarachter ligt: een moderne villa met binnentuin waarin de blik direct wordt gestuurd naar groen, glas en water. De woning staat gelijkvloers op een carré plattegrond, opgebouwd uit drie vleugels rond een half omsloten binnentuin. Daardoor ontstaat een duidelijke orde in het plan, maar ook een reeks verschuivende zichtlijnen. Vanuit de entree valt de blik niet op een representatieve hal, maar op de wijngaard in de tuin, het ruimtelijke hart van het geheel.

Carré-opzet rond een half omsloten binnentuin

De plattegrond werkt als een omarming. Drie vleugels schuiven rond de binnentuin, waardoor de buitenruimte niet aan de rand blijft liggen maar midden in het dagelijks gebruik zit. Aan de straatzijde houdt de woning zich in, met gesloten vlakken en weinig openingen. Aan de tuinzijde verandert dat volledig. Daar trekken glas en openingen de kamers naar buiten, terwijl de binnentuin de verschillende delen van het huis met elkaar verbindt. In die wisselwerking ligt de kracht van deze moderne villa met binnentuin.

Zichtlijnen die het plan openbreken

Zodra je binnenkomt, werkt de woning niet als een reeks losse kamers, maar als een route met gecontroleerde doorkijken. De entree legt meteen contact met de wijngaard, zodat het hart van het project al zichtbaar is voordat je verder loopt. Ook de half omsloten binnentuin speelt daarin mee: hij vangt licht, verdeelt de massa en brengt lucht tussen de vleugels. Het resultaat is een gelijkvloerse villa waarin de plattegrond niet alleen functioneel is, maar vooral ruimtelijk leesbaar blijft.

De wijngaard als middelpunt van huis en tuin

De wijngaard ligt niet als decor op afstand, maar als onderdeel van het dagelijks uitzicht. Tussen de rijen stokken ontstaat een ritme dat contrasteert met de strakke lijnen van de woning. In de tuin is ook een zwemvijver opgenomen; het spiegelende wateroppervlak voegt een rustige horizontale laag toe naast de beplanting en de verharding. Samen met de wijngaard in de tuin geeft die opzet het terrein een eigen logica, waarin landbouw, water en wonen elkaar raken zonder elkaar te verdringen.

Die combinatie van gebruik en beleving sluit aan op de voorwaarden van het terrein, waar de helft voor stadslandbouw wordt ingezet. De woning reageert daarop door niet alles op één gebaar te richten. De vleugels oriënteren zich verschillend, de tuin opent en sluit tegelijk, en de overgang tussen privéruimte en productieve buitenruimte blijft zichtbaar. In de beelden zie je hoe de wijngaard zich als structuur door de tuin heen trekt, terwijl de woning er met heldere randen naast staat.

Glas, hout en beton langs dezelfde lijn

Het materiaalgebruik is direct afleesbaar. Zwarte en witte gevelvlakken zorgen voor contrast, terwijl houten lamellen de harde lijnen verzachten zonder de compositie los te maken. Het dak is scherp gedetailleerd in aluminium en legt een dunne, precieze bovenrand over de volumes. Binnen verschuift de sfeer niet naar meer decoratie, maar naar rustiger materialen: zichtbare houten spanten, een lange houten keukentafel, grote glasvlakken en een betonvloer die doorloopt naar buiten. Zo blijft de overgang tussen binnen en buiten tastbaar.

Vooral die doorlopende vloer maakt de ruimte leesbaar. Wat binnen begint, loopt door onder het overdekte terras met glas en zet zich buiten voort als een verlenging van het interieur. Je ziet het terug in de foto’s: een lage terrasvloer, glaswanden, zwarte staanders en daarachter groen en water. De open leefruimte met glas krijgt daardoor niet alleen uitzicht, maar ook diepte. De woning voelt nergens opgeknipt; juist de randen tussen de materialen bepalen hoe groot en helder de ruimte aanvoelt.

Houten spanten in een open leefruimte

Boven de eet- en leefzone tekenen de houten spanten het plafond af. Ze brengen richting in de ruimte zonder het volume zwaar te maken. Onder die constructie staat een lange tafel, een eenvoudig gebaar dat de lengte van de kamer benadrukt. In combinatie met de brede puien wordt de kamer geen afgesloten binnenwereld, maar een open leefruimte met glas waarin de tuin continu aanwezig blijft. Het daglicht valt diep naar binnen en schuift over hout, beton en witte wanden.

Overdekt terras met glas tussen huis en tuin

Het overdekt terras met glas vormt de meest directe overgang in het project. Hier komen de verschillende materialen samen: een harde vloer, transparante schermen, donkere raamkaders en het ritme van de tuin daarachter. Op de beelden is te zien hoe de buitenruimte laag en langgerekt blijft, waardoor de woning stevig op het maaiveld staat. Het terras is geen los element, maar een schakel die de carré-opzet doorzet naar buiten en de tuin in onderdelen laat lezen.

Ook in de gevels blijft die bedachtzame opbouw zichtbaar. Een geveldeel in wit zet zich af tegen een zwart volume; elders zorgen houten latten voor een zachtere laag boven of naast de openingen. Die variatie is klein, maar effectief. Elk volume heeft zijn eigen karakter door vorm, oriëntatie en materialisering, terwijl de woning als geheel toch compact blijft. De straatzijde houdt afstand, maar aan de tuinzijde ontstaan openingen die de wijngaard, de zwemvijver en het terras voortdurend in beeld brengen.

Een woning die van buiten naar binnen wordt gelezen

De kracht van deze gelijkvloerse villa zit in de manier waarop de onderdelen op elkaar reageren. De gesloten randen aan de straatkant beschermen de binnenwereld, de binnentuin verdeelt het plan, en de wijngaard legt een ruimtelijk accent dat je vanuit meerdere punten ziet terugkomen. Door de combinatie van glas, hout en beton blijft elk deel herkenbaar. Niet één materiaal of één gevelbeeld domineert; het project werkt juist door de afwisseling tussen beslotenheid, transparantie en de lange lijnen van de tuin.

Ook de aangehaalde systeem- en materiaalbijdragen passen in die sobere opbouw: vlakke plaatbekleding, aluminium dakafwerking, geïsoleerde kozijnen, buitengevelstucwerk en open houten lattenbekleding. Ze verdwijnen in de achtergrond van het ontwerp, maar ondersteunen wel de strakke randen en de rustige maat van het huis. Wat overblijft in het beeld, zijn de grote gebaren: de carré plattegrond, de half omsloten binnentuin, de wijngaard in de tuin en het water dat het zicht opvangt.