Robuust beton en vergrijsd hout zetten hier meteen de toon. De combinatie van ruwe architectuur en koele architectuur is zichtbaar in de zware betonranden, de verticale houten planken en de diepe schaduw onder het overstek. In dit poolhouse in beton en hout loopt het materiaalgebruik niet alleen over de gevel, maar ook door in de manier waarop volume en openingen zijn opgebouwd.

Een zwaar volume met een lichte doorgang

Het betonnen poolhouse leest als een compact volume dat scherp is uitgesneden. De open doorgang onder het overstek haalt gewicht uit de massa, terwijl de horizontale lijn van het beton de gevel strak afbakent. Daartegenover staan de verweerde houten planken, donker van toon en duidelijk verticaal gezet. Juist dat verschil tussen hard en zacht, vlak en reliëf, maakt de compositie direct leesbaar.

Op de foto’s valt ook op hoe de plankenstructuur verder wordt getrokken in de betonopbouw. Het patroon is niet decoratief toegevoegd, maar zit in de ruimtelijke logica van het geheel. Daardoor krijgt het betonnen poolhouse een rustige herhaling in het oppervlak, zonder dat de materialen aan eigen karakter inboeten. De wand lijkt daardoor minder op een los element en meer op een onderdeel van een zorgvuldig uitgelijnde schil.

Vergrijsd hout als tegengewicht voor beton

De vergrijsd hout gevelbekleding verzacht het harde beeld niet, maar tempert wel de massa van het beton. De planken zijn zichtbaar verweerd en hebben een droge, matte uitstraling die goed past bij de koele architectuur. Vanuit de detailbeelden is vooral de nerf en de verticale stapeling van de delen af te lezen. Die opbouw geeft de wand ritme, terwijl de betonranden eromheen juist stil en gesloten blijven.

Ook de overgangen zijn hier belangrijk. Beton en hout raken elkaar zonder veel omhaal, maar nooit slordig. In de hoekbeelden is te zien hoe een betonnen kolomwand en de houten vlakken elkaar afwisselen rond de opening. Het resultaat is een gelaagde compositie waarin elk materiaal een eigen rol heeft: beton vangt de constructieve lijn op, hout brengt schaal en maat terug in het beeld.

Diepte onder het overstek

Onder het grote betonnen overstek ontstaat een sterke schaduwzone. Die donkere band trekt de gevel visueel naar achteren en maakt de uitsparing van het volume goed voelbaar. De strakke rand van het beton tekent zich scherp af tegen het licht, terwijl de houten wand daarachter iets zachter oogt. In zo’n overgang wordt de maat van het poolhouse duidelijk: compact, maar niet gesloten.

Diepte speelt ook aan de binnenzijde van de opening. De vloer loopt vlak door en de ruimte blijft open genoeg om de tuin en het poolgebied altijd in beeld te houden. Er is geen harde breuk tussen beschut en buiten. De architectuur werkt met uitsneden, dikke randen en lange lijnen, waardoor het geheel ingetogen blijft en toch een duidelijke aanwezigheid heeft in de tuin.

Het terras loopt gewoon door

Het open poolhouse terras sluit direct aan op de vloerplaat. Dat maakt de overgang naar buiten opvallend eenvoudig: geen losse drempel, geen onderbreking die de route vertraagt. De bestrating langs het zwembad volgt diezelfde richting en trekt het zicht verder de tuin in. In het beeld met de terraskant en de waterlijn wordt duidelijk hoe het betonnen volume zich verhoudt tot de open ruimte eromheen.

De buitendouche staat als een functioneel element naast het terras, maar wordt niet los neergezet van de rest. Juist doordat het terras doorloopt, maakt het onderdeel uit van dezelfde beweging. Het poolhouse met buitendouche krijgt zo een duidelijke gebruikslaag zonder dat de open opzet wordt doorbroken. Materialen, looplijnen en randen houden elkaar hier in evenwicht, in een rustige maar precieze indeling.

Verbinding tussen woning, tuin en water

Een open en vloeiend karakter was een belangrijk uitgangspunt, en dat is in de ruimtelijke opzet goed af te lezen. Het betonnen volume staat niet als afgesloten object in de tuin, maar zoekt de relatie met de bestaande woning en de omliggende beplanting. De openingen zijn ruim genoeg om doorzicht te houden, terwijl de wanden het geheel nog altijd begrenzen. Zo blijft het poolhouse duidelijk afleesbaar als eigen plek binnen het buitengebied.

De lange lijnen in de compositie helpen daarbij. Ze verlengen de ruimte optisch en leggen nadruk op de richting van terras naar zwembad en tuin. De duplicatie van de achterwand versterkt dat effect: het beeld wordt compacter, maar ook gestructureerder. In plaats van een overvloed aan gebaren ontstaat een heldere opeenvolging van vlakken, randen en openingen die samen de maat van het project bepalen.

Materiaal en detail bepalen het ritme

De kracht van dit ontwerp zit in de manier waarop kleine verschillen zichtbaar blijven. De betonstructuur heeft putjes en oneffenheden, terwijl het hout een droge, verweerde huid laat zien. In de detailbeelden wordt dat contrast scherp. Het ene materiaal vangt licht met een korrelige huid, het andere breekt het licht in verticale lijnen. Samen maken ze de randen van het poolhouse leesbaar, zonder de compositie druk te maken.

Ook de buitenlamp nabij de gevelzone past in dat nuchtere beeld. Het armatuur blijft ondergeschikt aan de massa van beton en hout, maar markeert wel de overgang onder het overstek. Zo krijgt het betonnen poolhouse een gebruikslaag in de avond, terwijl de daglichtbeelden juist de schaduw, de hardheid van de randen en de rustige herhaling van de planken laten zien. Het resultaat is een architectuur die terughoudend blijft en toch precies is gearticuleerd.

Fotografie – Piet-Albert Goethals