Een zandkleurige baksteenlaag loopt horizontaal door de woning en zet meteen de toon: dit is een architectenwoning gezinswoning waarin wonen en werken apart blijven, maar wel in één duidelijk leesbare structuur passen. Het architectenkantoor is intern en extern losgekoppeld van het privédeel, zodat bezoekers niet door de gezinsruimtes hoeven te gaan. Die scheiding is zichtbaar in de opbouw van volumes, in de route door het huis en in de manier waarop de openingen zich naar tuin en terras richten.

Wonen en werken in twee duidelijke delen

De gezinswoning met kantoor werd opgevat als een huis met twee gezichten. Aan de ene kant ligt het werkdeel, met een eigen identiteit en een eigen toegang. Aan de andere kant ontvouwt zich het privéprogramma met leefruimte, kinderkamers en een aparte oudersuite. Daardoor blijft de woning leesbaar, ook wanneer meerdere functies tegelijk in gebruik zijn. De woning met architectenkantoor is niet opgebouwd rond een centrale salon, maar rond een heldere organisatie van zones die elkaar wel raken, zonder in elkaar op te gaan.

Die logica loopt door in de planindeling. Een ruime speelkamer krijgt daglicht en sluit aan op de slaapvertrekken van vier kinderen. Aan de andere zijde van de woning liggen keuken en leefruimte, met grote openingen naar het terras en het zwembad. Daar tussenin schuift een overdekte buitenleefruimte als extra kamer mee met het dagelijkse gebruik. Het resultaat is een woning waar de route van binnen naar buiten telkens opnieuw wordt geactiveerd, zonder dat de plattegrond onrustig wordt.

Een route die de woning groot laat aanvoelen en toch overzichtelijk houdt

Hoewel het huis ongeveer 550 m² telt, voelen de ruimtes niet afstandelijk aan. Dat komt vooral door de verhoudingen. De centrale trappenkoker neemt een duidelijke plek in en verbindt de verschillende niveaus op een bijna vanzelfsprekende manier. Brede gangen lopen door tot aan de leefruimtes, zodat overgang en bestemming elkaar niet bruusk afsnijden. De gezinswoning met kantoor krijgt daardoor een ruimtelijke diepte die je niet alleen ziet, maar ook ervaart wanneer je van de ene naar de andere zone beweegt.

De ouders kregen een volledig afgescheiden verdieping met slaapkamer, badkamer, dressing en thuisbureau. Die afbakening is niet alleen functioneel; ze maakt ook voelbaar hoe de woning verschillende ritmes toelaat. Kinderkamers, leefruimte, werkplek en oudersuite hebben elk hun eigen plek. Tegelijk blijft de connectie met buiten overal aanwezig, via zichtlijnen, openingen en de manier waarop de volumes zich rond tuin en terras schikken.

Een zwembadzone die deel uitmaakt van de woonroute

Het zwembad ligt niet als los element naast het huis, maar als onderdeel van de dagelijkse circulatie. De keuken en leefruimte kijken uit op het water, terwijl het overdekte terras de overgang opvangt tussen binnen en buiten. Boven het zwembad hangt een architecturaal geïntegreerd zwevend terras, bijna als een wipplank die het volume aftekent. Die ingreep geeft de buitenruimte spanning, maar ook een duidelijke afbakening. De binnen buiten verbonden beleving ontstaat hier niet door grote woorden, maar door openingen, overgangen en het zicht op water en steen.

Rond het zwembad ligt een vlakke verharding die het geheel rustig houdt. De randdetails zijn scherp uitgewerkt, met aansluitingen die de buitenruimte strak laten lezen. Onder het overstek en langs de overdekte zone komt een donkere lijn terug in de afwerking, waardoor de horizontale laag van de woning sterker wordt. Zo krijgt het buitenleven een architecturale onderbouw, zonder dat de ruimte zwaar oogt.

Natuurlijke materialen die de ruimtes zacht houden

Het interieur bestaat uit een beperkt palet van natuurlijke materialen: travertijn op de vloer, walnoot in het interieur, parket in de leefzones en linnen gordijnen voor de ramen. Die combinatie werkt omdat elk materiaal een andere rol speelt. Travertijn houdt de grote oppervlakken rustig, walnoot brengt diepte in kasten en maatwerk, en het parket verzacht de overgang naar de kamers. De natuurlijke materialen interieur zijn hier geen decor, maar de dragers van de hele binnenruimte.

De keuze voor een zandkleurige gevelsteen sluit daarop aan. De steen werkt mee met het licht en blijft tegelijk levendig genoeg om de gevel niet vlak te maken. In de loop van de dag verandert de tekening van de baksteen onder invloed van schaduw en zon, vooral waar de gevel zich plooit rond afgeronde volumes en overkragingen. De architectuur krijgt daardoor een tactiele laag die je van dichtbij leest, in plaats van alleen vanop afstand.

Baksteenlagen, voegen en scherpe randen

De woning wordt gedragen door uitgesproken horizontale overkragingen. Ze geven de volumes een duidelijke richting en maken de massa lichter, zonder dat de bouw terugwijkt. De gevelstenen liggen koud tegen elkaar, met horizontale voegen van 2 cm die schuin zijn uitgeschraapt. Dat detail is subtiel, maar het stuurt de hele geveltekening. De baksteen, de voeg en de schaduw van de rand werken samen in een ronde bakstenen gevel die tegelijk stevig en verfijnd aanvoelt.

Om die horizontale lijn verder aan te zetten, werd de afwerking van de overkragingen verfijnd met een zwarte zinken kraal. Ook in de terrassen keert dezelfde lijn terug, zodat gevel en buitenvloer visueel op elkaar reageren. Aan de kopse kanten van de terrastegels zorgen op maat gemaakte profielen voor een strakke beëindiging. De detaillering is precies, maar nooit nadrukkelijk aanwezig. Ze laat vooral zien hoe randen, voegen en platen elkaar opnemen.

Het bijzondere aan de gevel is dat de baksteen niet enkel als huid werkt. Door de afgeronde volumes, de terugliggende delen en de openingen in donkere profielen ontstaat een spel tussen massief en transparant. De grote glaspartijen zetten de schaal van het huis open naar de tuin, terwijl de metselwerkvlakken de woning weer verankeren in de grond. Dat evenwicht tussen gesloten en open geeft de buitenzijde haar spanning, zonder dat ze druk wordt.

Een huis dat vanuit de plek is opgebouwd

De uitgangspunten van het ontwerp liggen in het terrein zelf. Niet als beperking, maar als vertrekpunt. De architectuur volgt de specifieke eigenschappen van de plek en vertaalt ze naar een plan dat logisch aanvoelt. Daardoor oogt de woning niet als een vorm die ergens is neergezet, maar als een antwoord op wat de omgeving al aanreikt. De combinatie van baksteen, glas en donkere randafwerking versterkt dat effect, net als de manier waarop terras, zwembad en gebouw zich op elkaar afstemmen.

Ook de samenwerking tussen de bouwpartners zit ingebakken in het resultaat. De stenen moesten precies passen, de staalstructuur en de afwerking moesten op elkaar worden afgestemd, en de uitvoering vroeg om nauwkeurige coördinatie. Het eindbeeld laat die inspanning niet breed uitgemeten zien, maar je merkt ze wel in de scherpe aansluitingen, de strakke lijnen en de rustige overgang tussen materialen. In die zin is de woning vooral sterk door wat zorgvuldig onzichtbaar blijft: maatvoering, volgorde en afwerking.

Zo ontstaat een overdekt terras met zwembad dat niet los naast het huis staat, maar mee de ruimtelijke identiteit bepaalt. De openingen, de baksteenboog, de glazen wand en de terugkerende horizontale lijnen verbinden het geheel zonder het te vergladden. Binnen en buiten blijven herkenbaar als aparte werelden, maar ze spreken dezelfde taal van steen, licht en afgemeten verhoudingen.

Broninformatie: architectuur en interieur als totaalconcept; natuurlijke materialen; gedetailleerde afwerking; woning met woon- en werkfunctie; overdekte buitenleefruimte; zwembadzone met zwevend terras.

Fotografie: Tijs Ketsman