Op de natuurlijke verhoging in het landschap ligt een modern landhuis natuursteen dat zich met drie bouwvleugels naar verschillende richtingen opent. Het ene zicht loopt naar de Engelse tuin, het andere naar het agrarisch gebied en verder naar het rivierenlandschap. Die driedeling is al van buiten af leesbaar in de massa, maar ook in de manier waarop de ruimtes elkaar opvolgen. Het huis is bedoeld voor uiteenlopende momenten: klein gezelschap, lange tafels, rust en doorloop.

Drie vleugels, drie gezichten naar het landschap

De opzet met drie bouwvleugels geeft het volume een duidelijke oriëntatie. Vanaf de donk kijkt het huis niet één kant op, maar spreidt het zich uit naar tuin, erf en water. Dat levert geen gesloten blok op, maar een compacte compositie die het landschap telkens anders benadert. De ligging op de verhoging geeft zicht, terwijl de lijn van de tuinmuren het gebouw juist stevig in het landgoed vasthoudt. In de gevels blijft die spanning tussen openheid en verankering voortdurend zichtbaar.

De robuuste basis van ruwe natuursteenbrokken maakt het huis zwaar in het maaiveld, alsof de onderste laag uit het terrein zelf is opgetrokken. Daarboven wordt de opbouw lichter: hout, glas en ranke kozijnen nemen het over. Die overgang is geen detail aan de rand, maar het hoofdidee van het huis. Het natuursteen basement landhuis draagt de slaapvertrekken, de tuinkamer met keuken en de bibliotheek, terwijl de woonverdieping zich daarboven losser gedraagt. Zo ontstaat een duidelijke stapeling van gesloten en open, vast en beweeglijk.

Natuursteen als dragende laag

Ruwe steenblokken bepalen het beeld van de begane grond. Tussen de vlakken lopen tuinmuren door, waardoor het landhuis niet alleen op het erf staat, maar er letterlijk in vastgrijpt. De steen wordt niet gladgetrokken of verfijnd gepresenteerd; de massa blijft zichtbaar. In combinatie met de brede vloerlijnen en de lage, horizontale houding van het gebouw ontstaat een rustige onderbouw die goed leesbaar blijft vanuit de tuin en vanaf de veranda’s.

Ook binnen zet die stevige basis zich voort. De bibliotheek en de tuinkamer met keuken liggen in de zone waar steen en buiten elkaar raken. De vloeren sluiten aan op de buitenruimte en de materiaalovergang blijft beperkt tot wat nodig is voor de constructie. Daardoor krijgt de onderbouw een bijna landschappelijke rol. Het is het deel van het huis dat de grond raakt, de tuin opvangt en de overgang naar de hogere woonlaag voorbereidt.

De woonverdieping in hout en glas

Boven op het steenwerk ligt een lichte woonlaag van hout en glas. Hier komen de hout en glas woonverdieping en de open plattegrond samen in ruimten die elkaar wel raken, maar niet inwisselbaar zijn. Iedere woonruimte heeft een eigen uitzicht en een eigen schaal. Door de grote vensters blijft het landschap dichtbij, zonder dat het interieur zijn eigen maat verliest. Houtvlakken en glasopeningen wisselen elkaar af en maken de bovenbouw visueel veel lichter dan de onderlaag.

De grote glaspartijen stalen kozijnen trekken de gevel op in hoge, smalle vakken. Het glas loopt door tot aan de vloer, waardoor de grens met buiten minder hard wordt. In combinatie met doorlopende flagstone vloeren en overstekken is de overgang van binnen naar buiten direct afleesbaar. Licht valt ver in de woning en tegelijk blijft de constructie slank. De open woonverdieping werkt daardoor niet als één grote zaal, maar als een reeks verbonden kamers met telkens een ander gezicht.

Veranda’s onder doorlopende overstekken

Rondom liggen veranda’s onder een reeks overstekken die de gevel horizontaal uitrekken. Die rand werkt als beschutting en als tussenruimte. Niet binnen, niet buiten, maar precies op het punt waar je even blijft staan. Vanuit de woonverdieping kijk je onder de daklijnen door naar de tuin en het water, terwijl de houten plafonds de buitenruimte een duidelijke afbakening geven. Het is deze veranda met overstek die de massiviteit van de steen verzacht zonder het huis zijn stevige houding te ontnemen.

De buitenruimte sluit op meerdere plekken aan op de woonlaag. Luie natuursteen buitentrappen verbinden de veranda’s met de tuin, zodat de route niet abrupt stopt bij de gevel. De treden liggen ruim en laag, meer als een verlengde van het erf dan als een strikt trappenhuis. Op sommige beelden wordt dat versterkt door een glazen balustrade langs het terras, waardoor het zicht open blijft en de rand van het bouwdeel leesbaar blijft. Zo krijgt de woning een reeks opeenvolgende buitenkamers.

Binnen buiten continuiteit in de loop van de dag

De binnen buiten continuiteit zit niet in één gebaar, maar in meerdere lagen tegelijk. De verdiepingshoge puien, de doorlopende vloeren en de overstekken zorgen ervoor dat het huis zich steeds opnieuw opent naar de tuin. In de avondbeelden lichten de glasvelden op tegen de donkere steen en wordt zichtbaar hoe de gevelopeningen de woonruimten markeren. Overdag verschuift dat beeld weer door het veranderende licht op hout, natuursteen en metaal. Het huis leest dan als een reeks openingen en schaduwstroken.

In het interieur speelt diezelfde lijnvoering door. Grote raamvelden brengen het landschap diep de woning in, terwijl de houten plafonds en de steenwanden de ruimten begrenzen. De modern landhuis natuursteen-combinatie wordt daar niet decoratief ingezet, maar als een duidelijk opgebouwde volgorde van materialen. Je ziet waar het huis rust op de grond en waar het zich opent naar uitzicht. De wenteltrap in het hart van de woning verbindt de twee hoofdlagen op een compacte manier en maakt die overgang van zwaar naar licht ook ruimtelijk voelbaar.

Een kleine ruimte onder het dak

Bovenin, enigszins verscholen, ligt een compacte ruimte om te wonen, werken en studeren. De plek zit onder het dak en voelt anders dan de open leeflaag eronder. Door de beperkte schaal en het brede uitzicht krijgt deze ruimte het karakter van een teruggetrokken plek in het groen. Niet groot, wel precies. De daklijn en de omliggende beplanting houden de ruimte deels uit zicht, waardoor het huis nog een tweede verdieping in de marge krijgt: stiller, kleiner en gericht op kijken.

Ook in de avond blijft die gelaagdheid zichtbaar. Verlichte vensters tekenen de open woonlaag af, terwijl de steenbasis donkerder blijft en de bovenbouw bijna loskomt van het landschap. Vanuit de tuin, vanaf het terras of langs de waterzijde valt vooral de opbouw op: steen onder, hout en glas boven, met veranda’s als tussenlaag. Dat maakt het landhuis leesbaar in één oogopslag, maar pas in de details wordt duidelijk hoe zorgvuldig de verschillende delen op elkaar reageren.

Fotografie – Ossip van Duivenbode