De open vide woninginrichting begint hier bij de leegte tussen twee verdiepingen. Niet als effect, maar als ingreep die de plattegrond leest als één doorlopende ruimte. Twee grote vides verbinden de woonlagen, terwijl de twee zadeldaken met een patio het daglicht dieper het appartement in trekken. Daardoor vallen gangen, trappen en leefruimtes niet los van elkaar, maar schuiven ze in elkaar. Op de woonverdieping maken grote raampartijen het uitzicht deel van het interieur; de slaapverdieping trekt zich juist terug onder het schuine dak.

Open vide woninginrichting in materiaal en lijnenspel

Wie de trap opgaat, ziet meteen hoe de open trap videwerking het ritme van het interieur bepaalt. De trap staat niet als losse kern in de ruimte, maar werkt samen met openingen, doorzichten en een lamellenwand langs de vide. De ronde centrale kolom geeft de trap een duidelijk midden, terwijl de balustrade de zichtlijnen open laat. Dat is ook de logica van de ruimte zelf: niet afsluiten, maar verbinden. In deze open vide woninginrichting krijgt elke stap iets mee van de verdieping erboven en de kamer ernaast.

De leefzone onder de kap laat zien hoe groot de invloed van licht is wanneer de indeling daarop is afgestemd. Door de openingen tussen de volumes kan daglicht tot diep in het pand binnendringen. De witte vlakken, grijze vloer en houten accenten houden het beeld rustig, zonder het vlak te maken. Onder de schuine daklijn blijven de houten balken zichtbaar. Ze tekenen de constructie af en geven de ruimte een leesbare maat, vooral waar het plafond van hoogte wisselt.

Grote raampartijen en een woonkamer die doorloopt

De woonverdieping is ingericht rond grote raampartijen. Dat is geen achtergronddecor, maar een actief onderdeel van de kamerindeling. Het licht valt breed naar binnen en maakt de overgang naar buiten voelbaar in de vloer, de wanden en de looplijn langs het raam. In die setting krijgt de moderne woonkamerindeling vanzelf richting: meubels staan niet tegen alles aan, maar laten ruimte vrij voor zichtlijnen naar buiten en naar de openingen in het interieur.

In beeld vallen vooral de rustige vlakken op. Beton op de vloer, hout in de afwerking en glas als grens. Meer heeft de ruimte niet nodig om breed te lijken. De combinatie van open trap videwerking en grote raampartijen zorgt ervoor dat de kamers niet geïsoleerd lezen. Zelfs waar de schuine kap het volume begrenst, blijft het gevoel van doorloop bestaan. Dat maakt de open vide woninginrichting hier minder een opstelling van kamers dan een reeks verbonden ruimten.

Hout, glas en zichtbare constructie

De houten balken onder het dak zijn nadrukkelijk zichtbaar. Ze dragen niet alleen, ze bepalen ook hoe de ruimte wordt ervaren. Tussen de balken en de witte panelen ontstaat een helder contrast dat de kapstructuur leesbaar maakt. Elders loopt licht hout door in kasten, wandbekleding en nisjes. Het effect is nuchter en precies. De materialisering houdt het interieur dicht bij de constructie, zodat de opbouw van het pand steeds zichtbaar blijft.

Diezelfde houding zie je in de gang met glaspartijen. Daar wordt de route smal, maar nooit gesloten. De schuine lijn van het dak loopt door boven de loopruimte, terwijl glas de wanden lichter maakt en de overgang tussen kamers verzacht. Ook hier werkt interieur met glazen zichtlijnen beter dan een reeks dichte deuren. Het resultaat is een woonlaag die zich laat lezen als een route, niet als een verzameling losse vertrekken.

De keuken als schakel in de plattegrond

De keuken staat midden in die ruimtelijke logica. Een eiland met een licht werkblad vormt het zwaartepunt, terwijl donkere nisjes en open vakken de wand in stukken knippen. Daardoor krijgt de keuken visuele diepte zonder dat ze zwaar oogt. De combinatie van hout, steenlook en donkere accenten houdt de opbouw leesbaar. In plaats van een gesloten front is het een keuken die open blijft naar de rest van het appartement, passend bij de open vide woninginrichting.

De maatwerk kasten lopen mee met de schuine lijnen en benutten de hoogte onder de kap. Open vakken, gesloten vlakken en nisjes wisselen elkaar af, zodat opbergruimte niet als blok in beeld staat. Ook hier is de vorm dienstbaar aan de ruimte: de keuken is tegelijk werkplek en overgangszone. De eilandkeuken met donkere nisjes maakt dat zichtbaar, vooral in de manier waarop licht over het blad en langs de kastfronten glijdt.

Ingebouwde kasten onder de schuine kap

Op de slaapverdieping verschuift de sfeer niet door decoratie, maar door de manier waarop de ruimte wordt begrensd. De ingebouwde kasten volgen de kap en laten weinig onbenutte hoeken over. Het hout loopt door als wand en opbergvlak, waardoor de kamer rustiger oogt en de schuine dakvorm onderdeel wordt van de inrichting. Hier werkt het interieur met glazen zichtlijnen minder open dan beneden; de ruimte keert meer naar binnen en krijgt daardoor een stiller karakter.

Dat terugtrekken zie je ook in de manier waarop de ramen en panelen zijn geplaatst. Het licht komt nog steeds binnen, maar de kamer laat minder van zichzelf zien aan de rest van het appartement. De open vide woninginrichting maakt zo ruimte voor contrast: beneden open en gericht op doorzicht, boven compacter en meer omsloten door hout en daklijn. Juist dat verschil houdt de plattegrond levend.

Een badkamer onder hout en licht

De badkamer sluit aan op dezelfde vormentaal. Een ligbad ligt als een lang, afgerond volume in de ruimte, met houtdetails in de nis ernaast en een duidelijke rol voor licht en reflectie. Het is geen losstaand sanitair interieur, maar een kamer die dezelfde materialiteit herhaalt: hout, glas en een rustige ondergrond. Daardoor blijft het geheel leesbaar als onderdeel van hetzelfde appartement, ook waar de functie verandert.

Op deze verdieping krijgt het plafond opnieuw een rol. De zichtbare balk of constructiedeel boven de badzone maakt de maat van de ruimte voelbaar. De opstelling is compact, maar niet benauwd, omdat de vormen helder blijven en de afwerking weinig afleidt. Net als elders in het appartement is de aandacht niet gericht op decor, maar op hoe licht, lijn en materiaal elkaar raken. Dat is de rode draad van deze open vide woninginrichting.

Wonen in een gebouw met een lange onderlaag

Onder het appartement ligt een geschiedenis die nog altijd voelbaar is. Van het oorspronkelijke gebouw resteert het souterrain met kruisgewelven, een overblijfsel uit een veel oudere laag van het pand. Die gewelven geven het geheel een andere tijdslaag, zonder dat ze het bovenliggende interieur letterlijk gaan bepalen. Het appartement kiest juist voor een eigentijdse uitwerking van ruimte, licht en looplijn, terwijl de oude structuur als stille achtergrond aanwezig blijft.

Die spanning tussen oud en nieuw blijft hier inhoudelijk interessant, omdat de vormgeving nergens te nadrukkelijk wordt. De open vide woninginrichting heeft genoeg aan twee niveaus, grote openingen en royale raampartijen om het appartement te dragen. Binnen die helderheid zitten de details: de trap met ronde kern, de houten balken, de maatwerk kasten en de keuken met donkere nisjes. Het project werd in april 2007 bekroond met een Bouwfonds Monumentenprijs, maar de kracht zit vooral in hoe de ruimte zelf blijft werken.