Voorzet isolatiewanden, HR++ zonwerend glas en een warmtepomp geven deze duurzame woningrenovatie een technisch rustig fundament. De woning uit het einde van de negentiende eeuw is van het gas af gehaald met zonnepanelen, maar behoudt tegelijk de smalle beuk- en brede beukindeling. Juist dat uitgangspunt bepaalt de sfeer binnen: niet alles is opengebroken, wel is elke overgang opnieuw bekeken. De bestaande structuur blijft leesbaar, terwijl staal, glas en isolatie het huis voorbereiden op een ander gebruik van energie.

Een gevel die licht doorlaat naar de tuin

Vanuit de eetkamer en keuken trekt de blik meteen naar de glazen uitbouw. De transparante gevel zet het binnenleven letterlijk tegen de tuin af, met een brede opening en een zichtlijn die ver doorloopt naar achteren. In de beelden is te zien hoe het glas niet alleen voor licht zorgt, maar ook de grens tussen vloer, terras en beplanting afvlakt. Het is een duidelijke ingreep, maar niet luidruchtig: staal slankt de lijnen af, terwijl de baksteen van het bestaande huis aan de basis zichtbaar blijft.

Aan de achterzijde maakt een stalen frame langs het boeiboord ruimte voor een klimplant. Daarmee krijgt de natuurinclusieve gevelvergroening een vaste plek in het ontwerp, nog voordat de beplanting volledig is opgeklauterd. Het frame tekent een smalle lijn tegen de gevel en verzacht straks het aanzicht vanuit de tuin. Die keuze past bij de rest van de renovatie: geen decoratie om de decoratie, maar een detail dat het nieuwe volume minder hard laat afsteken tegen het bestaande metselwerk.

De entree houdt de loop vrij

De hal is ruim opgezet en begint met een afwerking in marmerlook, licht van toon en met een nette, steenachtige glans. Naast de trap was geen vanzelfsprekende plek voor een garderobe, daarom is de ensuitekast vanuit de hal bereikbaar gemaakt. Dat scheelt een losse kast in de doorgang en houdt de route naar de woonruimtes vrij. In plaats van een extra meubel in het zicht, is opslag opgenomen in de bestaande structuur. De trap staat daardoor losser in de ruimte en de entree blijft helder leesbaar.

Trap, kast en paneeldeur in één lijn

De houten trapleuning met zwarte balusters geeft de hal een stevig ritme. Ernaast zorgen witte paneeldeuren en rustige wandvlakken voor rust in de overgang naar de rest van het huis. De vloer blijft hier nadrukkelijk aanwezig; de lichtgekleurde steenlook loopt door onder het trapdeel en versterkt de lengte van de gang. Dit soort keuzes maakt een modern-klassiek interieur overtuigend zonder te verwijzen naar losse stijlen. Het gaat om de manier waarop houten delen, schilderwerk en steenachtige oppervlakken elkaar in de hand houden.

De voorkamer bewaart het ornament, de keuken kiest staal en glas

In de voorkamer zijn de authentieke details hersteld, met het gips sierplafond als meest opvallende element. Het vlak trekt meteen de aandacht omhoog en laat zien dat herstel hier niet alleen technisch is, maar ook ruimtelijk. Daartegenover staat de doorgang naar de eetkamer en keuken, uitgevoerd met moderne staal- en glaskozijnen. Die overgang is scherp en open tegelijk. De ene ruimte draagt ornament en profielwerk, de andere laat licht en zichtlijnen domineren. Samen houden ze de spanning vast die door het hele huis is aangehouden.

Die verhouding werkt ook in de keuken. Houten maatwerkkasten lopen strak door langs de wand, terwijl het werkblad in steenlook het midden vormt voor koken en voorbereiden. Boven het eiland hangen ronde armaturen, waardoor het plafond een eigen laag krijgt zonder de ruimte te verlagen. Vanuit deze zone is de glazen pui naar buiten opnieuw aanwezig. Het resultaat is een logische stadswoning renovatie waarin oud en nieuw niet tegen elkaar worden uitgespeeld, maar elkaar van dichtbij zichtbaar maken.

Materialen die de route door het huis sturen

De woning blijft trouw aan haar traditionele indeling, maar de routes voelen lichter doordat openingen beter op elkaar aansluiten. Waar de hal start met steenlook en de trap met hout en zwart metaal, verschuift de aandacht in de leefruimte naar glas, hout en een glad plafondvlak met ingebouwde verlichting. Dat verschil in materiaal helpt de loop te lezen. Het is geen decoratieve mix, eerder een opeenvolging van duidelijke zones. Je merkt het aan de manier waarop het daglicht over de vloer trekt en aan de zichtlijn van voor naar achter, die nergens abrupt wordt afgekapt.

Ook in de natte ruimtes is die aanpak zichtbaar. De badkamer toont marmerlook wanden met een uitgesproken nervenpatroon, gecombineerd met een glazen douchewand en strakke tegelvoegen. De lijnen zijn recht, maar het oppervlak blijft levendig door het patroon in de wandbekleding. Het zijn ruimtes waarin badkamer ontwerp en afwerking samenkomen zonder dat er extra handelingen nodig zijn om de aandacht vast te houden. De materialiteit doet dat zelf, vooral door contrast tussen vlak glas, gespannen voegen en de zachte tekening in de wand.

Van gas af met warmtepomp en zonnepanelen

De verduurzaming is niet verstopt. Voorzet isolatiewanden verbeteren de schil, HR++ zonwerend glas remt de warmte op de juiste plekken en de combinatie van warmtepomp en zonnepanelen heeft de woning van het gas gehaald. Die technische laag blijft buiten beeld, maar stuurt wel de manier waarop de ruimten zijn aangepakt. Het is typisch voor deze energiezuinig verbouwen: eerst de ingrepen die je niet direct ziet, daarna de ruimtelijke keuzes die daar logisch uit volgen. Zo ontstaat een huis dat zijn oorspronkelijke indeling niet verliest, maar wel een nieuw klimaatsysteem draagt.

In de woonkamer en keuken blijft het contrast tussen oud en nieuw daardoor goed afleesbaar. De bakstenen gevel aan de buitenzijde draagt nog altijd de sporen van het bestaande huis, met boogvormige openingen en wit omlijnde kozijnen, terwijl de transparante uitbouw juist de achtertuin naar binnen trekt. Vanuit de leefruimte is de overgang bijna vanzelfsprekend: eerst de houten kasten, dan het glas, dan het terras met planten en traptreden. Dat traject maakt de renovatie begrijpelijk in één oogopslag, zonder dat de historische kern van het huis uit beeld verdwijnt.

Fotografie: Valentina Buonanno