De eerste indruk komt van het hout. Panelen, open vakken en strakke kastenwanden leggen een rustige laag over een interieur waarin staal en constructie zichtbaar blijven. Juist die spanning maakt dit industrieel-modern woonhuis leesbaar: zachte materialen tegen een harde draagstructuur, met licht dat langs de randen van de ruimte glijdt. Het huis is opgebouwd uit twee sterk verschillende delen, maar binnen valt vooral op hoe zorgvuldig die overgang is uitgewerkt.

Twee woningdelen, één heldere leefroute

De samenvoeging van een historisch deel en een modern woondeel vormt de basis van de ingreep. In plaats van de verschillen weg te poetsen, laat het interieur ze naast elkaar bestaan. Een bakstenen muur verschijnt door het glas, terwijl binnen zwarte kaders, grijze staalprofielen en houten inbouw zich blijven aftekenen. Daardoor krijgt het huis een duidelijke gelaagdheid: oud en nieuw delen dezelfde route, maar spreken elk een eigen materiaaltaal.

Die route loopt langs open leefruimtes waar keuken, zitplek en overgangszones in elkaar schuiven. De ruimte opent zich niet met één groot gebaar, maar met opeenvolgende details: een nis, een trap, een kastwand, een raam. Dat ritme houdt het interieur overzichtelijk. Tegelijk ontstaat er genoeg diepte om de woning als een familiehuis te laten werken, met plekken om samen te komen en andere hoeken die juist rustiger aanvoelen.

Hout als tegenwicht voor de zichtbare constructie

Op verschillende plekken keren geprofileerde houten vlakken terug. Soms als lamellenwand, soms als gesloten kastdeel, soms als open rek met kleine vakken. Het materiaal verzacht de aanwezigheid van balken, leidingen en een zichtbare stalen constructie, zonder die uit beeld te halen. Vooral in de woonkamer werkt dat goed: de constructie blijft aanwezig als onderdeel van de ruimte, terwijl het hout de harde lijnen visueel opvangt.

De afwerking is ingetogen maar precies. Rechte voegen, smalle openingen en herhaling in de panelen zorgen voor rust, terwijl de donkere metalen verbindingen juist spanning brengen. Dat contrast is nergens decoratief ingezet. Het volgt de bouwkundige logica van het huis en geeft de grote ruimte schaal. Een houten lamellen wand doet daarbij meer dan verbergen; ze ordent ook de wandvlakken en trekt de aandacht naar de lengte van de ruimte.

Maatwerk interieur dat de ruimte stuurt

Het maatwerk interieur is niet opgebouwd als losse meubels in een open kamer, maar als een reeks vaste ingrepen die de woning richting geven. Boekenvakken, kasten en nisjes lopen door tot aan de plafonds of sluiten aan op de trapzone. Daardoor blijven looplijnen vrij en krijgt de woonkamer een rustige achtergrond. In de keuken en leefruimte zit de aandacht in de overgang tussen hout, metaal en glas, niet in afzonderlijke objecten.

De open keuken met maatwerk laat dat duidelijk zien. Donkere metalen omlijstingen markeren de vakken, terwijl houten planken en ingebouwde delen de opstelling minder hard maken. Vanuit de zithoek blijft de keuken onderdeel van het geheel, maar de maatvoering houdt alles onder controle. Dat maakt de ruimte bruikbaar op een alledaagse manier: apparaten, boeken en servies verdwijnen in vaste delen, terwijl het hout zichtbaar blijft als dragend beeld.

De trap als zichtbaar middenstuk

De trap met metalen draagstructuur trekt de blik omhoog. Houten treden liggen tegen een slanke constructie aan, waardoor de trap licht oogt ondanks zijn stevige rol in de woning. In de verschillende beelden keert dat element terug als een scharnier tussen niveaus. De trap is niet weggewerkt, maar juist zichtbaar gehouden als onderdeel van het interieur. Dat past bij de rest van het huis, waar constructie en afwerking voortdurend samen in beeld komen.

Rond de trap wisselen harde en zachte materialen elkaar af. Een grijze metalen rand, een donker plafond met balken en kabels, vervolgens weer hout en textiel bij de raampartijen. Die volgorde maakt de overgang tussen verdiepingen minder abrupt. Door de trap midden in de zichtlijn te plaatsen, krijgt de woning een duidelijke ruimtelijke oriëntatie. Wie naar boven kijkt, ziet meteen hoe de verschillende delen van het huis met elkaar verbonden zijn.

Licht, gordijnen en het ritme van de ramen

Grote glaspartijen brengen veel daglicht diep de woning in. Voor de ramen hangen lange gordijnen die het harde contrast van staal en hout verzachten zonder de ruimte dicht te trekken. In de zithoek staat een ronde tafel dicht bij het raam, met zicht op een bakstenen buitenmuur. Het beeld is rustig en stedelijk tegelijk: glas, textiel en gemetselde achtergrond in één zichtlijn.

Ook in de slaapkamer speelt dat raamritme een rol. De grote opening naast het bed laat het licht breed binnenvallen, terwijl de gordijnen de wand optisch verlengen. Er is weinig afleiding nodig; het bed, het raam en de stofbanen doen het werk. Zo verschuift de sfeer van de woning mee met de plek in huis: meer open in de leefruimte, stiller in de slaapzone, maar steeds met dezelfde heldere omgang met licht en lijn.

Warme details in een stedelijke huid

De stedelijke uitstraling zit hier niet in een hard statement, maar in de manier waarop materialen samenkomen. Baksteen blijft op afstand zichtbaar, staal verschijnt als kader of ligger, en hout neemt de rol over van drager in de afwerking. Die wisselwerking maakt het interieur minder eenduidig en juist daardoor rijker. Het historische deel behoudt zijn eigen aanwezigheid, terwijl het moderne deel de woning een strakke onderlaag geeft.

In de details wordt die combinatie het scherpst. Een nis met donker kader, een kastwand met open vakken, verticale latten die het oppervlak breken, en een balustrade in grijs staal langs een overloop. Het zijn geen losse accenten, maar onderdelen van dezelfde ordening. Samen geven ze dit industrieel-modern woonhuis een woonkarakter dat niet leunt op decoratie, maar op materiaal, maatwerk en de zichtbaarheid van de constructie.

Fotografie – Judith Vermeulen | Atelier Juvé