Verticale houten gevelbekleding zet hier meteen de toon, nog vóór je de woonruimtes binnenstapt. De smalle latten geven de volumes een rustig ritme, terwijl grote glazen schuifdeuren het daglicht ver naar binnen trekken. Zandkleurig microcement houdt vloeren en wanden ingetogen en laat het hout spreken zonder dat het beeld hard wordt. Datzelfde materiaal loopt door in plafonds, deuren en wandvlakken, waardoor binnen en buiten elkaar blijven raken zonder dat de overgang wordt uitgelicht.

Verticale houten gevelbekleding als leidraad in het volume

De oorspronkelijke gesloten gevels zijn opengewerkt, vooral aan de achterzijde waar een brede glaspartij de tuin en patio dichterbij haalt. De verticale houten gevelbekleding geeft die nieuwe openheid een duidelijke maat. Niet als decor, maar als laag die de gevels in kleinere delen opknipt en het oog langs de lijnen laat bewegen. De donkere profielen van het glas zetten daar een strak contrast tegenover, waardoor het geheel helder leesbaar blijft. Ook van binnen blijft dat ritme zichtbaar, omdat de latten doorlopen in plafonds en accenten.

Die opbouw maakt de renovatie vooral ruimtelijk interessant. De woning opent zich naar licht en zicht, maar verliest de structuur niet. Schuifdeuren en taatsdeuren verdelen de begane grond in losse zones, terwijl de zichtlijn van voorzijde naar tuin intact blijft. Het is een huis dat niet één grote ruimte wil zijn, maar een reeks open ruimtes die elkaar telkens aanraken. Precies daar krijgt de houten gevelbekleding betekenis: ze verbindt de buitenkant met de manier waarop de plattegrond werkt.

Open leefzones op de begane grond

Voorin ligt een zitgedeelte dat door een wand subtiel wordt afgeschermd. De gesloten haard staat daar centraal, ingebed in een rustige wandopbouw, met zicht op de rest van de leefruimte. Verder naar achteren liggen keuken en eetkamer meer open. Het onderscheid tussen die twee sferen zit niet in zware scheidingen, maar in positionering. Daardoor beweegt je blik van de ene ruimte naar de andere, langs een route die telkens wordt onderbroken door licht, hout of glas.

In de keuken staat een massief houten kookeiland midden in de ruimte. Het werkblad in marmer voegt een koele, geaderde laag toe boven het warme volume van hout. De kasten blijven ingetogen en laten het eiland de hoofdrol spelen. Aan de zijkant vangt een raam het daglicht op en toont het een zorgvuldig onderhouden kruidentuin. Zo wordt de keuken niet alleen een werkplek, maar ook een plek waar het buitenbeeld onderdeel wordt van het dagelijks gebruik.

De patio als verbindend element

De patio ligt direct tegen de leefruimtes aan en werkt als schakel tussen huis en tuin. Het houten lattenplafond loopt vanuit binnen door naar buiten en maakt die overgang voelbaar zonder hem hard af te bakenen. Binnen is het plafond een rustig vlak; buiten krijgt het dezelfde maat, maar met meer lucht eromheen. De verticale houten gevelbekleding omlijst de patio daarbij op een bijna ingetogen manier, zodat groen, schaduw en zichtlijnen sterker naar voren komen.

Ook de eetkamer profiteert van die open verbinding. Een brede schuifpui zet de patio letterlijk naast de tafel, waardoor de ruimte zich optisch verlengt. Het verschil tussen eetkamer en buitengebied wordt klein gehouden door dezelfde lichte tinten en herhaalde houtaccenten. Daardoor voelt de patio niet als een losse buitenkamer, maar als een verlenging van de begane grond. De materialen doen daar het werk: glas, hout en microcement sturen de beweging zonder ze te benadrukken.

Hout en microcement als rustige basis

Het interieur leunt op twee hoofdmateriaalsoorten: hout en microcement. De vloeren en wanden in zandkleurige tinten vormen een vlakke achtergrond, met een zachte uitstraling die het licht egaal opvangt. Daartegenover staat het hout, toegepast in plafonds, lattenwanden, deuren en het kookeiland. De combinatie blijft sober, maar niet vlak. Marmeren accenten in keuken en badkamers brengen een andere textuur binnen, met duidelijke aders en een koeler oppervlak dat zich laat lezen naast het hout.

De latten zijn meer dan een visueel motief. Achter de houten huid zijn verlichting en akoestische isolatie verwerkt, zodat techniek uit beeld blijft en de oppervlakken rustig blijven. Daardoor kun je langs de wanden kijken zonder onderbrekingen door roosters of losse onderdelen. Het hout heeft een dubbele rol: het geeft richting aan de ruimte en laat tegelijk onderdelen verdwijnen. Juist in een interieur met veel glas en open zichtlijnen is dat belangrijk. De afwerking moet hier niet schreeuwen, maar spreken in lijnen en schaduw.

Tuin, water en beschutting als verlengde van het huis

De tuin ligt niet los van het woonhuis, maar direct tegen de patio aan en werkt mee als extra leefruimte. Een zwembad bevindt zich achter een laag betonnen element, waardoor het vanuit de woning niet meteen in beeld komt. De aandacht blijft zo eerst bij het groen, de hagen en de verhouding tussen verharding en beplanting. Houten hagen in verschillende hoogtes omsluiten het perceel en geven de buitenruimte een duidelijke rand, terwijl de zon nog steeds binnen kan vallen op de open delen van het terrein.

Organische, ovale beplantingsbedden breken de strakke lijnen van de zandkleurige halfverharde bestrating. Die ondergrond sluit aan op het palet van het interieur en zet de overgang naar buiten niet scherp neer. De tuin leest daardoor als een derde leefzone, maar wel met een eigen tempo. Het water ligt iets terug, het groen trekt de aandacht naar zich toe, en de woning houdt overal zicht op de verticale houten gevelbekleding die het geheel samenbindt. Zo komt de buitenruimte in dezelfde ruimtelijke logica terecht als de kamers binnen.

Privéruimtes met zicht op groen

Boven zijn de slaapkamers in twee zones verdeeld, met aparte badkamers. De grootste slaapkamer heeft een inloopkast en een ensuite badkamer, en profiteert van extra grote ramen die de omgeving nadrukkelijk naar binnen halen. In die kamers werkt het licht anders dan beneden: zachter, diffuser, met meer nadruk op uitzicht dan op doorstroming. De materialen blijven wel herkenbaar. Hout, lichte wanden en steenachtige vlakken keren terug, zodat ook de privéverdieping aansluit op de rest van de woning.

Op de patio verzachten bloembakken de overgang tussen binnen en buiten. Het zijn kleine elementen, maar ze veranderen de randen van de ruimte zichtbaar. Waar de gevel strak en lineair blijft, breken de planten de hoek en brengen ze beweging in het beeld. Daardoor voelt de patio niet afgerond of aangelegd, maar bewoond door zichtlijnen, schaduw en blad. Het is precies in die overgangen dat de renovatie het duidelijkst wordt: niet in een groot gebaar, maar in de manier waarop verschillende randen op elkaar reageren.

Techniek weggewerkt achter de latten

Een warmtepomp regelt de temperatuur en mechanische ventilatie zorgt voor frisse lucht, maar geen van beide bepaalt het beeld van de ruimtes. De techniek zit weg in wand- en plafondconstructies, zodat de lichte afwerking intact blijft. Dat past bij de rest van het ontwerp, waarin ook verlichting en akoestische voorzieningen achter de houten latten zijn opgenomen. Het resultaat is een interieur waarin installaties meebewegen met de architectuur in plaats van ermee te botsen.

Juist door die terughoudendheid krijgt het materiaalgebruik meer nadruk. Het houten lattenplafond blijft leesbaar van de woonkamer tot aan de patio. De verticale houten gevelbekleding houdt hetzelfde ritme vast aan de buitenzijde. En tussen die twee lagen in liggen keuken, eetkamer, zithoek en tuin als open leefzones begane grond die steeds opnieuw aan elkaar worden geregen. Licht verandert dat beeld gedurende de dag, maar de ruimtelijke lijn blijft overeind. Dat maakt de renovatie helder, zonder dat ze haar zachtheid verliest.