De twee hoofdvolumes lezen hier als losse blokken die met elkaar zijn verbonden door een smalle schakel. In die overgang ligt de boogvormige entree, een ruimte met een ruime vestiaire en een plafond dat meteen hoogte geeft aan de passage. Van daaruit splitst de route zich: naar het meer private deel van de woning of naar de zone die zich richting straatkant opent. Die heldere opbouw maakt de minimalistische woningarchitectuur leesbaar nog voor je een ruimte echt binnengaat.

De schakel tussen twee volumes

Juist in het verbindingsdeel zit de verfijning van het plan. De entree is niet opgevat als een doorgang die je snel passeert, maar als een plek waar je vertraagt. De boog in het plafond verzacht de rechte lijnen van de volumes errond, zonder het geheel sentimenteel te maken. De vestiaire krijgt zo vanzelf een duidelijke plek in het plan. Het resultaat is een circulatie die niet rond de randen draait, maar in het midden wordt georganiseerd.

Dat middenstuk maakt ook de verhouding tussen de verschillende onderdelen van het huis begrijpelijk. Het private gedeelte ligt aan één zijde, terwijl de ruimere ontvangstzone met poolhouse en gastenverblijf zich elders oriënteert. De woning wordt dus niet gelezen als één gesloten massa, maar als een samenstelling van delen die bewust naast elkaar zijn geplaatst. De boogvormige entree werkt daarbij als een duidelijke drempel, zonder zwaar aan te voelen.

Houten gevelbekleding naast licht metselwerk

De gevels volgen een strak schema. De zijgevels zijn bekleed met hout en verticaal regelwerk, waarbij de raamopeningen precies in het ritme van de bekleding vallen. Voor- en achtergevels zijn dan weer uitgevoerd in licht metselwerk. Dat verschil tussen hout en steen geeft de buitenkant niet alleen variatie, maar ook richting: de ene zijde leest lichter en ritmischer, de andere rustiger en massiever. De hoge ramen met donkere profielen snijden daar scherp doorheen.

Op enkele plaatsen wordt datzelfde metselwerk naar binnen toe doorgetrokken. Zo verdwijnt de grens tussen buiten en binnen niet in een effect, maar in een concrete ingreep in het metselwerk zelf. De muren maken een kleine beweging naar binnen en brengen de buitenruimte bijna fysiek het huis in. In combinatie met de houten gevelbekleding ontstaat een binnen-buiten verbinding die zichtbaar blijft in de materialisatie, niet alleen in het zicht door het glas.

Raamopeningen die mee in het gevelritme zitten

De raamopeningen zijn netjes opgenomen tussen het verticale houtwerk. Daardoor ontstaat geen toevallig patroon, maar een gevel die van opbouw leeft. De donkere profielen tekenen de openingen af, terwijl het lichte metselwerk de voor- en achterzijde stiller maakt. Dat contrast is sterk genoeg om de volumes uit elkaar te houden, maar niet zo nadrukkelijk dat het de compositie breekt. De architectuur blijft terughoudend, ook waar het oppervlak afwisselt.

Travertin als doorlopende basis

Binnen sluit een tweede materiaal aan op die logica van samenhang en verschil. De vloeren in travertin lopen door van binnen naar buiten, waardoor de overgang tussen beide zones nauwelijks onderbroken voelt. Je ziet dezelfde steen telkens terugkeren, maar in een andere situatie: beschut in het interieur, open op de overgangen naar buiten. Die doorlopende travertinvloeren houden de ruimtes rustig bij elkaar, zonder de verschillende delen op dezelfde manier te laten lezen.

De beelden tonen hoe die steen zich verhoudt tot de omliggende wanden, de terraszones en de zichtlijn naar het groen. Vooral in de buurt van de binnentuin met vijverrand wordt duidelijk hoe het materiaal de verbinding draagt. Het verharde vlak ligt naast beplanting en water, en de rand van de vijver maakt die overgang tastbaar. Hier wordt de buitenruimte niet als decor gezien, maar als onderdeel van dezelfde ruimtelijke leesrichting.

Gerookte eik in maatwerk en vaste volumes

Het vaste meubilair is voornamelijk uitgevoerd in gerookte eik. De bruintinten van dat materiaal geven het interieur een duidelijke diepte, zonder dat er veel extra middelen nodig zijn. In de keukenzone, aan een wand met kasten of rond ingebouwde delen, werkt het hout als een rustig tegengewicht voor het glas en het lichte metselwerk. De gerookte eiken maatmeubels zijn daarmee geen losse toevoeging, maar een manier om volumes strak in te passen.

Ook in de zichtbare opstellingen blijft dat materiaal consequent aanwezig. De kastenwand, de ingebouwde keukenonderdelen en de overgang naar de wandafwerking zijn allemaal opgebouwd rond eenzelfde schaal. Daardoor lezen de meubelstukken niet als aparte objecten in de ruimte, maar als onderdelen van een groter geheel. De detaillering blijft nuchter: rechte lijnen, vlakke panelen, geen overdaad aan trim of franje.

Ronde randen op plekken waar je ze echt voelt

Op verschillende punten duiken lichte afrondingen op. Rond de haard, aan het keukeneiland en bij de trapleuning verzachten die subtiele bochten de harde geometrie van de woning. Ze zijn klein genoeg om nauwelijks opdringerig te worden, maar precies zichtbaar genoeg om de beweging door het huis minder hoekig te maken. Het is vooral in die aanrakingen dat de ruimte menselijker aanvoelt, niet in grote gebaren maar in de rand van een blad, een leuning of een nis.

De foto’s maken dat detail goed leesbaar. Een open haard in een nis krijgt een zachte omlijsting, terwijl een hoog meubelvlak en een gebogen plafonddeel elkaar versterken. In andere beelden verschijnt een houten plafondstructuur met herhalende ribben, samen met hoge glaspartijen en donkere raamprofielen. Die combinatie van ritme, licht en vaste elementen zorgt voor een interieur dat niet afhankelijk is van decoratie. De constructie, het maatwerk en de materialiteit doen het werk.

Een woning die van buiten naar binnen dezelfde logica volgt

Wat in dit project vooral blijft hangen, is hoe consequent de opbouw wordt doorgezet. De volumes zijn helder geplaatst, de overgang ertussen krijgt betekenis, en de materialen keren terug op de plaatsen waar ze ruimtelijk iets moeten doen. Hout markeert de zijgevels, licht metselwerk ordent voor- en achterzijde, en travertin trekt een lijn tussen binnen en buiten. Binnen zorgt gerookte eik voor vaste ankerpunten, terwijl afgeronde details de scherpte van de compositie temperen.

Daarmee krijgt de minimalistische woningarchitectuur een heel concrete inhoud. Niet in een grote geste, maar in precies geplaatste onderdelen: een boog in het plafond, metselwerk dat naar binnen komt, ramen die in het gevelritme vallen, en maatmeubels die de ruimte dragen zonder zich op te dringen. Fotograaf: Eugeni Pons.