Een trap met heldere lijnen zet hier meteen de toon. De treden lopen niet los van de ruimte, maar vormen samen met plinten, vensterbanken en lichtstrips een doorlopende vormentaal. Dat past bij het uitgangspunt van dit huis verbouwen: een casco opgeleverd pand omvormen tot een woning waarin maatwerk niet als toevoeging voelt, maar als drager van het hele interieur.

Van casco naar woning met uitgesproken indeling

Het pand werd in ruwbouwfase opgeleverd en vervolgens ingericht als een luxe woning. Daarbij kreeg het ontwerpteam volledige vrijheid om de afwerking volgens eigen specificaties uit te werken. Die vrijheid zie je terug in de manier waarop het interieur is opgebouwd. Niets lijkt standaard geplaatst. De overgangen tussen wand, kast, trap en opening zijn zorgvuldig getekend, met houten vlakken, glas en steenachtige oppervlakken die elk een eigen rol spelen binnen dezelfde ruimte.

De aanpak sluit aan bij een villa renovatie waarin de bestaande schaal niet wordt weggewerkt, maar opnieuw leesbaar wordt gemaakt. In plaats van een decoratieve laag is er gekozen voor een architectonische benadering. Op maat gemaakte meubelstukken functioneren als objecten in de ruimte, terwijl de basis van het plan juist rust vindt in terugkerende lijnen en materialen. Zo krijgt het interieur een duidelijke structuur zonder zwaar aan te voelen.

De trap als lijn die door het interieur loopt

De trap is het meest uitgesproken element van het huis verbouwen. Hij is opgebouwd als een sculpturaal onderdeel, met lagen die verdergaan in de plinten en vensterbanken. Daardoor ontstaat een visuele samenhang die je niet alleen ziet op de trap zelf, maar overal in de randen van het interieur. De trap staat niet op zichzelf; hij herhaalt de taal van de rest van het huis en trekt die taal door naar lagere en hogere niveaus.

Die gelaagdheid wordt versterkt door de indirecte verlichting. Lichtlijnen volgen plafondranden, laten een nis oplichten of geven de traptreden extra diepte. Vooral in de overgangszones werkt dat goed: een donkere houten wand krijgt reliëf, een lichte wand laat de schaduwlijn scherp uitkomen, en de opstap van de vloer naar de verhoogde zithoek wordt daardoor bijna vanzelfsprekend. Het licht is hier geen decor, maar een manier om vorm te lezen.

Woonkamer op een verhoogd niveau

De oorspronkelijke ruimte van ongeveer 100 m² is opgesplitst door een deel ervan te verhogen. Op dat nieuwe niveau ligt de woonkamer, terwijl de eetkamer lager is gebleven. Die ingreep doet meer dan alleen de plattegrond verdelen. Omdat de ramen vrij hoog zaten, zorgt de verhoging ervoor dat je vanuit de zithoek beter uitkijkt over de straat. De bank staat daardoor niet willekeurig in een grote kamer, maar precies op de plek waar de zichtlijn werkt.

Ook in deze verhoging keert de vormentaal van de trap terug. De rand van het plateau volgt eenzelfde strakke logica, waardoor de ruimte niet in losse zones uiteenvalt. De vloeropbouw leest als een subtiele architectonische ingreep: niet spectaculair in volume, wel bepalend voor hoe je door de ruimte beweegt en hoe je de grote kamer ervaart. Het is een slimme manier om een huis verbouwen niet te laten stoppen bij afwerking, maar bij ruimtelijke logica.

Glas tussen wonen en eten

Tussen de woon- en eetkamer staan glazen deuren die speciaal voor dit interieur zijn ontworpen. Ze houden de zichtlijn open, maar geven toch een duidelijke scheiding aan. Daardoor blijft de grote kamer leesbaar als geheel, terwijl de twee zones een eigen sfeer krijgen. Het glas vangt licht op en laat de wand erachter zichtbaar, waardoor de scheiding licht aanvoelt ondanks de heldere begrenzing.

Naast het glas vallen de hoge eikenhouten deuren op. Met een hoogte van bijna vier meter bepalen ze de verhoudingen van het interieur. Ze brengen schaal in de ruimte zonder nadrukkelijk aanwezig te zijn. In combinatie met de glazen scheiding ontstaat een ritme van open en gesloten, licht en zwaarder, transparant en gesloten hout. Dat contrast maakt de villa renovatie overtuigend op detailniveau: elke opening lijkt ontworpen in plaats van gekozen.

Keuken als object in de ruimte

De keuken staat los van het idee van een standaard opstelling. Een marmeren blok verbindt bar en eiland, waardoor het werkdeel en het zitdeel visueel aan elkaar vastzitten. Het steenachtige vlak trekt meteen de aandacht, maar het is vooral de manier waarop het blok de keuken ordent die telt. Hoge houten kasten vormen er een rustige achtergrond voor, zodat het centrale element scherp blijft aftekenen tegen de wand.

In deze maatwerk keuken zijn alle functies ingepast zonder dat ze het beeld versnipperen. Een verborgen koffiehoek verdwijnt achter de kastwand, een wijnbar zit mee opgenomen in het geheel en het kookeiland houdt de looproute vrij. De voorraadkast opent via een draaideur in de donkere houten kasten. Dat detail voegt diepte toe aan de wand en maakt de route door de keuken minder voorspelbaar. Het stenen werkblad en de houten fronten zorgen voor contrast, niet voor opsmuk.

Inbouwkasten, nissen en verborgen vakken

De maatwerk interieurlaag zit niet alleen in de zichtbare meubels, maar juist ook in de onderdelen die de ruimte stil maken. Inbouwkasten lopen mee met de wand en laten open vakken afwisselen met dichte delen. Nissen breken grote vlakken op in kleinere diepteverschillen. Op verschillende plekken zorgen die maatwerkonderdelen voor orde, zonder dat ze de ruimte afsluiten. De kasten werken als achtergrond én als gebruiksplek.

Die aanpak sluit aan bij de beelden van wandmeubilair met lamellen, open planken en geïntegreerde verlichting. Het hout krijgt daardoor structuur, terwijl glas en licht de massa verzachten. Ook in de badkamer komt die benadering terug, met grote spiegels, een houten wastafelmeubel en steenachtige wanden die het licht strak terugkaatsen. Zo blijft het huis verbouwen consistent, van woonkamer tot natte ruimte.

Een interieur dat via details wordt gedragen

Wat dit project overeind houdt, is de herhaling van dezelfde logica in verschillende onderdelen. Plinten, vensterbanken, de trap, de glazen scheiding en de kastwanden verwijzen allemaal naar elkaar, maar nooit op een letterlijke manier. Het zijn de maatvoering, de materiaalovergangen en de manier waarop licht wordt ingezet die de samenhang bepalen. Daardoor voelt het interieur niet als een verzameling losse ingrepen, maar als een huis waarin elk onderdeel bewust is geplaatst.

De gekozen materialen blijven daarbij leesbaar. Hout brengt rust in de hoge vlakken, glas houdt de zichtlijnen open en steenachtige oppervlakken geven gewicht aan de keuken en badkamer. In de woonruimte en de eetkamer beweegt het licht langs de randen, terwijl de verhoogde woonkamer en de lange deuren de schaal van het pand zichtbaar maken. Zo laat deze villa renovatie zien hoe een casco bouwshell kan veranderen in een woning met een sterke ruimtelijke kern.

Fotografie – Patrick Meis

Bijdragers:
Lichtadvies 010 – Verlichting
Noort interieur – Meubels
Intermat – Sanitair