LABO opent met een gesloten straatzijde en een heel andere kant naar de tuin. Die spanning bepaalt meteen de modernistische splitlevelwoning: aan de drukke weg blijft het volume ingetogen, terwijl de leefruimtes zich stap voor stap openen naar licht, groen en doorzichten. De geïntegreerde tuinmuur helpt daarbij, samen met een opbouw in niveaus die privacy bewaakt zonder de relatie met de eigen tuin te verliezen. Het resultaat is een zwart-wit woning waarin elke sprong in hoogte een andere blik geeft.

Gesloten naar de weg, open naar het erf

De voorgevel houdt zich bewust op afstand. Door de ligging langs een drukke gewestweg is het straatbeeld compact gehouden, met witte gevelbepleistering en zwarte accenten die de massa scherp aftekenen. De tuinmuur werkt als extra schakel tussen woning en straat. Aan de tuinzijde verschijnt hij in ruwe, gelijmde zwarte gevelsteen, terwijl hij visueel verder loopt in het interieur. Zo verschuift een buitenmuur naar een plint binnen, precies op de plek waar de zitruimte rust.

In plaats van een open plan kiest dit huis voor gecontroleerde openheid. Inkom, bergruimte, keuken en eetruimte liggen op tuinniveau, vlak bij het terras. Van daaruit schuift de leefruimte een halve verdieping op. Nog een halve trap hoger liggen de slaapvertrekken en de TV-hoek. Door die opeenvolging van niveaus ontstaan kleine verschuivingen in uitzicht en afstand. De bewoners kijken niet één keer naar de tuin, maar telkens anders: van dichtbij, schuin, hoger en doorheen een vide.

Splitlevel als ruimtelijk instrument

De splitlevelwoning gebruikt hoogteverschil om zichtlijnen te sturen. De zitruimte ligt niet los van de rest, maar half boven de tuinzone, zodat de blik over het groen glijdt zonder de connectie met het terras te verliezen. Hogerop zorgen de grote raampartijen voor bredere doorkijken. De woning toont daardoor geen klassieke verdiepingen, maar een reeks overgangen waarin vloer, trap en vide elkaar afwisselen. Dat maakt de ruimtelijkheid voelbaar in de manier waarop je beweegt.

Ook de tv-hoek en de slaapvertrekken profiteren van die opbouw. Ze liggen nog een halve niveau hoger en kijken via openingen en glaspartijen uit op de tuin en op de woning zelf. In het interieur werkt dat bijna als een kaderwisseling: soms zie je recht naar buiten, soms vang je een schuin beeld van een lagere zone of van de trap. De architectuur gebruikt het verschil tussen hoog en laag als onderdeel van het dagelijks wonen, niet als aparte geste.

Doorzichten rond trap en vide

De route door het huis wordt onderbroken door vides en grote glasvlakken. Daardoor blijft de relatie tussen de verschillende niveaus leesbaar, zelfs wanneer je in een andere zone staat. Het is geen woning die alles volledig openlegt; de indeling laat juist stukken ruimte overlappen en elkaar kruisen. Vanuit de ene plek zie je een andere verdieping, een stuk tuin of de rand van de zitruimte. Die gelaagdheid maakt de splitlevelwoning compact en ruim tegelijk.

Zwart-wit woning met harde en zachte vlakken

Het materiaalverhaal blijft sober, maar niet vlak. Zichtbetonwanden geven gewicht aan het interieur, terwijl zwarte steenstrips en de zwarte gietvloer de donkere toon verder doortrekken. Daartegenover staan witte gevelvlakken in pleisterwerk, aangevuld met zwarte vlakke gevelbeplating op de voor-, achter- en rechterzijgevel. Die afwisseling tussen glad en ruw, licht en donker, zet de volumes helder naast elkaar. De woning leunt niet op decoratie; ze laat de materialen zelf het beeld dragen.

Ook het schrijnwerk volgt die lijn. Het zwart gemoffelde aluminium trekt de raamkaders strak rond de openingen en laat de glaspartijen nog nadrukkelijker lezen. Binnen zorgt dat voor een sterke omlijsting van de tuin en van de eigen woning. De grote raampartijen naar de tuin brengen veel licht binnen, maar ze doen meer dan dat: ze tekenen de kamers af, tonen de diepte van de ruimte en laten de overgang tussen binnen en buiten bijna letterlijk zien.

Een rood spoor langs de traphal

Tussen al dat zwart, wit en grijs verschijnt één feller gebaar: een rode accentstrook langs de traphal of overloopzone. Ze snijdt door de neutrale achtergrond en geeft de verticale beweging een duidelijke richting. Omdat de rest van het interieur zo terughoudend blijft, leest die rode lijn meteen als een oriëntatiepunt. Het is een klein element, maar wel een dat de trapzone zichtbaar maakt in een woning waar niveaus en doorzichten centraal staan.

Die strook werkt ook in verhouding tot de zichtbetonwanden en de zwarte vloer. De harde materialen vangen het rood op zonder het te verzachten. Daardoor krijgt het interieur een scherp, grafisch moment tussen de grotere vlakken. In plaats van veel losse details gebruikt de woning hier één ingreep die de circulation zone markeert en tegelijk de soberheid van het geheel versterkt. Het beeld blijft rustig, maar nergens anoniem.

De tuinmuur als schakel tussen buiten en binnen

De geïntegreerde tuinmuur doet meer dan afschermen. Aan de tuinzijde vormt hij een donkere, ruwe wand die contrasteert met de vlakke witte pleisterlaag van de woning. Binnen wordt datzelfde gebaar doorgezet in de sokkel van de zitruimte. Daardoor verdwijnt het verschil tussen erfgrens en interieur niet, maar wordt het bewust zichtbaar gemaakt. De muur leest als een lijn die van buiten naar binnen verderloopt, met de vloer en het zitvlak als dragers van dat idee.

Dat samenspel tussen muur, terras en glas maakt de woning sterk contextueel zonder de omgeving letterlijk te kopiëren. Het sobere palet helpt daarbij. In een heterogene omgeving blijft het volume rustig, maar het is niet neutraal: de witte bepleistering, de zwarte steen, het donkere aluminium en de zichtbetonwanden zorgen samen voor een uitgesproken beeld. LABO toont hoe een modernistische splitlevelwoning met weinig middelen toch verschillende registers kan openen, van straatzijde tot tuin, van trap tot vide, van ruwe muur tot helder glas.