Een langgerekt dak zet meteen de toon. Vanaf buiten is al te zien hoe de woning de smalle perceelvorm volgt, terwijl de achterzijde zich opent met grote glaspartijen richting het water. De bakstenen plint houdt het volume stevig op zijn plek; daarboven lichten vlak wit stucwerk, hardhouten kozijnen en donkergrijze leipannen helder tegen elkaar af. In die sobere materiaalverdeling zit de kracht van deze moderne villa met vide.

Een lang volume op een smal perceel

Op het perceel stond eerder een vervallen vrijstaand woonhuis uit de jaren dertig. Dat huis is gesloopt en vervangen door een nieuwe villa, ingegeven door de mogelijkheden van het bestemmingsplan. Het mocht groter en hoger, en op de begane grond was extra uitbreiding toegestaan. In het ontwerp is die ruimte niet los toegevoegd, maar als een L-vormig volume om de hoofdmassa gevouwen. Zo ontstaat aan de achterzijde een veranda die als overgang tussen binnen en buiten werkt.

De langgerekte vorm van het perceel is zichtbaar in de manier waarop het zadeldak is uitgerekt. Aan beide kanten wijst de kap naar het water. Dat is niet alleen een formeel gebaar; het geeft de gevels ook een duidelijke richting en maakt de woning leesbaar als een volume dat zich uitstrekt over de lengte van het terrein. Op de vlakke stucvlakken ontstaat door dat uitrekken van de dakrand een scherpe schaduw, vooral zichtbaar bij strijklicht.

Veranda met daklicht

Achter de woning ligt de veranda als beschutte buitenruimte tegen de hoofdmassa aan. Het daklicht boven deze zone brengt daglicht dieper de woonruimte in en maakt de overgang minder gesloten dan een standaard overkapping. In beeld valt vooral de breedte van de opening op: grote puien verbinden de veranda met het interieur, terwijl het donkere metselwerk in de plint de rand van de woning stevig aftekent. Dat contrast tussen glas, baksteen en wit stucwerk bepaalt het aanzicht.

De glazen achtergevel is zo veel mogelijk open gehouden om het vrije uitzicht over het water te benutten. Daardoor schuift het landschap niet aan de rand van de woning, maar de woonruimte in. De villa met veranda en daklicht werkt hier bijna als een reeks lagen: terras, beschutte overgang, woonkamer en daarachter het zicht op de plassen. Die gelaagdheid is in de plattegrond voelbaar en in het gevelbeeld direct afleesbaar.

Gevels met baksteen, wit stucwerk en hout

De buitenkant is teruggebracht tot een klein aantal materialen die elk een duidelijke rol hebben. De plint in metselwerk vangt de massa op en geeft het huis gewicht. Daarboven ligt de grote witte volumevorm, strak gestuct en voorzien van hardhouten kozijnen. Het dak in donkergrijze leipannen sluit het geheel af zonder glans of overdaad. In de avondfoto’s wordt zichtbaar hoe de driehoekige gevelopbouw en de houten accenten het volume extra diepte geven.

Door de gevel niet met losse ornamenten op te vullen, komt de daklijn nadrukkelijk naar voren. De uitgerekte uiteinden van het zadeldak maken de woning minder compact en geven de lange zijde ritme. Zelfs de schaduwen op het stucwerk doen mee in dat beeld. Het is een rustige buitenkant, maar geen vlakke. Elke lijn verwijst terug naar de lengte van het perceel en naar de oriëntatie op het water.

Entree met vide en zichtlijnen

Binnen opent de woning zich meteen. De entree heeft een vide van meer dan 6,5 meter hoog, waardoor de eerste stap in huis ook letterlijk een verticale ervaring wordt. De trap staat daarbij niet als los object, maar als onderdeel van een hoge ruimte waar licht van boven en van de zijden binnenvalt. In de beelden zie je scherpe wanden, een stevige trapopbouw en de combinatie van hout, wit stucwerk en metselwerk die de hal een duidelijk ritme geeft.

Die hoge hal is meer dan een ontvangstplek. Ze legt de relatie tussen de verdiepingen bloot en maakt de schaal van het huis voelbaar. Vanuit de entree is er zicht op de doorlopende lijnen van de trap en op de open ruimtes erachter. Zo krijgt de moderne villa met vide meteen een ruimtelijke kern. Niet één centraal gebaar, maar een reeks doorzichten die de plattegrond leesbaar houden.

Woonkeuken en living rond de doorkijkhaard

Het woongedeelte is royaal opgezet, met een grote woonkeuken en living die in elkaar overlopen zonder hun eigen positie te verliezen. In het midden staat een dubbele doorkijkhaard die als room-divider werkt. De haard maakt twee kanten van de ruimte tegelijk bruikbaar, terwijl het glas in één zijde het zicht door de woning heen openhoudt. Daardoor ontstaat een duidelijke scheiding zonder harde wand. In de woonkamerbeelden vallen de rechte nis, de donkere omlijsting en de houten vloer direct op.

De keuken sluit aan op die open opzet met een groot eiland, een helder werkvlak en zicht op de raampartijen. Het interieur leest als een luxe villa interieur, maar zonder decoratieve drukte. De materialen blijven rustig, zodat het gebaar van de ruimte voorrang krijgt: looplijnen langs het eiland, zicht door de haard heen en daglicht dat langs het plafond en over de vloeren beweegt. Het huis gebruikt de maat niet om te imponeren, maar om de kamers logisch te laten doorstromen.

Glas, licht en het water als achtergrond

De achterzijde is zoveel mogelijk in glas uitgevoerd, en juist daar wordt het ontwerp het meest vanzelfsprekend. De grote glaspartijen trekken het buitenbeeld naar binnen, terwijl de veranda de overgang tempert. In plaats van een gesloten achtergevel ontstaat een reeks transparante vlakken waar licht, spiegeling en uitzicht elkaar afwisselen. Dat maakt de woning niet alleen opener, maar ook sterker gericht op de lengte van het terrein en op het water als vaste achtergrond.

De combinatie van grotere hoogte, extra volume op de begane grond en de lange dakvorm geeft de villa een duidelijke structuur. De woning voelt persoonlijk ontworpen zonder dat het resultaat nadrukkelijk zoekt naar effect. Dat zit vooral in de manier waarop de ruimten, openingen en materialen op elkaar reageren. De vide, de veranda en de grote glaspartijen zijn daarin geen losse onderdelen, maar terugkerende ingrepen die het huis van binnenuit vormgeven.

Verdiepingen met rustige kamers en doorzichtige randen

Op de eerste verdieping ligt de master bedroom met en-suite inloopkast en badkamer. Daarboven bevinden zich nog twee ruime slaapkamers en een badkamer. Ook hier blijft de opzet helder: kamers met voldoende maat, gekoppeld aan een indeling die niet teveel verloren ruimte vraagt. De achterzijde blijft in grote delen transparant, waardoor het uitzicht niet alleen vanuit de living zichtbaar is, maar ook hoger in de woning steeds opnieuw opduikt.

Die opeenvolging van open en besloten zones maakt de villa interessant als woonhuis. De privéruimtes liggen rustiger, maar blijven onderdeel van dezelfde ruimtelijke logica als de begane grond. Het resultaat is een persoonlijk ontworpen villa waarin de route door het huis, de hoogte van de entree en de openingen naar buiten samen één verhaal vormen. Niet het decor, maar de ruimtelijke beweging bepaalt hier het karakter.