De dubbele kap trekt hier meteen de aandacht. Het riet loopt royaal over de schuine vlakken en geeft het landhuis met dubbele Javaanse kap een duidelijke silhouetlijn, terwijl de witte gevelvlakken en donkere plint het volume stevig op de grond zetten. Aan de rand van het buitengebied en een groot nieuwbouwplan staat een woning die inzet op duidelijke contrasten: licht tegen donker, riet tegen metselwerk, gesloten vlakken naast grote glaspuien.

Een kap die het volume draagt

De dubbele Javaanse kap is meer dan een vormaccent; ze bepaalt de hele verhouding van het huis. De twee in elkaar grijpende kappen geven de daklijn spanning en maken van het dak het hoofdbeeld, nog voor de gevels gelezen worden. Onder het riet verschijnen dakkapellen en diepe overstekken, waardoor de bovenbouw laag over de woning lijkt te glijden. Juist in combinatie met de strakke gevelcompositie krijgt het landhuis een rustige, uitgesproken houding zonder dat het volume zwaar wordt.

Het rietgedekte dak werkt hier als verbindend element tussen het hoofdvolume en de nevenvolumes. Aan de randen vangt het licht anders dan op de witte wanden eronder, waardoor de kap loskomt van de gevel en toch alles bijeenhoudt. Die ruim overstekende vorm geeft schaduw, maakt de dakrand leesbaar en laat de dubbele kap van afstand al overtuigen. In de tuin en op het erf blijft de daklijn daardoor het herkenningspunt, ook naast het bijgebouw en de overkapping.

Wit stucwerk en donkere plint als basis

De witte gevel met donkere plint vormt de helderste gelaagdheid in het ontwerp. Het wit vangt het daglicht, terwijl de donkere basis de woning optilt en de zwaardere delen visueel verankert. In die onderbouw keert ook het donkere metselwerk terug, zodat plint, schoorsteen en details niet los van elkaar staan. Dat beperkt aantal materialen houdt het beeld strak. Er is geen overvloed aan accenten nodig; de combinatie van wit, donker metselwerk en riet draagt het geheel.

Diezelfde basis loopt door in de moderne onderdelen naast het huis. Het bijgebouw sluit niet aan met een exactzelfde vorm, maar wel met hetzelfde materiaalritme en dezelfde donkere accenten. Daardoor blijft het ensemble leesbaar als één familie van volumes. De witte wandvlakken, de donkere plint en het metselwerk wisselen elkaar af zonder dat het beeld rommelig wordt. Het modern landhuis krijgt zo een duidelijke opbouw, met een benedenlaag die rust brengt onder de opvallende kap.

Bijgebouw en overkapping in dezelfde taal

Naast de woning staat een modern vormgegeven bijgebouw, waarin de donkere toon van de plint terugkeert. Dat volume is strak gehouden en werkt als tegenhanger van de kapvorm van het hoofdgebouw. Ook de overkapping sluit aan op dat materiaalgebruik. Onder het overdekt terras loopt een royale schoorsteen mee in het donkere metselwerk, waardoor het terrasdeel niet als losse toevoeging voelt, maar als onderdeel van het geheel. De overgang tussen wonen, parkeren en buiten zitten blijft daardoor helder.

Opvallend is de vrije overspanning van 14 meter in de overkapping. Die brede opening maakt het terras ruim, zonder dat er veel dragers in beeld komen. Het dakvlak krijgt daardoor een rustige onderzijde en laat de open ruimte onder de kap spreken. De combinatie van constructieve lengte en beperkte materiaalkeuze zorgt ervoor dat woning, bijgebouw en overkapping als één opzet gelezen worden. Niet door herhaling van vorm, maar door herhaling van kleur, metselwerk en ritme.

Donkere kozijnen, glas en zicht op de tuin

Aan de tuinzijde openen grote glaspuien het huis naar buiten. De donkere kozijnen snijden scherp tegen het wit van de gevel en zetten de horizontale lijn van de begane grond kracht bij. Achter het glas ligt een moderne tuin met gazon, borders en strakke verharding. Het gras loopt dicht langs de gevels, waardoor binnen en buiten dicht op elkaar zitten zonder dat de architectuur aan helderheid verliest. Vanuit de leefruimtes blijft de kap zichtbaar, maar het uitzicht wordt ook bepaald door erf, terras en beplanting.

Die tuin is sober aangelegd, met rechte lijnen en een beperkt aantal materialen. Gazonvlakken, borders en harde paden houden de ruimte overzichtelijk. De woning profiteert daarvan: de witte gevels steken sterker af tegen het groen, en de donkere plint krijgt meer gewicht door de rustige ondergrond. Ook het bijgebouw en de overkapping blijven in die setting goed leesbaar. De buitenruimte ondersteunt het huis zonder de aandacht van de dubbele kap weg te trekken.

Interieurdetails die de buitenlijn doortrekken

Binnen verschuift het beeld naar een lichter, strakker palet. In de entree loopt een groene wand mee langs grote glazen deuren, terwijl de lichtgrijze vloertegels het zicht diep de woning in trekken. De overgang is direct en nuchter: glas, tegelwerk en een wandvlak met groenaccent. Verderop verschijnt een houtinbouwwand met open vakken, waarin nissen en planken de muur minder vlak maken. Dat hout brengt een duidelijk ander oppervlak in het interieur, zonder de rustige opbouw te verbreken.

Ook in de keuken ligt de nadruk op oppervlak en lijn. Achter de werkzone zit een mozaïektegelwand, fijn van schaal naast de grotere vloertegels en de houten kasten. Die wisseling in textuur is belangrijk; ze geeft de ruimte richting zonder drukte. In de eethoek hangen ronde armaturen boven de tafel, terwijl grote ramen veel licht binnenhalen. De woonruimtes blijven zo verbonden met de tuin, maar de materiaalkeuze blijft binnen hetzelfde sobere palet dat ook buiten zichtbaar is.

Hout, tegelwerk en een strakke traplijn

In het verdere interieur loopt die lijn door. De trap met houten treden steekt warm af tegen de witte wanden en de grotere vlakken om hem heen. De vide laat licht vallen over de overgang tussen verdiepingen, waardoor het hout niet alleen als afwerking werkt, maar ook als visuele geleider. In de badkamer verschijnt tegelwerk met decoratieve accenten en een ronde spiegel, klein van schaal in vergelijking met de andere ruimtes. Het zijn losse ingrepen, maar ze sluiten aan op dezelfde voorkeur voor duidelijke materialen en rustige overgangen.

Wat dit landhuis samenhoudt, is niet een groot gebaar maar een consequent gebruik van een beperkt aantal middelen. Buiten bepalen de dubbele Javaanse kap, het rietgedekte dak, de witte gevel met donkere plint en de donkere metselaccenten het beeld. Rondom zorgen het bijgebouw, de overkapping met vrije overspanning en de grote glaspuien voor een leesbare uitwerking. Binnen komen hout, tegelwerk en glas terug in eenzelfde nuchtere cadans. Zo blijft het project helder, van erf tot entree en van terras tot woonruimte.