Witte volumes, een verticale strook natuurgevelsteen en zwarte kozijnen zetten direct de toon. De kubus woning leest aan de buitenzijde als een stapeling van heldere vlakken, maar juist de combinatie van stuc, steen, hout en glas maakt het beeld minder hard dan de vorm doet vermoeden. Aan de terraszijde opent de woning zich met grote schuifpuien en een strakke overgang naar buiten, terwijl de bosrand achter het huis het silhouet begrenst.

Kubistische volumes met steen en stuc

De kubistische woning is opgebouwd uit gestucte gevelvlakken die worden onderbroken door natuurgevelsteen op hoeken en verticale accenten. Dat contrast werkt sterk in het gevelbeeld: de witte delen laten de volumes scherp lezen, terwijl het metselwerk meer massa en textuur geeft. Hout en glas verzachten die strakke opbouw. Het resultaat is een moderne kubistische woning die niet leunt op één materiaal, maar op de spanning tussen glad, ruw, gesloten en open.

Van dichtbij vallen vooral de lijnen op. Zwarte raamprofielen en roosters tekenen donkere randen in het witte vlak, waardoor de openingen nog scherper afsteken. De kubus woning krijgt daardoor een ritme dat zich herhaalt in de gevel, zonder voorspelbaar te worden. Op meerdere plekken loopt natuurgevelsteen omhoog als een slanke penant of schoorsteenachtig element, wat de horizontale gelaagdheid doorbreekt en de woning meer verticaliteit geeft.

Terras en deels zwevende veranda

Aan de achterzijde ligt een ruim terras dat rechtstreeks aansluit op de deels zwevende veranda. De overgang tussen binnen en buiten is breed en open gehouden, met een grote schuifpui die het zicht naar buiten niet onderbreekt. Tegels, grindstroken en een vlak gazon leggen een rustige basis onder de woning, terwijl de veranda als een lichte uitkraging boven het terras lijkt te hangen. Die beweging maakt de achtergevel minder massief en geeft de buitenruimte een duidelijke rand.

De zwarte kozijnen en de grote glaspartijen trekken het licht diep de woning in. Tegelijk vormen de houten lamellen aan de buitenzijde een extra laag voor het kozijn. Ze staan los genoeg van het glas om schaduw te tekenen, maar dicht genoeg bij de gevel om het gevelbeeld compact te houden. Zo krijgt de kubus woning een gevelzijde die steeds verandert met het standpunt en het daglicht, zonder dat de opbouw druk wordt.

Buitenhaard in natuursteen als ankerpunt

In het terrasbeeld zit een buitenhaard in natuursteen verwerkt. Niet als los object, maar als onderdeel van de gevelmatige opbouw rond het terras. De steen keert terug in de omkadering van de haardnis en versterkt zo de band tussen het buitenleven en de materialen van de woning zelf. Rondom liggen grote verhardingsvlakken die het vuur een rustige achtergrond geven. Dat maakt de buitenhaard in natuursteen tot een visueel ankerpunt in de buitenruimte.

De veranda en het terras liggen tegen een bosgebied, waardoor de zichtlijnen aan de achterkant langer zijn dan aan de straatzijde. Het groen vormt een zachte tegenhanger voor de heldere rechthoeken van steen en glas. Juist daar werkt de kubus woning goed: de volumes blijven strak, maar de setting verzacht het geheel. Het huis staat niet los van de omgeving, maar reageert met openingen, overstekken en een uitgekiende plaatsing van buitenruimte.

Grote schuifpui met zwart kader

De grote schuifpui aan de tuinzijde trekt veel aandacht, vooral door de brede glasvlakken en de zwarte kozijnen. In plaats van een compacte opening is het een lange, open snede in de gevel. Daardoor krijgt de achterzijde een sterk horizontaal accent. De zonwerende beglazing is daarbij zichtbaar aanwezig als onderdeel van de raamzone, niet als techniek die zich terugtrekt uit het beeld. Het glas, de profielen en de lamellen vormen samen een heldere laag aan de woning.

Diezelfde logica loopt door in de interieurbeelden. Binnen keren de donkere kozijnranden terug tegen witte wanden en plafonds, terwijl de licht houten vloer het geheel van onderen lichter maakt. De ruimte voelt daardoor rustig zonder vlak te worden. Een haardzone in steen verschijnt als compact element in het interieur, opnieuw met datzelfde contrast tussen glad stucwerk, steen en een donkere omlijsting. De kubus woning laat hier zien hoe het materiaalgebruik binnen en buiten op elkaar voortbouwt.

Licht houten vloer en rustige overgangen

In de binnenruimtes ligt een licht houten vloer die het daglicht opvangt en zacht verspreidt. De planken of vloerdelen lopen door onder witte plafonds en langs strakke wanden, waardoor de ruimte groter lijkt dan de inrichting zelf suggereert. Het donkere kader van de kozijnen voorkomt dat het interieur te bleek wordt. Vooral bij de grote raampartijen werkt dat goed: het uitzicht blijft dominant, terwijl de afwerking het beeld ordent.

Ook in de keukenbeelden is die heldere basis zichtbaar. Een eiland staat los in de ruimte, met houttinten en steenachtige werkvlakken die aansluiten op de rest van het interieur. De keuze voor een lichte vloer en witte vlakken legt de nadruk op lijnen en openingen, niet op losse decoratie. Zo blijft de moderne kubistische woning binnen net zo terughoudend als buiten, maar wel met duidelijke verschillen in textuur en diepte.

Zonnepanelen op het platte dak

Op het platte dak zijn zonnepanelen uit het zicht geplaatst. Dat past bij de heldere daklijn van de kubus woning, die van buiten vooral als een strakke afdekking leest. De panelen verstoren dat beeld niet en blijven uit de directe zichtas vanaf de tuin. In de projecttekst wordt genoemd dat ze met de juiste frames naar de zon gericht kunnen worden; in het gevelbeeld zelf blijft vooral de rustige dakrand zichtbaar. De techniek zit dus boven op het volume, niet in het profiel ervan.

Die keuze sluit aan op de rest van het ontwerp: wat functioneel is, wordt niet nadrukkelijk getoond, maar zorgvuldig ingepast in de opbouw van het huis. De kubus woning houdt daardoor een duidelijke, bijna grafische uitstraling, met steen op de juiste plaatsen, glas waar het zicht moet doorlopen en donkere kozijnen die de openingen omlijnen. De laatste laag is niet decoratief maar ruimtelijk: licht, schaduw en materiaalverschil maken het beeld af.

Een interieur dat de geveldoorwerking voortzet

Wie binnen stapt, ziet dat de woning zijn buitenlogica niet loslaat. Witte vlakken, zwarte randen en een licht houten vloer bepalen ook hier de sfeer. De trap en de zichtlijnen in de hal voegen hoogte toe, terwijl de glaspartijen de overgangen tussen ruimtes leesbaar houden. Het interieur is sober opgebouwd, maar niet kaal: de steen rond de haard, het hout van de vloer en de donkere kozijnen geven genoeg variatie om elk vertrek een eigen rand te laten houden.

Daarmee blijft de kubus woning een project van heldere materialen en duidelijke sneden. De natuurgevelsteen markeert, de schuifpui opent, de veranda schuift naar buiten en de zonnepanelen verdwijnen boven het zicht. Wat overblijft is een woning die sterk op vorm vertrouwt, maar die vorm telkens laat corrigeren door textuur, licht en detail. Juist in die wisselwerking krijgt de moderne kubistische woning haar samenhang.